Robotje

(Tijdelijk) inboeten aan mobiliteit heeft alleen maar nadelen zou je zeggen.
Maar er gebeuren ook leuke, grappige, lieve en onverwachte dingen!

Ten eerste de rolverdeling in het huishouden…
Ik heb mijn eigen ijzeren discipline en dat wijkt nogal af van wat gemiddeld als een door ijzeren discipline gevoerd huishouden wordt gezien!
Alleen ik kan stofzuigen, alleen ik kan opruimen, alleen ik kan dweilen, alleen ik kan de was opvouwen, alleen ik kan de bedden (snel) opmaken, alleen ik kan de plees schoonmaken zodat je eruit kunt drinken, alleen ik kan ramen lappen, alleen ik kan de kookplaat reinigen, alleen ik kan koken etc.
Naast ernstige zelfoverschatting (behalve wat betreft het laatste), schort het nogal aan regelmaat en planning.

En daar botst het lichtelijk de laatste tijd. Y probeert op kousenvoeten de routine te wijzigen in regelmaat en rust, maar ik blijf tegenspartelen. Natuurlijk omdat ik denk dat hij het niet (zo goed) kan, maar vooral omdat ik ervan baal dat ik het moet overlaten.
Het zal niet prettig zijn, wanneer ik als een Hyacinth (Schone schijn) 2.0 met m’n neus overal bovenop commentaar lever! Ik snap dat, maar geef niet toe!
Dus doen we het nu samen. En dat gaat steeds beter. Ik grijp nog wel eens even in als hij een half uur met één dekbedhoes staat te worstelen of als hij fluitend zwarte was bij 40° wit indondert.

 
P gaat in dit hele gebeuren z’n eigen gang. Pakt, buiten het zicht van Hyacinth, een emmer en doet de plees of zuigt stof. Geen gezeur en schoon.
Boodschappen doen ze om beurten, net als mij rondrijden.
Ben dankbaar en baal als een stekker!!
Koken lukt meestal en af en toe nemen we onze toevlucht tot ‘gemak’!
Iets met roeien en riemen! Nu is gemak al ver doorgedrongen in het overnemen van huishoudelijke taken, maar soms heb je toch een extra duwtje nodig.
Vriendin kwam aanzetten met een robotstofzuiger: “Ik heb er twee, dus laat dat ding hier lekker z’n ding doen!” Hoe lief is dat?

Wij sceptisch natuurlijk! Kleden op de houten vloer, een hond, allerlei op- en afstapjes, deuren, drempels. Kortom, een oud, onpraktisch huis voor een robotje! Ga dus proefdraaien in de slaapkamer met houten vloer. Tijdswinst zit er nog niet in, want ik volg enthousiast alle bewegingen en sta versteld hoe hij ook ‘hoekjesstof’ opzwiepert en verzwelgt!! Ook Ché ziet Robotje wel zitten en is hooglijk verbaast als Robotje ineens onder het bed verdwijnt. Gaat met z’n kop plat op de grond liggen om niks te missen.
Ineens hoor ik Robotje kuchen en stampen onder het bed. Tegelijkertijd zie ik de snoeren van de bedlampjes bewegen… Gelukkig komt hij even later ongehavend tevoorschijn!


Ben helemaal blij, dus gaat Robotje naar de bijkeuken. Even later zie ik dat hij zelf z’n laadstationnetje heeft opgezocht en al stroom lurkend staat uit te rusten! Voldaan opgeladen krijgt hij een nieuwe uitdaging: de kamer. Losse kleden en hondenspeelgoed verwijderd en hoppa! Af en toe zit hij kreunend vast tussen de houtkachel en de plint, maar hij worstelt zich los en zuigt vrolijk verder!
Hij verdwijnt onder de bank en even later zie ik een lang en dun snoer van kerstverlichting óók onder de bank verdwijnen!! Buiten bereik staat Robotje zich dramatisch te verslikken! Het eindigt in wanhopige piepjes en ik hoor een laatste noodkreet: “Error!! Check app for instructions!!” en dan is het stil.

