Word oud…

Sta met de auto op de boot (vanaf de overzeese gebiedsdelen) naast een enorme kar met plastic kleed over een bult, die een aanzienlijke hoeveelheid zooi doet vermoeden!
Daarover een net met 28 sjorbanden!
Ik zeg: “Niets meer aan doen! Dat haalt de overkant wel!”
Voor de kar staat een Volvo station. Stamt uit de tijd dat een Volvo station in Gooise contreien (vermeld de nummerplaat) populair was en de 4 x 4 aso-bakken waar de duurzaamheid vanaf druipt nog aan hun opmars moesten beginnen…
De bagageruimte van de Volvo wordt tot het dak toe doeltreffend benut met in laagjes gestouwde slaapzakken, sporttassen, dekens en kussens.
Vakantie gerelateerd spul, dus ‘ze’ zijn op weg naar huis.
Vraag me nu werkelijk af wat er dan nog allemaal in die kar zit??

Mijn nieuwsgierigheid wint het van het advies om tijdens de overtocht in het voertuig(…) te blijven zitten; ik wil weten of mijn vermoeden juist is.
En ja, op de achterbank van de Volvo station (in Royal Blue) zitten de ‘geplande vier kids’.
Het wordt tijd voor een zeven-zits 4 x 4 aso-bak!  Het grut groeit overduidelijk uit de Zweedse degelijkheid, die uit nostalgische overwegingen nog niet wordt ingeruild voor meer ruimte naar Japans inzicht.
Ik ga in de pruttel-stand:
“Mozes, hoeveel zooi heb je nodig voor één week vakantie? Twee dagen eerder vrij van je werk, want alle zooi moet schoon mee en efficiënt gestouwd!
Pfff, vertrek je lekker relaxed! En na een week terug naar huis en gaat al die zooi in omgekeerde volgorde terug de kast in!
Heb je toch minstens een week nodig om bij te komen??”

Terug in de auto schiet in ik in lach! Y vraagt wat er zo leuk is?
“Ik word oud!”, antwoord ik. “Dat weet ik, maar is dat zo leuk?”, vraagt ie.
— om de sfeer luchtig te houden negeer ik even deze rücksichtslose, pijnlijke bevestiging —
“Ik was aan het pruttelen over die lui in de Volvo. Over het gedoe en de zooi om één week vakantie te vieren met vier kinderen!
Maar weet je nog hoe H en ik járen geleden, voor onze vakantie met twee kleine kinderen niet genoeg hadden aan één auto? Dat we toen richting Denemarken vertrokken met twee volgestouwde auto’s en de kinderen shocking klem zaten tussen alle ‘onmisbare’ troep?”
http://www.midlifepleasures.nl/mijmeringen/denemarken-1/

“Als de dag van gister!”, grinnikt Y en lachend halen we samen herinneringen op aan de chaotische toestanden die destijds aan de vakantie van H en mij vooraf gingen!! En dat we zorgeloos en blij idióót veel spullen meenamen!
Voor twee weken vakantie!!…

Word echt oud…

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

P-pauze

Vandaag geen blog! Project(je) wat nogal uitliep vereist mijn aanwezigheid!
Ben voor de hand- en spandiensten, dus onmisbaar!
Ook wel eens fijn!
Nog wel even archief ingedoken. Twee van 2017 (!) als troost:
Geniet een écht Midlifepleasure issue in:
http://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/midlife-crisis/

Of mijmer even mee over toen het allemaal ‘gewoon’ kon in mei:
http://www.midlifepleasures.nl/alledag/strandtent/

Tot volgende week!
Jeanett
e

Campinghond… (1)

Een campinghond krijg je niet, die vorm je. Met geduld, flexibiliteit, veerkracht, uithoudings- en een beetje incasseringsvermogen; elk moment kan een leermoment zijn.
Ooit in pyjama op de fiets met een rammelend voerbakje achter onze (toen nog) puber-rottweiler Fair aangevlogen, nadat ze het ineens tijd vond om in haar uppie te gaan wieberen.

Tijdje later uit een schapenweide geplukt, waar ze naast een lammetje liep, wat net zo verbaasd was om Fair te zien als andersom.
Hartslag onmeetbaar, allebei tong op de ‘schoenen’ en OLH op m’n blote knieën dankend dat het schapenvolk er zonder wolscheuren was afgekomen, vierden we onze vakantie vrolijk verder.

