Wortelsoep

Denk dat het voor velen, op ‘onze’ leeftijd, herkenbaar is dat je soms je eigen gedachtegang niet kunt volgen. Helemaal als je zelf denkt dat het een hele slimme gedachtegang is.
En tegenwoordig is een slimme gedachtegang onontbeerlijk op velerlei gebied; neem nou wachtwoorden!
Het fenomeen wachtwoorden is voor mij iets van de laatste decennia en de opbouw van zo’n ‘onbreekbare code’ vraagt steeds meer inventiviteit!

Net als het onthouden ervan…

Verjaardagen, namen van partners, kinderen, ouders of ander gerelateerd volk is niet slim. De combi daarvan evenmin. Dus ‘gebruik’ ik m’n huisdieren; vernuftig verpakt in creatieve combi’s. Wat natuurlijk gelijk het volgende probleem blootlegt: hoe onthoud ik dat?
En waar bewaar ik ál dat vernuft om mijn bezit te beveiligen!
Tegenwoordig gebruik ik een profi ‘kluis’, maar heb ook een geavanceerd back-up systeem.

Een digitaal schrift. Dat laatste vormt natuurlijk een kwetsbare plek in de verdediging van mijn wachtwoordenbastion en vraagt om gedegen versleuteling! Daarin ga ik volledig los en bedenk complete verhalen met plotwendingen die mij op een eenvoudige manier terugvoeren naar het originele wachtwoord.
Het moge duidelijk zijn, regelmatig ben ik de verhaallijn volkomen kwijt.
Zit nu in de versimpelingsfase van de ‘kraakcodes’…

Beetje vergelijkbaar is het noteren van de inhoud op diepvriesdozen en -zakken. Waar ik eerst dacht dat een (logische) afkorting met datum wel zou volstaan, kon ik na een aantal weken de code en de inhoud niet meer koppelen. Voedsel kan onherkenbaar worden in bevroren toestand!!
Dus schrijf ik nu voluit wat erin zit.
Toch geeft ook dat geen garantie.

Eigengemaakte diepvries maaltijd is een uitkomst voor de eerste dag op de camping.
Ik vind een zak(…) “Wortelsoep”, waarvan de inhoud is verdeeld over drie kleinere zakjes. Naast mijn eerste gedachte, dat het zo invriezen van wortelsoep op z’n minst vreemd is, denk ik bij de substantie zelf ook niet aan wortelsoep. Zelfs geen vleugje oranje! Het lijken eerder drie ingevroren stukjes vlees. Neem het mee.
Als we het niet kunnen slurpen, kan het wellicht gegrild.

Naarmate het ontdooit, wordt de structuur voelbaar. Het is geen vlees. Herken het echter ook niet als wortelsoep. Als ik het, half ontdooit, in een pannetje laat vallen, valt het kwartje nog steeds niet!
Het lijkt rabarber-in-Olvarit vorm en ruikt niet naar wortelsoep.
Bij gebrek aan alternatief ga ik voor een soep! Heb waarschijnlijk de ‘oersoep’ ingevroren, want ik moet nogal wat pimpen aan smaak en structuur. Eindelijk redelijk op smaak, voeg ik nog wat sprouty’s toe voor een versogend, vitaminerijk soepje en zet de pan op tafel. Samen met een plukbroodje voldoet het volledig aan een campingmaal!

Tijdens de bereiding wist ik het weer! Had soep gemaakt van regenboogpeen waarvan de paarse penen de kleur bepaalden. En het prachtige paars van verse wortels, verwordt ingevroren tot een dubieus en onsmakelijk ogend bruin…

Jeanette

Delen is lief! Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Naakt!

Sta te popelen! De dag van het Naakt Tuinieren!!
Geen idee voor de hoeveelste keer dit frivole initiatief wordt gevierd en wie het heeft uitgevonden, maar kwam het op FB meerdere malen tegen

— waarbij ik me bleef afvragen op basis van welk algoritme —
Bedacht in 2005 en uit Amerika komen overwaaien.
”Alles wat je in de tuin doet kan ook naakt!” is de slogan.
Dát betwijfel ik wel; kan zo wat activiteiten bedenken waarbij enige vorm van bescherming, met name op kwetsbare onderdelen, van levensbelang is.

Maar ik ga ervoor!