Godverdegodver, één dag uit logeren en hij roept al om z’n moeder!!
Ik bel mijn vriendin en vraag of ze Robotje-in-nood wil contacten via de app. Maar ze gebruikt de app nooit en is het wachtwoord ook al lang vergeten.
“Trouwens, hij heet Guus! Misschien luistert ie dan beter!”
Y plukt Guus onder de bank vandaan en we ontdoen hem van verstikkend snoer. De reddingspoging lukt en even later snort Guus weer vrolijk door de kamer!!
Ché is compleet in love met z’n snorrende nieuwe vriendje op wieltjes en weet hem al te reanimeren als hij stilvalt!
Zo hebben we er ineens twee ‘huishoud-hulpjes’ bij!

Jeanette

‘Klein’ berichtje…

Bezig oude app berichtjes te wissen. Ga zorgvuldig te werk, want er staan dierbare berichtjes in. Onder andere twee (voor altijd) laatste appjes!
Ineens kwam ik een bijzonder berichtje tegen, wat me terugbracht naar afgelopen zomer.

Soms gebeuren er van die dingen, waar je een warm gevoel van krijgt; vooral als je dat warme gevoel hebt kunnen doorgeven aan iemand die dat nodig heeft.
Ik vind dat altijd moeilijk, want ik wil de ander niet confronteren met ‘bemoeienis’; helemaal als je elkaar niet kent.
Wat is het verhaal?


We staan op de camping. Zijn nogal gesteld op ruimte en vrij uitzicht, met andere woorden: hoe minder buren, hoe beter!
Het weer was in ons voordeel, want de vele regen had veel plaatsen onbruikbaar gemaakt. Wij staan op een ‘terpje’ en houden droge voeten.
Wat er bij ons vanaf stroomt vult de buurplaatsen tot ‘onplaatsen’; vrij uitzicht gegarandeerd …

Na twee dagen redelijk weer, drogen ook de buurplaatsen op. Terug van een dagje uit, worden we (onvermijdelijk) geconfronteerd met buren. Er staat een grote caravan, achter de caravan een groot hek om de hele plek, compleet met poortje.
In de omheinde ruimte staat van alles. Stoelen, ligbedden, barbecue, vuurkorf, speelgoed etc. Klinkt als: veel kinderen of veel honden of beide!!
Op dit moment is alles stil en verlaten, dus kunnen we enkel in onze rijke fantasie invullen hoe het buurgezin is samengesteld.

Het duurt niet lang of daar komen ze: pa, ma, 4 kinderen en een hond. Een gezellig stel, wat zich nestelt binnen het hekwerk, de boodschappen uitpakt en tweetalig kwebbelend (Nederlands en Engels) een maaltijd bereidt van geroosterd vlees, diverse salades en brood. Niet alle kinderen zijn even blij, dus wordt er geruzied, gehuild, gelachen en gekletst.
Wij groeten vriendelijk, doch knarsetandend; íets minder overbevolking op het belendende perceel was ook goed geweest.
— Alhoewel, pensionado’s die elke gelegenheid aangrijpen om zich ongevraagd binnen je comfortzone te wringen met blablaverhalen of jeuzelend over falend fysiek, is erger! —

De camping is schitterend gesitueerd in de Limburgse heuvels en naast de ingang ligt een prachtig complex, alwaar junks in verschillende stadia van ontwenning ook genieten van het mooie uitzicht en de rust.
Tijdens de gesprekjes die we af en toe met (vooral) de buurvrouw hebben, verteld ze dat haar man sinds kort in de kliniek werkt.
Voor mezelf vul ik gelijk in, dat de hele familie nog op zoek is naar een woning en tijdelijk op de camping bivakkeert.
Y kan situaties veel sneller op werkelijkheid inschatten en helpt mij nuchter uit m’n romantische droom: “Hij zit natuurlijk als patiënt in die kliniek!”
De weinige en ongebruikelijke uren die de man met zijn gezin doorbrengt, bevestigen dit.

Gelijk kijk ik anders tegen de buurvrouw en haar kinderen aan.
Besef dat dit een soort compromis in ‘vakantievieren’ is.
Niet het makkelijkste, maar wel liefdevol!
Als ze ’s avonds laat een keer alleen terugkomt, vraag ik of ze nog een kopje (troost)thee wil. Ze bedankt vriendelijk en geeft aan alleen nog maar te willen slapen.

De volgende dag gaat ze met haar kinderen op pad. Ze willen naar een museum en dat moet zonder hond. Ze hebben de hond achtergelaten in de caravan en vraagt of wij willen ‘oppassen’. We hoeven niets te doen, alleen maar te bellen als hij blijft janken of blaffen. Ze geeft mij haar mobiele nummer en ze vertrekken.