Fair

Nu een newbie in het campingleven: onze ChéChé! De ‘fox red’ Lab, die vooraan heeft gestaan toen nieuwsgierigheid, energie, enthousiasme én VOLhardendheid werd uitgedeeld. Zijn trouw en liefde uit hij met dezelfde tomeloosheid.

ChéChé

Werk aan de winkel dus. Thuis, maar ook hier op de camping. Je maakt hem niet gelukkiger, dan gewoon ‘in het zicht’ te zijn; op een campingplek is dat vaak het geval. Slapen in de voortent kan nu even niet; de nachten nog te koud. Maar hij nestelt zich net zo lief in de caravan onder de tafel. Je hoort hem de hele nacht niet.
Feit dat hij een typische ‘ochtendhond’ is, is een dingetje. Zodra één van ons beweegt, staat ie naast je. Blij kwispelend en met een grote grijns: “Yess, let’s start another beautyful day! Nów!!”
Zo ver voor zevenen, zijn wij op z’n minst not amused  — tijdens de vakantie is een slowstart heilig; ‘foar de kofje net eamelje’ — 


In de late ochtend vertrekt mijn lief voor een bakje bij vrienden elders in onze (camping)bubbel.
Ik wil douchen, maar moet ook onze newbie in de gaten houden. Hij ligt (na een stevige strandwandeling) tevreden aan een lange lijn en neemt de wereld waar.
Laat de douchedeur op een kier, zodat hij weet dat ik bezig ben en onder ‘pootbereik’. (yep, eigen douche- en toilethok bij de caravan).
Zodra ik onder de douche sta, duwt hij de deur open en komt gezellig naast me staan, douchewater happen.
Met enige moeite bonjour ik hem naar buiten, waarbij hij en passant de dweil mee grist. Ik reageer niet, dus is het niet leuk. Zonder dweil loert hij om het hoekje en ziet mijn slippers staan…

“Néé!!!” klinkt als “Já!” en weg is m’n slipper. Slippers zijn heilig campingschoeisel, dus ik moet wel. “Los!” commandeer ik met m’n kop om de deur. En ziedaar, de eerste lessen zijn beklijfd en hij laat keurig los. Hengel omstandig m’n slipper binnen en douche verder.

Even later hevig gekraak! Steek opnieuw m’n kop om de deur; staat ie aan één of andere boomstronk te rukken, midden in de bosjes naast de caravan (hij heeft iets met onwillig hout)
Ik moet opnieuw optreden. “Níet in de tuin!!!” roep ik — thuis ook als ie door de borders banjert —

Moet het commando herhalen; hij kijkt mij enigszins onnozel aan. “Hoezo, tuin??” lees ik in zijn blik.
“Nú!”, beveel ik. “Ok, ok!” Hij pakt een afgebroken tak en komt de ‘tuin’ uitgelopen. Natuurlijk past die tak nergens tussendoor, maar de VOLharding wint.
Ander probleempje is de lijn, die niet dezelfde weg terug als heen heeft gevolgd…
Hij zit dus vast!

Ik moet wel uit de douche. Sla een handdoek om me heen en duik de bosjes in om de lijn los te maken. Stevig omknopen van een badlaken is een handigheidje…
halverwege de bosjes sta ik in m’n blootje aan een lijn te sjorren.
Op hetzelfde moment komt aan de andere kant van het bosje een man voorbij met z’n hondje… “Lekker weertje hè?” zwaai ik hem toe, terwijl ik mezelf nakend een weg terug worstel door de takken.
Hij antwoord niet, de zak! Had op z’n minst kunnen vragen of hij iets kon doen om mij uit m’n benarde positie te bevrijden!
Enfin, hond terug, lijn terug, handdoek terug. Kan m’n douchebeurt afmaken.

Dit is dag 2 op de camping…

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

(Heel) Eind Sjaan-Sjaal!

Telefonische peptalks van H om voorál door te gaan en een snelcursus ‘brei er een eind aan’ hadden een eindsprintje tot gevolg.
Het was even fiks doortikken (jaja, tikkende 9’tjes), maar het is gelukt!
Eenmaal ‘van de pen’ was het nog een kwestie van wegwerken van losse eindjes en daar was ie: dertien banen verschillend blauw vormden (min of meer) samen een heuse sjaal!