Waar?
Tuin genoeg om nakend wat te snoeien, wieden, planten of anderszins wat groen te vingeren, maar niet overal is voldoende privacy gewaarborgd.
Weliswaar is de voortuin een groen Eldorado, waardoorheen ik keuze heb uit vele aandachtsgebiedjes. Echter… deze tuin is slechts aan drie kanten blootveilig afgeschermd. De vierde kant geeft door een smeedijzeren hekwerk zicht op het terrein voor het bedrijf (en andersom…).
Het voordeel van klantvriendelijke bereikbaarheid is een onoverkomelijk nadeel in geval van Naakt Tuinieren!
Waarschijnlijk is de drempel om mij in al mijn blootheid aan te spreken, te hoog voor de doelgroep van ons bedrijf. De kans dat niemand zich nog om auto’s bekommerd, maar zich richt op het aanschouwen van tuinierend naakt, is aanzienlijk. Al is het maar voor het vermaak en niet uit waardering van het, toch enigszins gedateerde, blote lijf.
De achtertuin biedt mogelijkheden. Hoewel er een aantal bovenramen op uitkijken, waar luxaflex ongehinderd gluren mogelijk maakt, zijn er tal van plekken waar ik me in vol ornaakt kan uitleven op verzorging van het tuinleven!
Gezegend mens, met zoveel gelegenheid tot naakttuinieren!!

Hoe?
Nu de praktische uitvoering. Wat moet ik aan??
Zal iets aan m’n voeten moeten. In mijn laisser faire tuin staat tal van groen wat brandt, steekt of kleeft! Crocs verstoren een natuurlijke uitstraling en leer is niet vegan. Houten klompen kloppen!
Nadeel is dat ik daarin sokken moet dragen en niet tegen wol kan…
Katoen is tegenwoordig ook not done, maar ik moet érgens concessies doen!
Mijn benen laat ik bloot. En dan?
Ik probeer verschillende poses uit waarin een directe blik in mijn kruis de glurende buurman in shock zou kunnen brengen — het verval beperkt zich heus niet tot rimpels en hangtieten —, maar het risico op een intiem inkijkje van grotere hoogte is verwaarloosbaar.
Ga zonder onderbroek.
De tijd dat ik zorgeloos topless op het strand lag ligt een paar jaar achter me, maar tuinwerk voer je vaak voorovergebogen uit; niks aanstootgevends van bovenaf. Ben dus de enige die zich afvraagt waar mijn pronte voorgeveltjes gebleven zijn.

Ga zonder hempie.
Een hoed moet kunnen. Zorgt met de klompen voor harmonie in mijn outfit.

Eén probleem: ik ben te laat!
Dag voor het Naakt Tuinieren was 6 mei!!

Jeanette

Delen is lief! Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Zwart-wit

Ze zit er weer.
Voor het zoveelste jaar op rij.
Na de amoureuze ontmoeting met de man van haar dromen, zoekt ze de perfecte broedplaats.
Midden op het veld.
Voor de zoveelste keer op rij.

Want daar heb je zicht.
Zicht op gevaar; van boven, van links, van rechts, van achteren en van voren.
Cirkelende roofvogels worden luidkeels aangekondigd door mede-ouders.

Een batterij aan dappere strijders stijgt op om het gevaar te verjagen.
Grootte is niet van belang; lawaai en moed des te meer.
Onverstoorbaar op haar eieren, in haar zwart witte pracht met feloranje snavel.
Voor de zoveelste keer op rij

Tot je stoere, grijswitte kindertjes hun komst aankondigen, blijf je zitten en verwarm je je geschaalde kroost.
Je trotseert de enorme machines, die volgens een vast patroon hun ding doen.
Nu nog zichtbaar word je gespaard; uit valse compassie.

Voor de zoveelste keer op rij.

Dan verschijnen ze, hoog gewield en met lange meterslange armen, waaruit de oplossing spuit tegen ongewenst leven; ‘bescherming’ van het gewas.
Niet eens voedsel, maar pracht en praal op vaas, voor ten hoogste twee weken.
Je beschermt je eieren, maar alles raakt besmet.
De grond, je veren, het nest.
Voor de zoveelste keer op rij.

Met een dosis geluk komen ze uit.
Piepklein, dapper en perfect gecamoufleerd; grijswitte kindertjes met donkere snavel.
De verdedigingsstrategie aangepast; nu ben jij blikvanger voor scherpe ogen met dito snavels. Dus maak je je uit de voeten, weg van je kroost.
En je boodschap luid en duidelijk: “Klein blijven en snavel houden!”
Meestal helpt het. Soms wint de jager. Dat is de natuur.

De uitgemergelde grond biedt weinig voeding. Dus moet je op pad om te foerageren.
En je kinderen achterlaten.
Soms onder toeziend oog van pa en soms varend op willekeurige mazzel van het moment.
Even geen roofvogel op jacht naar een makkelijke prooi.
Even geen trekkers die nietsontziend hun dodelijk spoor trekken.

Ik wil je waarschuwen, elk jaar weer!
Dat je kiest voor het verkeerde veld,
of de verkeerde boer, voor wie winst gaat voor een vogelleven.
Voor de zoveelste keer op rij!