De hond (een nog jonge labrador en grote steun en toeverlaat voor het hele gezin!) heeft geen kik gegeven en uren later komen moeder en kinderen opgetogen terug.
Geen alarmerende telefoontjes betekent meer quality time met elkaar, in de vorm van lekker rondslenteren in de stad en samen heerlijk eten!
We krijgen een klein cadeautje voor het ‘oppassen’, maar het feit dat ze zo heerlijk ontspannen op stap zijn geweest, is voor ons al een geschenk op zich!

Twee dagen later vertrekken wij. De buren maken een dagwandeling met elkaar en de hond. We hebben al afscheid genomen, omdat we elkaar niet meer zien.
Thuisgekomen blijft het mij bezighouden. De moed van dit gezin om zo met elkaar de brokstukken op te pakken en proberen weer heel te worden,
vervult mij met veel bewondering.
En vooral met spijt dat ik dat niet heb laten weten.
Omdat ik haar mobiele nummer nog heb besluit ik een tijdje later om dat alsnog te zeggen!
En ik stuur een appje:

Hart onder de riem…

willen je toch laten weten dat we bewondering hebben voor de manier waarop je je redt.
En grote bewondering voor het ‘redden’ van je gezin op dit moment!

Kon het je niet meer persoonlijk zeggen; wij waren vertrokken voor je terugkwam. (maar wellicht zou het daardoor onbedoeld ook wel te dichtbij komen)

We vonden het van moed getuigen dat je zo eerlijk in het kort jullie situatie schetste.

Wellicht treffen we elkaar nog eens op camping de O. Als het voor jullie ook weer ‘gewoon’ vakantievieren is!! 

Wij wensen jullie alle goeds, veel kracht en vooral veel liefde!! Koester wat is, ook in het nu 🤗🍀

Jeanette & Y 
(de ‘hondenoppas’ die niet nodig bleek ☺️)

(Sorry dat ik je mobiele nummer ‘misbruik’ voor ons hart-onder-de-riem-berichtje)

Kort daarna krijg ik een appje terug:

Wat ongelooflijk lief!
Het is alsof u wist dat ik het nodig had vandaag, die hart onder de riem. 
Het zijn moeilijke tijden, maar hopelijk met een goede uitkomst.

De camping is in ieder geval een groot succes bij de kinderen, dus dat helpt!

Wie weet tot ziens! En nogmaals heel erg bedankt voor uw lieve berichtje, het was precies wat ik nodig had. ❤️

S

Het is één van die app ‘gesprekjes’, die ik koester en bewaar.
Misschien zien we elkaar weer en hebben ze het ‘gered’!
Zelfs deze vorm van contact, kan soms even het verschil maken!

Charley Mackesy

Jeanette

Weer gezeik…

Wat verbindt ons meer
dan eindeloos gezeik
over Hollands weer?

Toch ontstaan ook in gezeik
over ieders favoriet soort weer
twisten in gelijk en ongelijk

Waar de één de zon bemint
gaat de ander voor
een frisse tegenwind

Zelfs evenwichtig weer vergalt
kleinzielig zeurplezier
omdat er niks te zeiken valt

Maar dat nu al weken achtereen
de regen leidt tot overlast
brengt zelfs notoire zeikers dicht bijeen

Koester de saamhorigheid en eendracht
over de zoveelste
eindeloze watervracht!

Hoe lachwekkend eensgezind
zijn we nu al wekenlang
over klaternatte stormwind

Unaniem zo diepgezucht
Onder weer een uitgestrekte
grijze regenlucht

Eindelijk samen één
in dit zeikerige
weerfenomeen

Maar eensgezindheid
is slechts schone schijn
Ook regen zaait verdeeldheid

Pessimisten zeiken
dat het slecht is
voor de dijken

En dat al ons etensgoed
stil verzuipt
in watervloed

En dat het als een paal boven water staat
dat het niet goed komt
met ons klimaat

Terwijl de optimist beweerd
dat evenwicht in bos- en heidegrond
eindelijk is teruggekeerd

Dat we nu leren om teveel aan water
beter op te slaan
voor later

En hoewel ik steeds probeer
blijvend blij te zijn
ondanks het weer

Ben zelfs ik toch af en toe
wel een beetje
regenmoe



Jeanette

Kerst verhalen bingen!