Was het afkanten een eitje, het afhechten viel me niet mee. Bedoeling is om met een stopnaald de einddraadjes onopvallend weg te werken in het breiwerk.
Maar 9’tjes vragen om dikkere wol en die laat zich niet door het oog van de naald halen. Gepruts alom…
Heb verschillende eigen interpretaties van afhechten gebruikt; van het fiks samenknopen van de beide eindjes tot wegfrommelen via zijpaadjes. Beide methodes hebben hun sporen nagelaten in het eindresultaat.
Maakt het wel een typische ‘Sjaan-Sjaal’!

Royaal kun je hem noemen. Breed over de schouders valt hij makkelijk tot de knie. Omdat hij ook een beetje pluist adviseert H een lauwwarm sopje. Zorgvuldig kies ik een Sjaan-Sjaal-vriendelijk wasprogramma met een scheutje fijnwas.
Mijn verwachting hooggespannen, haal ik mijn breiwerk uit de wasmachine. Hij lijkt iets minder pluizig, maar de samenhang is er niet op vooruit gegaan.
Eerst maar drogen op het houten wasrek. Met aandacht vouw ik hem over de latten; het gewicht gelijk verdelend. Een mager zonnetje en lichte bries doen hun werk.

Even later hoor ik meerdere kauwtjes vrolijk kwetteren. Ze nestelen in de schoorstenen van de buren en slepen af en aan met takken met ander nestelmateriaal.
Kijk naar buiten en zie een overijverig mannenkauwtje op mijn sjaal zitten, druk hakkend in mijn huisvlijt!!

Storm luid brullend en zwaaiend naar buiten: “Hoe dúrf je!!”
Grijnzend vliegt hij op; z’n snavel gevuld met pluizen verschillend blauw… Klotekauw!
Naast bobbelige kanten, zitten er nu kauwgaten in m’n sjaal. Gelukkig zijn de draden niet helemaal door en met wat trek- en wrijfwerk weet ik de schade te beperken.

Inmiddels al vele manieren geprobeerd om Sjaal enigszins charmant te dragen, wat de nodige creativiteit vereist in het draperen!
De zwaartekracht laat zich bij elke poging gelden, dus Sjaal wordt langer… en langer
Naast beenwarmers, zijn de mogelijkheden talrijk…

tafelloper op een royale eettafel…

En last, but zeker niet least, als royale hoofdoek annex kek-mondkapje-in-verschillende-tinten-blauw…

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Pimpeltjes

Heb ik ooit het Winterkoninkje als favorietje bestempeld (zie link onderaan), eigenlijk staat het Pimpelmeesje op een gedeelde eerste plaats!
Prachtig om te zien, sprankelend actief, grote egootjes en

(met woest borstelend kuifje) fel territoriaal.
Dit jaar bevolken Pimpels (en hun ‘neven’ de Koolmeesjes) en in grote getale onze tuin .

Vanwege de kou, die maar niet wil wijken, voer ik nog steeds bij. Gevolg is dat ze gezellig blijven tafelen én logeren.
Het barre weer staat overigens de drang tot voortplanting totaal niet in de weg! Overal in de tuin vinden geliefden elkaar in bizarre omstandigheden! Om ‘het’ te doen, moet de man toch korte tijd bovenop het vrouwtje balanceren en dat is met windkracht 7 of meer een hachelijke onderneming!! Als ware evenwichtskunstenaars fladderen ze ‘sur place’ om hun lief te bevruchten.

Te verwachten kroost moet onder dak, dus is er een run op woonruimte.
Kooltjes en Pimpels vallen voor hetzelfde type eengezinswoning.
Hadden Pimpelmannen het al druk met veroveren van -dames;
het bemachtigen van goede woonruimte is minstens zo intensief!
Kooltjes zijn hoogst irritante rivalen op de woningmarkt; blijken buitengewoon honkvast en claimen simpelweg hun nestkast van vorig jaar!

Gedwongen door omstandigheden, zoeken de Pimpels alternatieven.
Ineens ontdekken ze een huis met drie voordeuren! Het betreft een vervallen, nooit bewoonde mussenkast.
Keuzestress; achter welk gat gaat de beste nestelplek schuil? Uiteindelijk gaan ze voor middenvoor. Stapels huisraad verdwijnen naar binnen.
Kan het (weer eens) niet laten en draag ongevraagd bij aan veilig wonen; voorkom met gaas boven Huize Pimpel, dat kattenpoten gaan ‘hengelen’ om pimpelkroost te scoren.