Jeanette

Delen is lief! Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Kop erbij

Indachtig het moment dat ik m’n briefje met álle kerstboodschappen na lang zoeken terugvond in de koelkast, ben ik alert.
Niet zelden hoor je het ‘kwijtraken’ van dingen en terugvinden op bijzondere plekken, als één van de eerste symptomen van dementie naar voren komen.
Sinds kerst 2021 hebben zich een paar onlogische vindplekken voorgedaan. Het betrof weliswaar geen zaken die dagelijks worden gebruikt en daarnaast kon ik de schuld steeds heel stellig bij een ander leggen…
Maar is die overtuiging juist niet een veeg teken van de verweking van mijn hersenen??
Ben je als beginnend dementerende (en wellicht ook als gevorderde) niet overtuigd van de ‘schuld’ van de ander. En vraag je je bezorgd af of sluimerende vergeetachtigheid wellicht een eerste teken van hersenveroudering is… bij ‘hen’!?

Na zo’n incidentje toets ik koortsachtig mijn hersengezondheid in geheugentrainingen en tests die me per kerende mail uitslagen en adviezen toesturen; waarmee ik ook weer in een logaritme val van 65-plusser met mogelijke (geestelijke) gezondheidsrisico’s en derhalve word bedolven onder bijpassende reclames.
Enfin, de uitslagen zijn niet verontrustend. Dat ik binnen vijf seconden de naam van iemand vergeet die zich aan mij voorstelt, had ik twintig jaar geleden ook al.

— schijnen ezelsbruggetjes voor te zijn, maar ik vergeet steeds welke…—
En ok, de structuur in mijn dagelijkse ritme is (vooral voor anderen) soms ver te zoeken en een licht chaotische levensstijl is mij niet vreemd, maar ik heb altijd nog gevonden wat ik nodig had.

Leven in een wat groter huis, geeft ook meer mogelijkheden tot opbergplekken. Toch blijft bijvoorbeeld het keukengerei normaliter binnen de vier muren van de keuken. Was heeft de neiging om zich wat meer te verspreiden en sommige stapeltjes blijven in afwachting van verder transport tussen de bijkeuken en de klerenkast liggen op minder logische plaatsen.
Kleinigheden zoals afstandsbedieningen en telefoons hebben, vanwege hun mobiele status, een wat meer ‘hoppend’ karakter.
Dingen die slechts één of twee keer per jaar worden gebruikt, vereisen opberginzicht!
Ik ben altijd zo overtuigd van de logica van de opbergplek die ik kies, dat ik zelfs na járen zonder twijfel zou weten waar ik moet zoeken!
Toegegeven: er zijn dingen die we nooit meer hebben gevonden.

Veel spullen voor de caravan liggen ook her en der. Het jaarlijkse bijeenschrapen daarvan, voordat onze sleurhut voor drie maanden naar Texel verhuist, is altijd een uitdaging!
Maar één keer daar ben ik zo blij met de beperkte ruimte die me dwingt tot orde en netheid. Wat een rust!!

En toch, héél af en toe, ben ik ook daar iets kwijt.
Zo mistte ik, na een verfrissend  verschoningkie, mijn gebruikte onderbroek!
Het moge duidelijk zijn, de twijfel over mijn hersenstabiliteit nam toe toen ik, in uiterste wanhoop, zelfs in de magnetron zocht…
Wat een onrust! En met een voortent vol verjaardagsvisite de volgende dag, was ik continue voorbereid op een gast die vrolijk met mijn (niet geheel frisse) onderbroek zwaaide!!
Maar al wat boven kwam, niet mijn onderbroek! Mijn zwager vroeg voorzichtig of ik wellicht twee onderbroeken aanhad?? Uiterlijk hoogst verontwaardigd, even later toch stiekem een controle uitgevoerd!

Ik moest het loslaten. We gingen weer naar huis.
Bij controle van mijn vestzakken voordat de boel de wasmachine inging, kwam ie tevoorschijn!!
Ik heb wérkelijk geen idee hoe die onderbroek daar terecht is gekomen…
Het móet een ander zijn geweest…

Jeanette

Realiteit

Hoe blijven we staande in de dagelijkse informatiebrij?
Filteren lukt allang niet meer, onderscheid tussen waan en zin afhankelijk van kennis of gezond verstand.
(Nep)Nieuws wordt ons door de strot geduwd, als voer bij ganzen voor een vette lever!
Media buitelen in superlatieven teneinde de lezer te vangen.
Hoor en wederhoor verstoft als begrip.


We mogen alles roeptoeteren, alles inzetten om gehoord te worden;
het ‘vrije’ woord is heilig.
Net als de middelen voor het doel.
Oorlog went en het klimaat blijft hot.
Het wijzen naar elkaar de grootste bijdrage om opwarming te beteugelen.
Redden wat verloren is, uit hypocriete grote harten,
maar vooral heel zichtbaar
luchtbellen verkopen.