Yes! Je kunt de midlife pleasures kerst-(en kerst gerelateerde) verhalen bingen!!
Als je even genoeg hebt van de zoveelste Sissi, het jaaroverzicht, feelgood kerstfilms en de teringzooi die zich tijdens kerst en de hersteldagen daarna heeft opgestapeld, ga je lekker cocoonen en leest, onder het genot van een goed glas en de top 2000 de kerstblogs van de afgelopen jaren!

Kersemus https://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/kersemus/
Kersemus 2
https://www.midlifepleasures.nl/alledag/kersemus-ii/
The Ladies of the rings
https://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/the-ladys-of-the-rings/
Nieuwjaar https://www.midlifepleasures.nl/alledag/nieuwjaar/
Tjerk, de haan
https://www.midlifepleasures.nl/mijmeringen/tjerk-de-haan/
Post-itje
https://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/post-itje/
Vrolijk kerstfeest
https://www.midlifepleasures.nl/alledag/vrolijk-kerstfeest/
Terugblik op 2018
https://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/kerst-2018-terugblik/

Kerst 2023

Ik wil altijd een echte kerstboom, niet in de laatste plaats vanwege de geur; beetje dennenboslucht in de kamer!
De afgelopen jaren kocht ik, enkele dagen voor kerst, de laatste boom bij de kerstbomenwinkel. Het was altijd het sneue exemplaar, door iedereen afgekeurd! Met een scheve top waar geen piek op paste, een groot gat waar geen takken groeiden; je hoefde niet te kiezen welke beste kant voor moest, want die was er niet!
Sneu voor mij was dat ook voor deze boompjes de volle mep moest worden betaald! Pas na kerst kon ik hem gratis ophalen…
Maar zo’n boompje verdient ook aandacht en liefde tijdens de kerstdagen, dus sleten talloze minder fraai getakte boompjes hun laatste dagen bij ons!
Ze hadden allemaal een kluit, dus na 6 januari, plantten we ze liefdevol in de dikke zeeklei, waar ze uiteindelijk toch het loodje legden!
Denk dat ze niet van klei hielden…

De kerstbomenwinkel bestaat niet meer, dus op zoek naar een andere leverancier. Gevonden! Probleem is, dat daar alleen maar héél veel, prachtige exemplaren stonden. Hoe ik ook zocht, er waren geen misbakseltjes.
En het waren allemaal Nordmannen; plastieken schoonheid, maar dan echt. Zonder dennenbosgeur en zonder vallende naalden, die je na 3 maanden nog terugvindt.
Ik heb eentje besteld, met een ‘niet-goed-nieuwe-boom’ garantie!!  
— hoe diep kun je zinken?? —
Zonder kluit, dus de enige hoop op overleven is eraf gezaagd!
Hij werd gebracht en het is werkelijk een plaatje! 🌲 Net niet echt…
We hebben hem in het licht gezet en het daarbij gelaten;
elke bal zou afbreuk doen aan zijn schoonheid!

Telkens als ik hem zie voel ik toch een soort triestheid. Waarom staat ie niet in een groot Nordmannenbos, samen met z’n Nordmannenvriendjes, groot te groeien tot Nordmannenreus?
Of is ‘gekweekt echt’ altijd nog beter voor het milieu dan ‘kunststof namaak’?

Jeanette

Omarm de amoebe!

Inclusiviteit is hot! Er gaat geen dag voorbij waarop wel iets of iemand wordt gecanceld, gedist, geskipt, geomitteerd of, in pre-millennium-nederlands, tragisch buiten de boot valt.
Aan ons de schone taak de drenkeling weer binnen te halen en op te nemen in de warmte van de medemenselijkheid, empathie, liefde en zorg.

Groot was de schok om via een (wetenschappelijk?) onderzoek naar het effect van emoji’s, geconfronteerd te worden met  mijn éénzijdige visie over inclusiviteit; deze betreft alleen de gewervelden!!!

Dat emoticons mij konden drijven tot zoveel kortzichtigheid was stuitend!!
— mijn gevoel overbrengen via uitdrukkingen op de ‘gezichtjes’ van emoticons is eigenlijk al een heel veeg (zo niet uiterst zorgelijk) teken!! 😜
Zoek me soms scheel om dat ene passende kopje te vinden, tussen de tientallen voorbeelden die de snaar nét niet raken!
Baal dat ik in mijn email maar twee emoji’s (lach of huil) kan creëren en heb de neiging om in geschreven brieven een smiley te tekenen! —

Naast mensenkopjes zijn dierenemoji’s populair. Hoe meer gegoogel naar die smachtende, eenzame, zwijgende, huilende, woedende, hebberige of oneindig trouw ogende diertjes, hoe groter de keuze in beestenkoppies of -lijfjes met menselijke trekjes. 😹
Daar wringt het op verrassende wijze; wij koesteren de gewervelden!
De ongewervelden verliezen het in de wedloop naar populaire emoji!!