Maar wat mij echt zorgen baart is de staat van de villa! Leegstand is rampzalig voor gebouwen en op tal van plaatsen zijn vloeren en muren aangetast door rot. Bovendien twijfel ik aan de stevigheid van de ‘ophanging’! Moet er niet aan denken dat pa of moe Pimpel door de vloer zakt, of erger: midden in de kraamtijd het complete huis naar beneden dondert!!
Ik weet uit (trieste) ervaring, dat bemoeienis totaal verkeerd uit kan pakken, maar ik blijf piekeren over een onopvallend stut-framepje.

Blijf ik bij mijn motto ‘laissez-faire’ of sus ik constructief mijn zorg?

Jeanette

http://www.midlifepleasures.nl/alledag/koninklijke-gast/

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Breiblij… of breiniet

Inmiddels bijna twee jaar geleden kom ik bij de opticien.
Bedrijf is gesplitst; mevrouw brillenboer verkoopt in haar helft allerlei voor breien, haken, borduren etc.
Niet mijn stiel, maar mijn oog valt op bollen wol met prachtige gemêleerde kleuren blauw. Dus koop ik impulsief ‘op kleur’.
“Wat wil je maken?” vraagt mevrouw brillenboer.

Geen moment over nagedacht dus ga voor simpel: “Een sjaal!”
Dik garen vraagt om dikke pennen; ik ga voor nr. 9 met het idee dat ik dan wellicht komende winter van mijn eigengebreide sjaal kan genieten.

Mevrouw brillenboer ziet potentie en ik krijg alles mee in een leuke stoffen tas met gratis boek over een mogelijk volgend project: haken.

Voor ik vertrek krijg ik nog de tip om de eerste vijf centimeter één recht, één averecht te breien; “Dat voorkomt omkrullen van de uiteinden!”
Onderweg naar huis vraag ik mij af hoe dat ook weer moest?
En überhaupt: hoe zet ik een pen op? Ooit handwerkles gehad op school, maar dat stuitte altijd op hevige conflicten met de handwerkjuf vanwege mijn uitgesproken puberale aversie tegen tuttigheid.

Thuisgekomen frommel ik mijn breitas in een onopvallend hoekje; onderweg ben ik tot zinnen gekomen en betreur mijn bevlieging ‘op kleur’!

Ruim een halfjaar later vertelt mijn vriendin H over haar breiavonturen.
een kleinkind raakt aan diepgewortelde behoeftes om zo’n urm aan te kleden met huisvlijt; in H haar geval met eigen breisels
Maar H zou H niet zijn als ze niet binnen de kortste keren haar breikunst uitbreidt met de prachtigste creaties. Ze volgt zelfs lessen bij een professor in de breikunde!
Omdat we elkaar zo goed kennen durf ik mijn breitasje tevoorschijn te halen. Ze is gelijk enthousiast. In no time heeft ze mijn sjaal op de pennen gezet en raadt mij, als beginnend breister, aan om het simpel te houden: “Eén pen recht en één pen averecht!” Langzaam komt er weer íets bovendrijven van de lessen van juffrouw Osinga en ik zie het zitten! Als H weg is, brei ik verwoed een aantal pennen en ruim mijn werkje op in de breitas.

“Hoe gaat het met je sjaal?”, vraagt H een paar weken later als ik haar bel.
… O shit, ja…

“Euh, goed, maar de laatste dagen kwam ik er niet aan toe!”
Onmiddellijk pak ik mijn huisvlijt weer op, maar het eerste probleem dient zich al aan vóór het begin: was de laatste pen nou recht of averecht?? Heb wérkelijk geen flauw idee. Dus haal ik alles (…) af tot de eerste pen en begin opnieuw met één pen recht en één pen averecht. Dit fenomeen doet zich met tussenpozen van weken een paar keer opnieuw voor. Heb inmiddels mijn prachtige blauwe bollen al een jaar in huis en (slechts) één begint pluizig te worden van mijn talloze brobbelpogingen!