Doelstellingen als heilige stippen op onze horizon
verkijken is wegkijken van waar we staan



En dan…
ineens
gaan heel veel bijenvolken dood.
Een simpel gegeven,
zeer verontrustend feit
Onverbloemde realiteit

Bijtjes

nietig als ze zijn
cruciaal
voor alle leven
Niks te meten
niks wat, als, dan

Als zij gaan op grote schaal
volgen wij


ook allemaal

Jeanette

Zuignapblues…

Wie de vorige blog “Gebeurweek” http://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/gebeurweek/ heeft gemist; lees ‘m nog even.
Het verhaal van deze week is een vervolg op de ‘donderdag’ van de Gebeurweek!
Want een gebeurweek staat nooit op zichzelf! Gebeurweken hebben de vervelende eigenschap niet te stoppen als ze als week voorbij zijn!
 
Zo stopte mijn irritatie over het ontbreken van een handgreep niet op zondag en is de indeling van de nieuwe koelkast nog steeds niet naar mijn zin!
Ik plaats steeds opnieuw het merendeel van koelkastbehoeftige stuff in de ‘ouwe’ en toffel dus voor elk gekoeld wissewasje naar de bijkeuken!
Te beroerd om de uitgebreide gebruiksaanwijzing te lezen, hoppen mijn groentes willekeurig van de ‘dual- of single temp. lade’ naar de la met ‘humidity control’ en terug. Waar ik ze ook leg, ze blijven knettervers.
Wijt dit fenomeen natuurlijk eerder aan onze ‘groente-direct-van-de-bio-boer-leverancier’ Hofweb, dan aan de hypermoderne energielabel A koelkast.
Erger me ook aan dat rare knikje wat ik telkens moet maken om de deur te openen. Waarom maken ze zo’n greep aan de onderkant van de deur??
Het zou hetzelfde zijn als je de deurkrukken in huis een halve meter laat zakken omdat dat esthetischer oogt.

Maar goed, ik wacht intussen rustig op dé oplossing: mijn Chinese zuignap-handgreep!
Heb me inmiddels noodgedwongen verzoend met het verzwaren van mijn ‘foodprint’ door (fucking onnozel) een zuignap in China te bestellen.
Dan zat er ook nog een vreemd luchtje aan de mail die Y enkele dagen later kreeg.
Mijn zuignap was op Schiphol gearriveerd (had dus het vliegtuig genomen!!)

Omdat ik had aangegeven géén track en trace code à € 6,95 voor een zuignap van € 9,00 te willen, moest ik inklaringskosten betalen!!
Duidelijk geval van phishing!! Nadat Y het mailtje had geopend(…) en een vreemde post.nl link zag, kreeg hij gelukkig argwaan.
Nadat we een Chinese overname van ons computersysteem middels sneaky mailtjes hadden getackeld, restte ons nog het wachten op ontvangst van de zuignap… of niet!

Zowaar, afgelopen woensdag kregen we een klein pakje met Chinese afzender; de zuignap was na een halve wereldreis gearriveerd.
Met verongelijkte dwarsheid over zoveel idioterie, laat ik ‘m nog twee dagen in de verpakking zitten, die uiteraard uit 4 lagen plastic bestaat!
Ik zwicht na de zoveelste halve hernia en pak de zuignap uit. Moet zeggen dat ie lekker in de hand ligt. Ik verwijder twee plastic rondjes die beide zuignappen beschermen en druk ‘m op de koelkastdeur. Hij zit een beetje scheef en ik probeer de napjes los te wrikken, maar het apparaat heeft zich als een nonnenkut op een afvoer vastgezogen aan onze koelkast.

Beetje scheef is niet lelijk, dus ik probeer de koelkastdeur te openen.
De coating van de deur is duidelijk niet bestand tegen zoveel zuigkracht en ik trek bijna de hele afdekplaat mee, terwijl de deur hermetisch gesloten blijft.
Y geeft een brul, waarmee hij ternauwernood desastreuse schade voorkomt!
Geschrokken laat ik de zuignap los!! Dit gaat niet werken! Alles voor niks!!
Met rustige, uiterst voorzichtige bewegingen, wrik ik de zuignap definitief los van de koelkast; het had zo mooi kunnen zijn!

Gelukkig heb ik nog een keukenkastje, wat na het plaatsen van een nieuwe oven een handvatje behoeft.
Een Chinese zuignap op een deurtje van de American Kitchen;
de ultieme verZOENing van twee wereldmachten, breed gesteund door Duitse degelijkheid…

Jeanette

Delen is lief! Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Gebeurweek

Nog niet erg mobiel vanwege herstelwerkzaamheden aan het enigszins wrakke bewegingsapparaat, gebeuren er in mijn dagelijks leven niet heel veel schrijvenswaardigheden!
Kan blijven zeuren over onbelangrijke beperkingen, auw’s, aah’s en shit’s, maar wie wordt daar blij van?
En dat is het doel van mijn blog; beetje vrolijkheid in de dagelijkse sleur.
Dan is er ineens een gebeurweek!!
Voor wie het kwartje nog niet is gevallen: een week waarin van alles gebeurt.


Maandag
Op maandag staat het nodige verplaats- en poetswerk op de agenda.
We hebben een nieuwe koelkast gekocht. In de bijkeuken staat er eentje uit het jaar 1989(…) en we vermoeden dat dit een ernstig lek veroorzaakt in ons stroomverbruik! Dit exemplaar moet naar buiten, de koelkast uit de keuken krijgt de vrijgekomen plek in de bijkeuken en de nieuwe (die woensdag wordt geleverd) komt in de keuken.

oude koelkast

Nu al is er gesteggel over de te volgen routing in deze hele exercitie! Ik vind mijn ideeën het meest praktisch en goed uitvoerbaar, maar Y denkt daar héél anders over! Uiteindelijk komt P met een steekkar, rijdt in no time de oude koelkast naar buiten en laat mij de taak de vrijgekomen plek schoon te maken.
— verbaas me over het gebrek aan emancipatie van mijn kind, maar laat het ook niet aan Y over, die dat toch grootmoedig aanbiedt —
Het verplaatsen van een koelkast is geen onderdeel van de jaarlijkse groteschoonmaak activiteiten, dus wat ik aantref op de vrijgekomen plek is schokkend.

P verplaatst met kundige precisie de keukenkoelkast naar de bijkeuken en opnieuw verbaas ik mij over wat er achterblijft!
De muizenkeutels, daterend uit het muizenplaagjaar lang geleden, zijn gefossiliseerd…
Ik stofzuig, dweil en poets en met een ongekend Miep Kraak vreugdegevoel aanschouw ik het resultaat!
Vind het bijna zonde dat er straks niks meer van te zien is!


Dinsdag
Dinsdag een ‘terugkomdag’ in de kliniek ter controle. P is chauffeur en we hebben een paar uurtjes quality time. Het lukt me zelfs om gedurende de heen- én de terugreis, niet één keer een ‘Hyacint opmerking’ te plaatsen
— in mijn geval opmerkelijk —

Als we aldaar de lift in willen stappen, duwt een heer zijn lief in een rolstoel naar binnen. Ik kan er nog bij en P geeft aan dat hij de trap neemt.
“Wát een galante man heeft u!”, complimenteert de heer mij als we in de lift staan.

Even in de war vraag ik mij af of ík nu zo jong lijk, of P zo oud…
“Het is mijn kind!”, zeg ik. “Daar mag u trots op zijn!”, raakt zijn antwoord mijn moederhart!

“Dat ben ik ook!”, reageer ik blij.

Woensdag
Woensdag is het koelkastdag. Twee voorkomende, jonge mannen zeulen het gevaarte de keuken in en zetten ‘m op z’n plek. Hij moet ‘aarden’ dus hij wordt niet aangesloten. Ik haal leggers en laden eruit, verwijder piepschuim en tape en maak alles schoon. Eén legger krijg ik er met geen mogelijkheid uit (en Y ook niet) en na drie kwartier worstelen app ik witheet de klantenservice. (want via whatsapp is de wachttijd het kortst)

Wachttijd…, computerantwoord van ‘Bram’… en uiteindelijk een levend wezen, Sam. In antwoord Bram heb ik al foto’s van de weerbarstige legger gestuurd. Maar Sam kan ze niet zien, dus stuur ik opnieuw. Dan riedelt Sam alle mogelijkheden op (die wij al 3 x hebben geprobeerd) om tot een sluitend advies te komen: “Het lijkt mij beter, dat u deze legger gewoon in de koelkast laat zitten!”
@#*&%@# Ik geef het op. Wens Sam een prettige dag en sluit het whatsapp gesprek, waarna ik onmiddellijk het verzoek krijg het contact met de klantenservice te beoordelen…

Klaas kan alles
Nog dezelfde dag komt Klaas (die alles kan!) voor iets anders. Wij delen onze frustratie over de dwarse legger en hij kijkt in de koelkast.
Met één vloeiende beweging haalt hij de legger eruit: “Was het deze?”
Ik wil ook zo’n Klaas!!

Donderdag
is ‘wendag’ aan de koelkast. We missen álles van het oudere exemplaar: de handgrepen op de deuren, de vakken zijn te klein, flessen vallen om, idiote ‘fresh’ en ‘ultra fresh’ aanduidingen met knoppen op de groentelades (waarvoor ik dit ding had uitgekozen) waar we niks van snappen, irritante dichtval-functie van de deur en tal van andere belachelijke extra’s.
Er is slechts één conclusie: we worden oud.
Veranderingen hebben steeds meer tijd nodig om in te dalen en het omarmen van de nieuwste technieken is een brug te ver!
Ik bestel allereerst een zuignap-handgreep bij Grandado. Kost weinig, gratis geleverd binnen 2 werkdagen — had al nattigheid moeten voelen —

Vlak na de bestelling de bevestiging van het Chinese bedrijf Grandado!!! Levertijd kan oplopen tot 5 á 6 weken, afhankelijk van vertrek containerschip uit China!! @#*&@#

Vrijdag
is een terug-naar-zen-dag. Gewoon de zaak, afspraken en gesprekken met gewone (echte) mensen, en (grootste uitdaging) zonder oordeel kijken naar de nieuwe koelkast!
Laat het los, geniet het nu en wees blij…
Ik hou van jullie állemaal!!

Jeanette

Delen is lief! Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Eén, twee, drie, vier…

Regelmatig grasduin ik door mijn talloze foto’s. Digitaal weliswaar; de dozen vol echte staan op zolder te wachten op die alom bekende regenachtige dagen waarop ik toch niks anders te doen heb dan me verliezen in de verhalen van toen!
Elke foto vertelt een verhaal.

Meestal aan mij, maar soms ook te leuk om niet te delen.
Zoals deze! In het kader van ‘lachen is zó gezond’, hoop ik de sfeer ook in woorden te kunnen vertalen!
In geval van herkenning en mogelijk schaamrood vanwege onoorbaar gedrag, geen nood, privacy gewaarborgd.

Blurren is eenvoudig en vaak (zoals hier) onnodig.

Hoedje van, hoedje van…
Texel, camping, mooi weer, irritante restregels corona dus overleg met de

‘ouwe-veld-dames’ J en A, hoe we even kunnen ontsnappen aan de camping sleur.
— het ‘ouwe’ veld is de plek waar wij het eerste jaar stonden en waar hechte banden werden gesmeed en bestendigd met een goed glas!
Ondanks ons vertrek naar ‘kamp Noord’ (zelfde camping, verste veld, verste hoek) is de liefde gebleven —
We besluiten in ieder geval naar “Hoed zoekt hoofd” in Oosterend te gaan. Els Drijver heeft de hoed op de kaart gezet op Texel. Veel van haar prachtige creaties sieren haar kleine winkeltje aan huis.
Ons Hoofddoel is bepaald; rest wordt naar believen ingevuld.

Ik trap, met gehuurde e-ondersteuning, vrolijk mee door het Texels landschap. Niet gehinderd door een feilloos richtingsgevoel, is de route nogal grillig en een koffiestop noodzakelijk. Maar uiteindelijk komen we bij Els aan. Drie bezoekers in haar kleine winkeltje is de max en ze vraagt ons mondkapjes te dragen en afstand te houden. Braaf gemondkapt lopen we langs de meest uiteenlopende modellen, nog niet geheel vrij om zomaar iets te passen.
Maar nadat J, als pettenmens pur sang, haar eerste pet past, start een waar hoedenpasfestijn. Els, aangemoedigd door ons enthousiasme, haalt dozen vol petten van boven. De keur aan modellen, materialen en kleuren is overweldigend. Ik ben meer hoedenmens en A kan alles dragen!

Eén, twee, drie, vier…
Met ons verlies aan gene, worden de modellen extremer en, in combinatie met de mondkapjes, ook steeds lachwekkender!

Daar ontstaat een ongemakkelijke spagaat; we willen Els zéker niet de indruk geven dat we haar hoeden be-lach-elijk maken, maar we kunnen elkaar eigenlijk ook niet meer aankijken als we een nieuwe hoofdtooi opzetten!
Gelukkig maskeren de mondkapjes nog onze brede grijns, maar als ik A aankijk en haar tussen de vette flatcap klep en mondkap zie huilen van het lachen, ga ik stuk! Echt stuk!

Om het niet uit te gieren in het bijzijn van Els, vlucht ik het halletje in om daar wat andere modellen te bekijken.
Adem in… adem uit, tel tot 100 en denk aan iets anders. Ik durf het weer aan.

Maar terug in het winkeltje sta ik oog in oog met J. Ze draagt een cloche; met verve én met mondkapje… Ik sla dubbel. Dubbel van het lachen.
Al proestend weet ik Els ervan te overtuigen dat het niet aan haar hoeden ligt!! Geen idee of het nog iets uitmaakt.


Ik zijg neer op de derde tree van de trap naar de zolder; een wanhopige poging om niet in mijn broek te plassen! De eerdere koffie en het lachen werken afdrijvend op een precair moment! Vraag Els of ik even van het toilet gebruik mag maken; vurig biddend dat de plee op kruipafstand is! Ze wijst mij welwillend de deur van het toilet. Die vier meter moet lukken!

Nu nog opstaan en enigszins normaal naar het toilet lopen. Ik sluit me volledig af van A en J, want nog één gehoed hoofd met mondkapje en twinkeloogjes, zouden alle sluizen onomkeerbaar openen, met desastreuze gevolgen voor de estrikkenvloer van Els.
Stijf rechtop, blik op oneindig en met kleine afgemeten stappen weet ik de plee te bereiken. Als herboren kom ik even later weer naar buiten.
Met hernieuwde energie gaan we gericht te werk. Ik zoek iets chics voor een bruiloft en J is gevallen voor een wel heel bijzondere pet.
Wellicht willen we ons gedrag nog enigszins goedmaken door in ieder geval te íets kopen.

Hoedje van…
Dus vertrekt J met een dure pet, die ze waarschijnlijk nooit draagt en heb ik ook een echte ‘Els’ in de tas; een prachtig handgemaakt diadeem. Waarschijnlijk moet ik de rest van mijn outfit hierop aanpassen, maar feestelijk is ie wel!

Jeanette

Delen is lief! Makkelijk via onderstaande links of faceboook

(G)ouwetje…

Pff, even(…) ‘ouwe’ schrijfsels teruglezen uit het middels al 6 jaar oude archief! Kritisch schrappen, maar ook genieten! Dus hierbij een (g)ouwetje!

“Dogwhispers” http://www.midlifepleasures.nl/alledag/dog-whispers/ (met foto’s) of lees hier
Sasha, de Chihuahua, wordt uitgelaten en trippelt eigenwijs naast wiebelende stiletto hakken. Af en toe opgetakeld hangt ze machteloos hijgend in haar halsbandje met Swarovski kristallen; soms (maar consequent) vanwege een naderende pitbull, maar meestal voor een selfie, waarbij haar kleine koppie steevast tegen de opgespoten lippen van haar platinablonde bazinnetje wordt gedrukt. Sasha is slim en zet onmiddellijk haar allerliefste selfie-look op, in de hoop snel weer op eigen pootjes te staan. Gelukkig is het zonnig en warm, dus geen jasje-in-Burberry-ruit of een Prada outfit met Miu Miu laarsjes en met moeite voorkomen dat ze in haar cooling vest gehesen werd. Vandaag huppelt Sacha als haar blije zelf, de gelegenheid genietend van gewoon hond zijn. Ze weet dat ze wordt geëtaleerd als musthave accessoire, maar met haar buitengewone intelligentie staat ze ver boven de wereld van uiterlijke schijn. Ze pakt haar momenten van hond-zijn volop en flirt regelmatig met James, de good looking Old English Bulldog.

James, wiens baasjes kozen voor een fokker met oog voor een gezond hondenleven, ademt vrij door zijn niet trendy lange neus, kijkt met open blik de wereld in en loopt op een stevig en goed gevormd stel poten. James knipoogt veelbetekenend naar Sasha en is blij dat ze vandaag in haar natuurlijke ieniemienie-pracht voorbij flaneert! Meer dan een flirt zal het niet worden; Sasha’s bazinnetje zou een rolberoerte krijgen als ze lucht kreeg van de stille liefde tussen beide honden. Bovendien heeft James zorgen. Zorgen van een heel ander kaliber dan het getuttefrut wat Sasha dagelijks ondergaat. James’ baasjes staan op punt van scheiden en James is inzet van felle geschillen. Hij hoopt op coulance van de rechter en er een co-ouderschap uit te slepen. Zuchtend laat hij z’n schouders zakken. Toch voelt hij lichte schaamte als hij Pop ziet naderen…

Pop, met haar vage buitenlandse roots, sleept met onnavolgbare inzet haar baasje voort. Elke morgen eist ze dat hij opstaat en voor hen beiden een soort ontbijt klaarmaakt. Sinds het overlijden van zijn grote liefde is het Pop die voorkomt dat hij wegzakt in een tot depressie leidende rouw. Pop is taai, en heeft het straatleven in Roemenië niet achter zich gelaten om haar allergrootste vriend te zien wegkwijnen van verdriet. Haar eigen droefheid verstopt in de zorg voor hem; ze sleept hem door de dagen met steeds nieuwe uitdagingen. Ze springt, ze krabt, ze blaft, ze jankt, daagt hem uit tot spel en lange wandelingen. Om stukje bij beetje terug te keren in het hier en nu. Zonder zijn (mensen)lief, maar met de nimmer aflatende toewijding van Pop. Pop mimet een high-five naar haar gewaardeerde vriend Elton.

Chien-de-la-rue Elton leeft een zorgeloos zwerversbestaan naast zijn maat, ‘personne sans abri’ (dakloze) John. Het blinde vertrouwen in elkaar maakt hen tot een geweldig team. Bezit is ballast en hun bestaan is gereduceerd tot waar het om gaat volgens Elton: vreten en een hol om in te slapen. Streetwise strikt Elton de juiste personen om ze van zijn noden te overtuigen. De hartvormige witte vlek bij zijn rechteroog en zijn diepbruine, eeuwige trouw belovende blik doen harten smelten en maakt mensen goedgeefs; het matige gitaarspel van John wordt ruimschoots beloond. Dagelijks brengt Elton een bezoekje aan het plaatselijke asiel; de plek waar John en hij elkaar hebben ontmoet. Het verloop is er groot; dagelijks worden honden binnengebracht, met een keur aan trieste levensverhalen. Maar elke dag worden ook onzichtbare verbonden gesloten en zielen gesmeed.
En vertrekken mens en viervoeter om samen op reis te gaan; voor zolang die duurt…
Jeanette

Op grote voet…

Alles wordt door het leven ingehaald (zolang je tijd van leven hebt).
Midlife Pleasures begonnen als blog over de hilarische kanten van de/mijn overgang.
Zo langzamerhand ben ik door die periode heen gescharreld naar een volgende fase — waarvoor ik nog steeds geen passende titel heb gevonden… — en vormt zich stiekem meer een weekdagboek. Natuurlijk blijft humor het belangrijkste ingrediënt; want als we dat ooit nodig hadden is het wel nu! In een tijd dat de crises ons om de oren vliegen!

Maar wellicht schemert op de achtergrond het idee, dat ik vast wel íemand influence!
Er is weinig voor nodig om vooraanstaand influencer te worden en, niet geheel onbelangrijk: het schuift!! Ben er nog steeds niet achter wát er precies schuift, maar nader onderzoek wees uit dat het aantal clicks en posts leidend is in het verdienmodel. Het gaat niet over inhoud; main point(!) is dat je ‘blootgaat’! Gewoon álles delen. Je verkoopt je dagelijks leven via social media aan de wereld en steeds grotere hordes posten en clicken dat het een lieve lust is, waardoor er een geldstroom op gang komt met een groeiend aantal nullen.

Er gaat hier iets niet goed. Er ‘klotst’ nog niks tegen de plinten en leven op grote voet is nog ver.
Is schrijven niet spannend genoeg? Moet het in beeld? En als ik dan in beeld ben, moet ik dan iets zeggen? Het beeld ondertitelen? En hoe film je jezelf de hele dag? Hoe voorkom je een ‘selfie-arm’?
Denk ook dat mijn medium niet klopt. Youtube zou leading moeten zijn, ondersteund door Instagram en Tiktok.
Ik haak af! Wellicht is verdieping in het podcast gebeuren de volgende stap; klinkt minder infantiel, maar kun je daar van leven? Geeft dat wel plint-klots-garantie??

Leef trouwens momenteel sowieso op grote voet! Bevrijd van het gips, hebben ze een ‘Airwalker’ bedacht als steun en toeverlaat in mijn mobiliteit. Mocht ‘air’ het idee geven dat ik lichtvoetig rondhuppel… nee dus. Het gevaarte is groot, zwart, zwaar en onhandig. Enige voordeel: hij kan af! Weliswaar alleen in bed of op de bank, maar het is héérlijk!!
Zodra ik wil lopen, moet ie aan! Trek eerst een soort ‘steunkous-verband’ om voet en kuit en wurm dan mijn been in de walker. Met klittenband zet ik de zachte binnenbekleding vast, waarna het harnas met 5 grote riemen van klittenband volgt. Vervolgens draai ik het ventiel dicht en pomp ik de luchtcompartimentjes rondom mijn enkel op.
Uiteraard pomp ik regelmatig tot ik een ons weeg om erachter te komen dat het ventiel nog open staat…

Wellicht koop ik een tweede: go gothic…

Eén keer ingepakt, voelt het lekker stevig en de halfronde zool zorgt voor een perfecte afwikkeling van de pas. Aardig bedreven inmiddels, lukt het me om binnen de gestelde limieten van noodzakelijke toiletbezoekjes, de walker ‘aan te leggen’!
Bij het aankleden moet ik blijven nadenken over de volgorde. Eerst m’n onderbroek, dan m’n (al 8 weken lang) royale zachte joggingbroek, dan de sok en schoen rechts en vervolgens de steunkous en de walker.
Dan ga ik staan om m’n broeken op te hijsen: klaar is kees!!
Heb nog maar één keer gehad dat m’n onderbroek verkeerd om zat en één keertje vergeten om mijn rechterbeen ook in een pijp te steken…
M’n volgers zouden hebben gesmuld en de kassa gerinkeld, wanneer ik dit uitgebreid ge-youtubed had via mijn “Air-Walky-Jane” kanaal!

Moet het voor nu doen met jullie voorstellingsvermogen over mijn leven op grote voet!

Jeanette

Delen is lief! Makkelijk via onderstaande links of faceboook