Ok, inmiddels zijn de spin en de slak 🐌 opgenomen in de emoji galerij en zelfs de inktvis of zeester kun je vinden; wel gespeend van elke emotie!
En hier en daar zie je zelfs een plant of een boom (mits herkenbaar!).
Maar onherkenbare levensvormen zoals platwormen, schimmels of amoebes hebben hun weg naar emoji-land nog niet gevonden!

Het gebrek aan inclusieve emoji’s schijnt verstrekkende gevolgen te hebben; het staat onze bewustwording van biodiversiteit in de weg!!
Eigenlijk verrast deze conclusie mij niet, als je gelooft dat melk in de fabriek gemaakt wordt, een ei van tarwe of mais en niet kunt bedenken dat het hammetje ooit aan een varken zat, hebben we in het creëren van leerzame emoticons nog een lange weg te gaan!

Laten we de amoebe omarmen en massaal op zoek gaan naar een amoebe-emoji; wie weet vormt dat het eerste ieniemienie stapje naar een pril bewustzijn van wat er (ook) leeft!

Jeanette

Noot: ik zag de humor in de ridiculiteit van een onderzoek naar de invloed van emoji’s op onze visie over biodiversiteit! 😜

Bron info: Scientas, interview Mattia Falashi

Liefde is…

Bij gebrek aan (klein)kinderen die knuffels behoeven, verzin of gebruik ik gelegenheden van ons ‘hondenkind’ ChéChé om knuffels te kopen.
Meestal eindigen ze in desolate staat, maar als protest tegen de wegwerpcultuur, herstel ik waar mogelijk met chirurgische precisie de gehavende lijfjes, of ontdoe ik het van het inwendige om als leeg omhulseltje nog enige tijd als plat speeltje dienst te doen!
Slechts in sommige gevallen rest uiteindelijk een eervolle gang naar de Kliko!

Piepemuis ter ziele…

Ikea hond “Hond”, is overigens grote uitzondering op de regel; na het eerste noodzakelijke en uitgebreide cosmetisch herstel, wordt hij nog steeds volop ‘bereden’, geknuffeld, rondgezeuld of doet dienst als kussen.

“Hond”

Elk van onze honden hadden hun eigen speelgoedbeleid, waarbij de dames toch vaak íets minder desastreus te werk gingen als de mannen.
Fair, onze rottweilerdame, zorgde op haar eigen manier voor levensverlengende acties, waarvan het verhaal over “Popje” het treffende voorbeeld is. https://www.midlifepleasures.nl/alledag/popje/
Wellicht zijn hondenmannen meer gericht op vertoon van masculiene kracht.
Bij gebrek aan waardiger tegenstanders, leven ze zich uit op onschuldige speelgoedbeestjes!

Okkie, hier nog compleet

Onlangs was Ché licht ziekjes. Uitstekend excuus om, naast wat troostvoer, ook een nieuwe knuffel te kopen. Het werd “Puppie”.
Ché was in de wolken met Puppie en zeulde haar het hele huis door. Geen moment werd Puppie aan haar lot overgelaten.
Hij sliep met Puppie, liet haar node achter gedurende zijn wandelingen, nam haar mee naar kantoor, speelde met haar en zelfs tijdens het eten lag Puppie naast de voerbak.

Plots besloot hij dat er toch een armpje teveel zat aan Puppie. Dat armpje smaakte naar meer en hij besloot ook een pootje te amputeren!
Ik zag geen licht in herstel, aangezien zowel armpje als pootje danig uit vorm waren! Gunde Ché zijn gehandicapte Puppie!
Tijdens een woest moment, enige tijd later, moesten ook het ander armpje en pootje van Puppie eraan geloven!
Voor Ché was Puppie nog gewoon Puppie; zijn zorg voor haar bleef onverminderd trouw.

Puppie

Ik zag het zwerk al drijven, dat ledemaatloze lichaampje vroeg om verdere destructie!!
En ja, gister was het zover! Alle organen kundig verwijderd en wat restte was een gapend gat in haar onderlijfje!!
Ik denk dat hij verliefd is op haar hoofdje, wat keer op keer ongeschonden uit de amputatiestrijd komt!
Ik moet het hem nageven; ze kijkt nog steeds zo lief met haar zwarte neusje en alerte oortjes!

Wat een wijze les weer, van onze Don Chuan ChéChé; liefde draait niet om uiterlijk, het gaat om de inhoud…

Jeanette

To please or not to please?

In wachtkamers kom je tot ontdekkingen. Tenminste, als je je niet terugtrekt in je telefoonbubbel. Je leest roddels over b-nederland, die je op sociale media onmiddellijk wegzwiepert, waagt je af en toe aan een uitgebreide horoscoop of ontdekt aandoeningen, die op jouw lijf geschreven zijn!
Of je kunt om je heen kijken om te constateren dat er meer mensen zijn die ontbubbelen! En ja, daar ontstaat Het Gesprek met Onbekenden!!

Zit in een grote wachtkamer met een profi koffieautomaat! Ga voor een cappu. Dat betekent wachten, want dat ding moet brubbelen en verhitten, stoom afblazen en gieten. Dus een kleine file koffie-behoeftigen is het gevolg.
Maak daar een kluchtige opmerking over naar de wachtenden achter mij, teneinde het file-leed te verzachten.
Wazige blikken manen mij enkel tot opschieten en de deur naar een kort praatje knalt dicht!

Op de grote tafel, waaraan ik plaatsneem met m’n cappu, liggen minstens twintig bladen; voor wie uit z’n telefoonbubbel in een leesbubbel wil verdwijnen.
Groet met een vrolijk “Goedemorgen!!”, maar de bubbels lijken geluiddicht.
Even later schuift een echtpaar aan en al snel zijn we in een gesprek gewikkeld over bubbels en het doorbreken daarvan.
Ik haal mijn kleine ‘marktonderzoekje’ aan, waarin ik tijdens een fietstochtje eens níet elke tegenligger groette. Groot was mijn teleurstelling dat er van de twaalf slechts één het initiatief nam en mij vrolijk gedag zei!!
We vinden elkaar in tal van voorbeelden.

Teruggeworpen op mezelf in de drukke wachtkamer, besluit ik toch tot een leesbubbel. Vind een artikel over pleasen!! En ja, ik herken het één en ander!
Rijst vooral de vraag, waar het ‘gewoon’ aardig zijn voor een ander ophoudt en behoefte aan waardering begint!
Dat laatste blijkt, volgens de geraadpleegde ‘deskundige’  te vragen om therapie! Want je probeert bevestiging te halen bij anderen.
Doormalend zie ik langdurige trajecten in coachingsland om van mijn please-gedrag af te komen, teneinde waardering te krijgen voor wie ik bén en níet voor wat ik doe!

Gut, was ik maar uit die bubbel gebleven en had ik me maar gewoon doodgeërgerd aan al die lomperds die hun bek niet opendoen.
Blijf nu zitten met de prangende vraag: “To please or not to please???”

Jeanette

Over wesp en karma

En toen zat ik een boodschappenlijstje te maken. Een dikke luie wesp vliegt luid zoemend en gedesoriënteerd om mij heen.
Donker buiten, dus no way dat hij met vriendelijke dwang zelf het luchtruim kiest.

Zet verschillende uitzetprocedures in.
Niks helpt, dus de stofzuiger. Met lange slang en vermogen op wespvriendelijk, zuig ik ‘m op.
Hij tikt even in de bocht van de buis maar land redelijk zacht in het stof.
Ik zie m zitten (heb geen stofzak), naast een zeefje wat eerder is ‘losgeslagen’!

Heb nu twee uitdagingen: het zeefje uit het stof krijgen en de wesp z’n vrijheid terug geven. Meestal open ik het deksel boven de vuilcontainer en stort de opgezogen inhoud af, maar dat is geen optie.
Wesp en zeefje zouden gezamenlijk ten onder gaan in afval, terwijl ze dat beide niet zijn!!
Bedenk dat ik het stofcontainertje moet legen in een brede open bak. Wesp kan dan het stof van z’n vleugels schudden en rustig een nieuwe overwinteringsplek zoeken en ik kan het zeefje veilig oppakken.

Maar… het regent! Dus valt mijn plan in duigen. Wesp zou de combi water-stof niet overleven.
Zie ‘m licht stuffig en hevig verontwaardigd door het stofcontainerraam kijken, nog groggy van zijn reis door de stofzuiger slang.
Ga voor de minst aantrekkelijke optie: stofcontainer legen in de bijkeuken. Voorzichtig stort ik af in een grote emmer.
Met z’n ‘last in first out’ voordeel bromt wesp geïrriteerd boven op de berg stof. Schep ‘m op met een theezeefje en blaas voorzichtig zijn vleugels stofvrij. Transporteer het beestje naar het houthok, alwaar ik hem de mooiste overwinteringsplekjes wijs.

— Met schaamrood herinner ik mij een minder wespvriendelijke blog uit 2019.
Nu mijn karma weer in evenwicht is, mag ie (nogmaals) worden gelezen! http://www.midlifepleasures.nl/alledag/klimaatdepressief-of-ecohypocriet/   —

Mijn boodschappenlijstje ligt halfaf op tafel; de supermarkt allang gesloten. Zo gaat het vandaag de hele dag; elke aangevangen activiteit wordt bruusk afgebroken door een nijpend probleem.
Of is dat juist de kenmerkende en terugkerende realiteit van de chaoot…

Jeanette

Adem in… adem uit

Ik ging er maar weer eens voor zitten. Tijd om de energiecontracten tegen het licht te houden. Al (te) lang bij dezelfde, lijkt het alsof de aanbiedingen aan onze deur voorbij gaan.
Bovendien is er lichte paniek, want met ons variabel contract rezen onze energiekosten de pan uit! En het kán weer, vaste contracten! Je kunt je kop weer door de strop van een nieuwe, hippe speler op de markt steken, of veilig blijven hangen bij één van de mastodonten in energieland.

Begin na de koffie. Stroop m’n mouwen op; wil drie partijen contacten.  
Eerst onze eigenste Budget Energie, dan Essent en vervolgens Vandebron.
Budget doet raar als ik naar vast wil. Ineens is ‘s nachts en in het weekend wassen niet meer aantrekkelijk, want daltarief-voordeel raak je (vreemd genoeg) kwijt als je voor zekerheid gaat!?
En 100,- euro pret bonus is alleen geldig bij een 1-jarig contract.
“En wat doe je extra voor trouwe klanten zoals wij??”
“Niks!” Ok, waarvan akte!
Op naar Essent. Genoeg keus in contracten. Ik vul adres en verbruik in.
“Op het adres wat u aangeeft, is geen gasaansluiting!” popt er in mijn scherm op.
WTF, hóe dan??  Wil het weten, dus ga gezellig chatten met de klantenservice.

ADEM IN…

Tegen alle verwachting in heb ik snel contact, met Olga van Essent.
Leg uit waar ik tegenaan loop en vraag hoe dat kan.
Ze checkt het systeem op ons adres en komt met een verbijsterende conclusie:
“Op dit adres zit wél een gas-, maar geen stroomaansluiting!”

Voel m’n bloeddruk stijgen, net als mijn lichaamstemperatuur! Maar ik blijf glimlachen, want dat werkt positief door in je systeem.
“Beste Olga”, typ ik, “wij wonen niet in een plaggenhut! Afgelopen jaar hadden wij licht en warmte! We hebben meters die ons verbruik aangeven. We betalen via incasso, dus van betalingsachterstand is geen sprake.

Wáárom krijg ík te zien dat we geen gasaansluiting hebben en jíj dat wij geen stroomaansluiting hebben?”

ADEM UIT…

Zoals je hoort dat iemand glimlacht, zo voel ik dat mijn chat-Truus met de mond vol tanden zit.

“Zou u mij dan de nummers van de meters door kunnen geven?”
“Tuurlijk! Momentje!”
Ik vlieg langs de meters en maak foto’s met m’n mobiel. Snel terug naar m’n bureaustoel en begin met een E, gevolgd door een hele rij cijfers.
“Nee, dat nummer bedoel ik niet.”, typt Olga. “Ik moet de EAN nummers weten!”
“En waar vind ik die?”, vraag ik.
“In het EAN code boek!”

Dus surf ik met gezwinde spoed internet op en vul onze adresgegevens in.
Gewapend met EAN nummers zoek ik weer contact met Olga en geef 4 nummers door…

Gooi haar hiermee in het diepe! — we hebben namelijk vier meters (2 privé, 2 zakelijk) op één adres en dat schijnt voor veel energiebedrijven en hun klantenservice administratief moeilijk tot onmogelijk te zijn! —
Ik typ vrolijk hoe de vork in de steel zit en zie voor me hoe Olga in paniek het volgende probleem ziet oprijzen!
“Ik moet dit met een collega overleggen! Een ogenblik geduld alsjeblieft!”
Maar mijn geduld is op!
“Beste Olga, zoek het rustig uit! Ik haak even af. Neem aan dat ik morgen op al mijn vragen antwoord krijg!? Oant moarn!”

(alsof je ooit terechtkomt bij dezelfde medewerker)

Ben nog bezig me mentaal voor te bereiden op contact met Vandebron…

Jeanette

Kamikaze…

Inmiddels al weer een weekje terug uit Zuid-Limburg, toch nog even een kleine terugblik. Korte schets van een (te) korte vakantie in buitenlands Nederland. Onfries heuvelachtig met prachtige vergezichten over de dalen naar de glooiingen aan de overkant!
Voor het tweede jaar op rij streken we neer in Epen.

Eind augustus vorig jaar sleurden we onze ‘hut’ voor het eerst niet naar Texel, maar over ’s lands wegen diep Limburg in. Natuurlijk op uitnodiging van vrienden, want lukraak op avontuur is niet zo ons ding.
Dus enthousiast in de herkansing dit jaar!!

Wat dit gedeelte van Limburg voor mij ook zo ontzettend mooi maakt, zijn de bomen!! Oude, grillig gebogen stammen, kaarsrechte hemelreikers en jong grut van een metertje of 8 wisselen elkaar af, bossen vol!! En waar veel bomen zijn, zijn veel vogels! Hoorde allemaal nieuwe stemmen, die ik niet gelijk thuis kon brengen. Maar vooral van de nachtbrakers werd ik blij!
Ben een beetje uilengek en bij een prachtige volle, blauwe(?) maan, kon ik genieten van bijna spookachtige geluiden van de nachtjagers. Ook dassen en andere nachtroofdieren lieten zich niet onbetuigd.
Was bijna geneigd om buiten te gaan slapen, maar overdadig aanwezig insectengespuis weerhield mij!

Hoewel ik oefen in een licht-heukelende-hobbelgang, is het Limburgse landschap niet echt geschikt voor (tijdelijk) minderenterbeen, maar hier en daar nodigde een valsplatje mij uit.
Ik had m’n fiets wel mee! Echter, met een op-eigen-kracht-tweewieler kom je in de heuvels niet ver! Meer dan een snel ritje naar het toiletgebouw, zat er niet in. Maar wat was ik er blij mee!! Het voorkwam een gênante martelgang over de camping bij plots opkomende noden.
Nee, wat in Limburg vooral fietst zijn gehelmde grijskopjes met fikse E-ondersteuning! Fluitend trappen zij de bergen en racen ze de dalen.
De rest van de fietsers zijn wielrenners met een latente doodswens!

Afdalingen met een fiks hellingspercentage nodigen uit tot vrijeval snelheden!! Terwijl ik met de auto rustig achter een stel iets oudere e-bikers in afdaling aan rijd, passeert mij flitsend een peloton kamikazewielrenners met zo’n 70 a 80 kilometer p/u. Met het snot voor de ogen van de loodzware klim, storten ze zich dankbaar en freewheelend de berg af!! Een kleine beweging naar links en er hangen een stuk of drie zwaargewond aan mijn buitenspiegel!! Mijn @#$*&#$reactie bereikt hen helaas niet, dus vliegen ze niets ontziend verder. Brom nog even verontwaardigd dat ík ze niet van het asfalt schraap, maar dat is meer een belofte aan mezelf!

Onthaasten nu nog een paar dagen in het prachtige Gaasterland, zonder al te teveel fietsers-met-doodswens! Alhoewel…
Gister trapte ik rustig op m’n zelfaangedreven stalen ros door de prachtige natuur.
“Trrríííínnnggg!! Trrrííínnngg!!”, klinkt het buitengewoon luid en dwingend achter me! Schrik me helemaal rot!
Balanceer net angstvallig op het rechterrandje van het fietspad om ruimte te maken, of ze komen met een noodgang voorbij geflitst:

vier bejaarde kamikaze e-bikers!!

Jeanette