“Ik heb te weinig wol voor de sjaal die ik wil breien! En mevrouw brillenboer heeft ze niet meer!”, is mijn volgende excuus. H ziet het breizwerk dreigen en belooft te komen om mij uit de breiput te halen.
“Koop dan nog wat andere, bijpassende kleuren! Dan heb je in ieder geval genoeg wol!”
— bedenk panisch dat ik dan moet wisselen tussen verschillende bollen en dat heb ik écht nooit gehad van juffrouw Osinga —
“Ok!” beloof ik stoer.
Met een paar passende kleuren extra bollen en zit ik klaar voor mijn volgende breiles ‘Simpel 2.0’!
H legt de lat didactisch minder hoog. “Brei nou maar lekker alles recht!” en legt uit hoe ik een andere kleur inbrei!
En het gaat voortvarend! Mijn beginnersfoutje koester ik straks als menselijke maat!

beginnersfoutje springt in het (geoefende) oog

Gelukkig komt H binnenkort weer; heb namelijk geen flauw idee hoe ik er een eind aan brei!!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Veelzijdige Bertie…

De positivo’s schetsen de eindeloze mogelijkheden van deze tijd.
Persoonlijke groei gloort uitnodigend in talloze aanbiedingen van

wellbee-goeroes op internet.
Hervonden creativiteit ingezet in tomeloze uitingen; van pietepeuterige miniatuurtjes tot woest gecreëerde werken op het doek!
Lopend, wandelend, rennend, fietsend, steppend, rijdend of racend proberen we de toekomst dichterbij te halen, terug naar normaal.
Schrijvend zit je goed; daarin kun je álle kanten op!

Toch merk ik dat corona-shit sterk de neiging heeft om zich irritant te nestelen in mijn schrijfsels! Mis de live-input van (wildvreemde) anderen, door leuke ontmoetingen, bizarre voorvallen of gedeelde verhalen.
Dus put ik nu af en toe inspiratie uit tv programma’s. — als pandemie-versie van Angela de Jong, die thuiswerken heeft uitgevonden —
En ziedaar!! Het boerenleven loont (en lonkt) om gedeeld te worden!!
Yvonne Jaspers blijft ex-BZV’ers van stal halen; steeds in een nieuw jasje!

Ineens zie ik ‘Veelzijdige-Bertie’, die zich naast agrariër, politica en Expeditie Robinson winnares, ontpopt als stoïcijnse buschauffeur!!
Tina Trucker in mossel uitvoering! Geweldig!
Altijd al bewondering voor de Zeeuwse, die in haar eerste tv-optredens iedereen tot wanhoop dreef met haar nuchtere-no-nonsense houding, maar haar bekendheid prima wist te verzilveren!
!

Nu toert ze, samen met Yvonne en ex-BZV-collega’s-met-partner door Denemarken in de agrarische versie van ‘Ik Vertrek… Misschien Ook Wel’!
Want Yvonne schetst, als overenthousiast ambassadrice voor het boerenleven daar, alle ruimte voor groot en veel!
En ’s avonds serveert Veelzijdige Bertie een eenvoudige boerenmaaltijd onder de luifel van haar bus. Gezamenlijk nemen ze de dag door onder het genot van een glaasje.

Het volgende moment zit ik als kijker al weer in de volgende dag!
Waar blijft iedereen ’s nachts??? Vouwt Veelzijdige Bertie de busstoelen tot comfortabele bedden en wordt de sanitaire unit uitgeschoven? Of staat de bus leeg op de parkeerplaats van het plaatselijke hotel?
Ach, verder geniet ik lui leunend alle verhalen.


Alleen zat ik afgelopen woensdag op het puntje van m’n stoel; toen biologisch-dynamisch boer Niels een (veel) te kort, maar prachtig kijkje gaf in échte samenwerking van mens en natuur!

Mooi om even stil bij stil te staan in onze race naar ‘normaal’…  

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Niet weer! Pffff…

Niet gedacht dat mijn vorige blog al zo snel zou worden gevolgd door weer een ‘opvlieger-gerelateerd’ verhaal.
Alleen nu uit een verrassend andere hoek; zo eentje die alleen bij ervaringsdeskundigen een “O, já!!” momentje geeft.
En dan moet je aan nogal wat voorwaarden voldoen…

Mijn zus zegt altijd: “Wen er maar aan!” als ik weer eens even stoom afblaas over gewrichten die ineens niet meer alleen doen waarvoor ze bedoeld zijn: bewegen!
“Hebben we van Ma’s kant!”, waarna ze vrolijk een opsomming geeft van alle, zich strompelend voortbewegende (vooral vrouwelijke)voorouders van moeders kant.
— Ma was nog gezegend met ‘alleen maar’ 2 nieuwe knieën en artrose vingers die reumatisch oogden! —

“Weet je Oma nog?”
Kan me inderdaad mijn Oma niet zonder stok en stram voortstappend herinneren. Vooral de opstartfase was telkens weer pijnlijk.
Toentertijd nog geen advies om halve marathons te gaan lopen, fietsen of zwemmen om je gewrichten soepel(?) te houden! Bewegen was geen plezier!
Bovendien was het vervangen van de boel nog geen alledaagse oplossing voor versleten onderdelen.

“Tante Dirk had het ook! Oh, en tante Janke dan!! Dat was echt vreselijk!”, schetst zus zonnig het bewegingsmechaniek van Oma’s zussen!
Beide oudtantes liggen iets minder vers in mijn geheugen, maar een beeld van voortwervelende bejaarden heb ik ook niet!
Bejaard werden ze overigens wel allemaal, de meesten hóógbejaard!
Maar heel oud worden met tanende fysiekjes is voor mij een schrikbeeld!

Dus maak ik gebruik van de mogelijkheden op medisch vlak!
Even kort:
Staar aan beide ogen (erfelijk?): opgelost.
Rechter knie die regelmatig één stand verkoos, wanneer ik dat even niet kon gebruiken: opgelost (met halve nieuwe; overigens geen halve prijs)
Twee halluxen valgus: in één keer aangepakt (twee voor de prijs van één)
Mijn zus loopt overigens ‘ingreeps-gewijs’ iets voor, maar is ook iets ouder —

Praat jullie nu gelijk maar even helemaal bij, hebben we het ‘rondje fysiek’ weer voor lange tijd gehad!
Nieuwste tanende gewricht is mijn linker enkel. Draagt niet gelijk bij aan een ‘evenwichtig gangwerk’, dus aanpakken.
Podoloog zag nog even geen oplossing en adviseerde beoordeling door specialist.
Omdat ik hoop op een bonus als trouwe klant, naar de voet-en-enkel specialist in de Bergman kliniek.
— Echt even een uitje!! Met een stralend zonnetje zoevend door de polder, me verbazend over de verkeersdrukte in coronatijd!! —
Diagnose: artrose enkelgewricht. Nog niet compleet, maar veroorzaakt wel een chronische ontsteking, waardoor het gewricht dik en pijnlijk is.
Eerste plan van aanpak: cortisone-injectie.

En kijk daar: de HORMOMEN!!
“Goed mogelijk dat u opvliegers krijgt!”…

Pfffffffffff…

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Tot tien tellen…

Naarmate mijn leeftijd vordert… gaan de blogs meer en meer over het gebeuren van alledag. De heftigheid van die typische midlifeshit wordt wat minder gevoed door hormonen, dacht ik zo. Baseer mijn bevindingen op ervaring en zelfonderzoek, niet op wetenschappelijke studies!
En al helemaal niet op reacties uit mijn directe omgeving (…), want nog steeds worden mijn hormonen dankbaar aangehaald als oorzaak van ‘ongewenste’ reacties!

Zo kon je me vroeger niet pissiger krijgen dan met de opmerking “Je bent zeker ongesteld?” als verklaring voor elke (íets) fellere reactie mijnerzijds!!
— dit typen is al weer genoeg voor een ouderwetse, withete opvlieger!! —
Want elke woedende respons die ik gaf op die aantijging, gaf de ander weer grond voor een buitengewoon vilein: “Zie je wel?”
Kreeg er moordneigingen van!!
Dus wat een rust toen mijn lijf besloot dat voortplanting een gepasseerd station was!
 

Dacht ik…
Tot de overgang als zelfde wapen werd ingezet wanneer ik mijn punt een beetje benadrukte!!
“Beetje last van je hormonen???”
… … … negen… tien… elluf…
Onderzoek waar de zwakke plek zit in deze vicieuze cirkel; mijn eigen rol grootmoedig en eerlijk tegen het licht houdend.
1. Als ik niet reageer word me desinteresse verweten!
2. Is mijn reactie kort en toonloos, dan meng ik mij niet in de discussie.
3. Zodra ik stevig mijn mening geef (die dan niet strookt met de verwachting van de tegenpartij) ben ik plotseling een hormonaal wrak!
Duidelijk: het ligt dus écht niet aan mij!!
Mijn hormonale disbalans wordt door de ander misbruikt om (voorál zíjn) gelijk te scoren!!!

Nu we ook allemaal een beetje ‘locked in’ zitten met onze partners of anderen, worden dit
aandachtspuntjes…
irritatiemomentjes…
kromme teentjes…
gebalde vuistjes…
een pittig gesprekje…
of een knetterende ruzie met bijbehorend wapengekletter!!
Wil je een beetje heelhuids door de crises komen, zul je moeten blijven zoeken naar die hoopgevende lichtpuntjes aan onze horizon, rede en verzoening!
En voorál… de humor koesteren!!!

En laat ik nou, als vrouw, gepokt en gemazeld door de rollercoasters van hormonale stormen, daar héél goed in zijn…

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Eindelijk!

Hoewel tal van ‘cornonanoden’ hoog zijn, staat ons kapsel met stip genoteerd!!
Al wekenlang het gesprek van de dag: de coronakapsels en de gevolgen van de ‘knip-het-zelf’ pogingen.


Vanaf het moment dat ‘HET’ weer mag, blijkt een knip- en/of kleurbeurt verheven tot één van de eerste levensbehoeftes en is het (virtueel) dringen voor die eerste plekken in de kappersstoel!!
Facebook vult zich met selfies vanuit de kappersstoel in verschillende stadia van coronakapselherstel.
Zelfs mijn eigenste Y heeft voor vandaag een plek geregeld!!
Nou heeft dat een reden…

Niet gehinderd door ijdelheid, draagt hij zijn kaler wordende schedel met verve. Soms zelfs grappend dat het tekort aan hoofdhaar in lagere regionen ruimschoots wordt gecompenseerd.
Maar maandenlang ontberen van een knipbeurt eiste toch zijn tol.

Elke buitenactiviteit resulteerde in een coupe-windkracht-veel, waarop Einstein jaloers zou zijn geweest.
Het moest eraf!
En ik moest dat doen…

De stoel, waarop hij zijn knipbeurt moet ondergaan staat midden in de keuken. Wikkel een oud laken om hem heen, zodat de weelderige krullen worden opgevangen.
Mijn equipement bestaat uit een kam, een keukenschaar (…) , een nagelschaartje en een tondeuse zonder opzetstuk.
Ze zeggen dat je je gevoel moet volgen als kaders van ervaring zijn weggevallen of niet bestaan.
Dus ik ga ervoor, met open vizier…
Kan wel nadenken over een model, maar krijg geen beeld.

Besluit bestaande lijnen te volgen en die vloeiend steeds een stukje korter te maken. De keukenschaar (‘grote stappen, snel thuis’) valt al na de eerste pogingen af. Te dik voor het fijne haar en ik mis het fingerspitzengefühl!
Pak stoer de tondeuse. Terwijl ik de kam door zijn haar beweeg, scheer ik in een sierlijk meegaande beweging de uiteindjes af.
In de nek gaat het voorspoedig. Met een duidelijk te volgen lijn lukt het me een speelse overgang te krijgen van haar naar huid!
En ook de volhardende, maar sterk uitgedunde grijze haren bovenop Y z’n schedel volgen welwillend mijn route met de tondeuse.

Nu de zijkanten, het moeilijkste gedeelte! Koste wat kost wil ik het tegenwoordig zo populaire luizenpad boven het oor voorkomen!
(dat zou overigens, samen met een grote bloempot, het hele proces aanzienlijk eenvoudiger maken)
De tondeuse lijkt gretiger te worden en er zijn gebiedjes waar ik steeds langer bezig ben met herstelwerkzaamheden!!
Vreemd genoeg lijken uitschieters elkaar op te volgen en ineens mist er een grote hap haar vlak boven Y z’n linkeroor!!
Probeer de schade te bedekken, maar het rampgebied is te groot of het omliggende haar te kort!
Symmetrie geeft rust, maar om nu eenzelfde krater te creëren aan de rechterkant,
gaat mijn kapperskunst te boven.

Inmiddels heeft de krater wel iets aan diepte ingeboet en weet eenieder dat het resultaat van de thuisknipbeurt míjn verdienste is!
Dus gun ik Y vandaag van harte zijn plek in de kappersstoel!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook