Territoralia

Het bekende fenomeen van de diepe kuilen op het strand, bewaakt door moeders met kinderen of de hond, schrijven we gemakshalve toe aan onze oosterburen. Een schurend conflict van lang her, ligt plots weer vers in het geheugen. Zo langzamerhand betwijfel ik of dit vooroordeel wel helemaal terecht is. Ook ons, kaaskoppen, is buitengewoon territoriaal gedrag niet vreemd; de vlaggetjes ontbreken, maar de middelen om op niet mis te verstane wijze “Dit is van mij!!!” te duiden zijn talrijk.

Moet zeggen dat ik erg gesteld ben op enige privacy. De eerste keer dat wij met onze ‘beginnerscaravan’ een plaats toegewezen kregen in een rijtje uitbundige vakantievierders, moest ik even slikken:
1. Hoe kregen wij ons sleurhutje tussen een mega vouwcaravan en een tunneltent met 4 compartimenten?
2. mochten we besluiten daar ook nog ons voortentje tussen te frummelen, waar moesten we die dan bevestigen, zonder burenruzie?
‘Movers’ waren nog geen algemeen goed, dus ineens kwamen buren wél van pas.
Iedereen sprong overeind om ons (bescheiden) bakje in een te kleine opening te duwen.

Zoals je met opgetrokken schouders door een dichte menigte loopt, zetten wij met ‘ingetrokken buik’ de voortent op. Constant overleg met de buren of die ene haring wel dáár de grond in mocht, tussen hun scheerlijnen. Terreinwinst viel nergens te behalen, dus de sfeer buitengewoon gemoedelijk. Dat buurman tot diep in de nacht met een goeie vriend doorhaalde onder mijn open caravanraam, deed mij slechts verlangen naar goeie oordoppen. Het vogelconcert tijdens ons ontbijt werd muzikaal ondersteund door zijn monotone gesnurk!
Na een week ontworstelden wij ons weer aan de kampeerplek en besloten een volgende keer toch te gaan voor iets meer ‘lebensraum’…

En nu, vele jaren later, staan we op een plek waarop onze eerste caravan wel vier keer past, zonder bonje met de buren. Ook wij zijn gegaan voor iets meer comfort, dus de sleurhut is aangepast aan ‘de wensen des (leef)tijds’(…)
Alle plekken op deze camping zijn echt royaal bemeten en dus komt de territoriumdrift in alle hevigheid naar boven!!! Heb de psychologische achtergrond van deze begeerte nog niet bestudeerd maar vraag me af wat de vergrotende trap van ‘meer’ is??
Hoe meer, hoe hebberiger?? Maar al die koninkrijkjes die moeten worden uitgezet als zijnde ‘VAN MIJ!’ leveren wel heerlijke beelden op!!!

Stel, 100m2 aan kampeerplek — hoe royaal is dat — waarbij de enige écht zichtbare grens de helft van het wc/douchehok is.
Dan begint dáár dus de ‘chinese muur’: 7 meter windscherm naar het midden van het veld! Haaks daarop wordt de andere kant van het domein afgesloten met opnieuw meters windscherm.
— arm aanlandig koepeltentje wat ineens is onttrokken aan het zicht, maar zelf ook compleet verstoken van enig campinggebeuren. Probeer maar eens verhaal te halen bij je territoriale, schraapzuchtige buurman… —
Omdat er ergens in- en uitgangen moeten zijn, worden noodzakelijke doorgangen gemarkeerd met droogmolens of wasrekken; elke vorm van ‘welkom’ angstvallig omgezet in ontmoediging tot enig contact!



En wij?
Staan keurig in een hoekje, hebben een functioneel windschermpje
en iedereen is welkom zonder kloppen…

mochten ze de moed hebben om onze rottweiler te passeren, die aan een 10 meter lange lijn de grenzen bewaakt!

Jeanette




Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Alles weten… of juist niet

Waarmee je mij vroeger absoluut bovenop de kast kon krijgen, was de opmerking:
“Wat niet weet wat niet deert!” Koppig bleef ik verdedigen dat wanneer iets je níet wordt verteld, je ook geen keuze hebt om blijdschap óf chagrijn te ervaren!! Ik moet toegeven dat het hier vaak ietwat precaire onderwerpen betrof, zoals prostitueebezoek (hoerenlopen) of vreemdgaan, en dat de verdedigende partij (van het gezegde) meestal man was.
Vaak verzandde het in de vage (maar veilige) discussie of iets verzwijgen net zo’n leugen is als “Nee!” zeggen terwijl het “Ja!” is…

Tegenwoordig ben ik een stuk milder, want álles weten is zó vermoeiend!!! Alle informatie die ik helemaal niet wíl weten, wordt maar ongevraagd op mijn bordje geplempt!! Superlatieven schieten tekort in het omschrijven van (voorál) afgrijselijkheden en drama.
En gaat het dan níet over al die celebs die ik toch niet ken, dan is het wel de aarde, het milieu, de natuur, kortom: de plek waar wij met z’n allen wonen.

Probeer de ‘betrouwbare’(…) info te filteren — vind dat essentieel — en m’n leven te beteren. Filteren van info blijkt een dagtaak op tal van vlakken! Was bijvoorbeeld vroeger de term ‘nieuw’ voldoende om een product te proberen, nu móeten we weten wat het aan gezonde, verantwoorde en milieuvriendelijke stoffen bevat…
En blijft info over de schadelijke inhoud onvermeld of onherkenbaar in blabla-taal verpakt.

“Wat niet weet, wat niet deert…??

Ik sta op en poets m’n tanden met ‘Oral B tandpasta Pro Expert Professional’; dan weet ik dat mijn tandarts blij is!
Leg voor ná het douchen vast m’n dagcreme’pje klaar:
‘Clinique Moisture Surge 72-hours Auto-Replenishing Hydrator’

— waarbij ’72’ natuurlijk garandeert dat ik niet halverwege de dag onbeschermd rondloop —
Onder de douche begin ik met haar wassen. Ga voor een toppertje waar m’n kapper blij van wordt: ‘Kerastase Bain Satin 2 Irisome shampoo’, gevolgd door een haarmasker van ‘Revitalash Regenesis detox Hair & Scalp Mask’.
Zeker van alle zorg aan m’n kop daal ik af naar de zorg voor lagere regionen.

Zag voor m’n lijf iets gaafs en ‘só today’: ‘Carrot Shower Olie’!
Carrot (wortel, als in carrot-cake), shower (douche, zocht ik dus). Ze omschrijven de voordelen duidelijk én in het Nederlands!
Het is Fair Trade (mijn huid al voor de helft minder strak) en, let op:  
Je huid profiteert van koudgeperste wortelzaadolie en vers wortelextract in zonnebloemolie
— al die olie transformeert mijn douchevloer tot ijsbaan, maar wie maalt erom dat ik straks met diverse breuken lig te creperen —
De doucheroutine (…) wordt gecompleteerd met de sorbetzoete geur van sandelhout, grapefruit en geranium
Compleet ‘om’ wil ik bestellen… Uitverkocht, pút!

Dan ga ik voor de ‘Yummy Mummy Shower Jelly’! Verdikke, néé… óók uitverkocht!!

Neem m’n toevlucht tot ouwe, vertrouwde (Rintje?) Sanex Zero%.
Geen ftalaten (oefen maar ff), kleurstoffen, parabenen of fenoxyethanol! Zo héé, indrukwekkend hoeveel er níet in zit!!!
Maar ách, shit! Dus wél palmolie! Op zich niks mis mee, ware het niet dat er per uur 300 voetbalvelden oerwoud worden gekapt om oliepalmen te kunnen planten.

Hoe f*ck is dit? Mijn dag nét begonnen en de wereldellende presenteert zich al in volle omvang in mijn badkamer!! Zoek in de kast naar een hotelzeepje. — spaarde ze (toen mijn vlieg-schaamte een nog onbekend fenomeen was) om vage redenen —

Peuter een blokje uit de verpakking waarop slechts de naam van het hotel en níet de trieste samenstelling van het zeepje zelf;  
was mezelf in zalige onwetendheid!!!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Het Ei

Terug op de camping voor wat zonovergoten weekenden en eindeloze inspiratie voor m’n blog. Het eerste item wat aan de orde komt: het ei. Hoe toepasselijk aan de vooravond van Pasen. 
Overigens, de link van Pasen en eieren is op z’n minst vreemd te noemen; een verbastering van wedergeboorte, vruchtbaarheid en nieuw leven. Maak er maar (paas)brood van, geen hond die zich er druk over maakt.

Onze traditie met eieren is een oude en nogal vastgeroest: thuis op zondag een gekookt eitje bij het ontbijt (waarbij altijd eentje extra voor Fair, onze hond). Op de camping is het ontbijt elke dag een feestje en behoeft een eitje, zo ook Fair. 
Een minstens zo oude frustrátie is het bereiden van hét perfect gekookte eitje, PGE! 

In ons geval is dat eentje met stevig eiwit en een dooier waarvan de kern voor 3/4 lobbig vloeibaar is.  In al die jaren zijn de PGE’s absoluut in de minderheid. 

Door ons jarenlange geploeter om tot het PGE te komen, voel ik een licht tot matig wantrouwen jegens hen die prat gaan op hun ei-kook-kunst en voor wie een Perfect Gekookt Eitje eerder regel dan uitzondering is!
Wanneer ik onze ei-kooktijd-frustratie deel met anderen, blijken kooktijden enorm uiteen te lopen! Het grootste verschil zit in het moment van tewaterlating. Vanaf de start in koud-, tot afstorten in kokend water. De definitie van het PGE verschilt per persoon, maar in elke groep bevindt zich wel een verdachte enkeling die, naar zeggen, 98% scoort met het Perfect Gekookte Eitje!

Op de camping ontberen we een kookwekker en komt het helemáál aan op fingerspitzengefühl, concentratie en onverdeelde aandacht. De ervaring leerde dat een biologisch (uiteraard) kippenei, maat L op caravangas, drie minuten zuivere kóóktijd vereiste. Ik zocht in ons stapeltje meegebrachte cd’s (voor de portable radio/cd-speler) naar een nummer van 3 minuten. “Cuando ya no me Quieras” van Maria Dolores Pradera voldeed met 3.01 minuut aan de kooktijd van onze eitjes. Vele ochtenden begeleidde dit heerlijke nummer het kookproces. Resultaat: redelijk tot goed. 

Met de komst van spotify bleven cd’s en -speler thuis en verwaterde ook het strakke regime rondom de eikooktijd. Een periode van vertwijfelde pogingen brak aan en de staat van de eitjes varieerde van witgele blubber tot stuiterballen met een blauwachtige dooier.
De enige die met smaak elk resultaat verorberde, was Fair.
En toen was er… Siri!!! 

(ander onderwerp, niet minder komisch, onze niet aflatende strijd: Y z’n iPhone versus mijn Samsung…)

Als onze eitjes ‘tegen de kook’ aanzitten, staat één van ons klaar met de iPhone. Bij de eerste bubbels krijgt Siri het commando: “Timer! Tweeënhalve minuut!” waarop ze met haar immer vriendelijke reactie de kooktijd start. Met tweeënhalve minuut hebben we een tikje speling om, naar eigen inzicht, nog een persoonlijke touch aan het eitje mee te geven. Het resultaat is als álle voorgaande jaren: het PGE blijft een gelukstreffer!!!

Fijn paasweekend met veel Perfect Gekookte Eitjes!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Lillen of fillen

Het is een kwestie van perceptie; meerdere factoren samenbrengen tot één beeld.
Hier slechts één hoek waarin ik kan aanschouwen. En wat ik zie maakt me niet blij.
Zakkerig, slap en gerimpeld; dit wíl je niet…
Voorzichtig tik ik ertegen aan; behalve een lebbertje naar voren en eentje naar achter verandert er absoluut niets aan de verschijningsvorm!


Geen idee waar ik op hoop als ik het aanraak, maar ik verlies het vertrouwen in enige verbetering. Zou dit soort moedeloosheid een midlife-dingetje zijn? Je troosteloos neerleggen bij zaken die je niet kunt veranderen?
Of koester je trots elk bewijs van langer leven, in heel je fysiek?

Zwaartekracht is een gemeenschappelijke factor waarop we, zonder takelende cosmetische ingrepen, weinig invloed hebben.
Wie trouwens de ontwikkelingen volgt in de wereld van ‘wanhopig corrigeren van een natuurlijk proces’, staat nergens meer van te kijken.

Bedenk het en het kan worden ‘gemaakt’. De aanbieders worden talrijker, de drempels lager en de resultaten universeler. Ik kan wat hebben; zelfs alle begrip voor een corrigerende tik aan moeder natuur, wanneer ze bij de ‘bouw’ enigszins sneu uit de bocht is gevlogen!
Maar ideeën van ‘een tikje in de goeie richting’, ontsporen vele malen vaker!

Neem de witte-bekken-maffia; rechtlijnigheid was al gewenst, maar dat Joling-wit als iemand breeduit glimlacht.
en glimlachen zúl je, om het spekken van de witte-bekken-maffia-kas te rechtvaardigen!
Waarom de natuur overtreffen? Kijk, vergane-glorie-geel hoeft ook niet, maar er zijn grenzen aan toonbaar wit!

Oooh, en nog ééntje, waarvan de uitwassen mij met stomheid slaan: opgespoten lippen!!
Heb ik het niet over een ‘verleidelijke, vrouwelijke welving’, nee, deze monsters tarten elke voorstelling van normaal (dagelijks) gebruik!
Zou je trouwens, na veelvuldig fillen van de lippen, risico lopen op een ‘lipverzakking’?

Dat ook je lippen twee lillende zakjes worden waarvoor speciaal bestek moet worden uitgevonden?

Want: lillen is ‘not done’!
Na je zwangerschap lijden onder lege tieten en een slappe buik??
Come ón zeg, don’t wúrriiee!!! Doe de ‘mommy-makeover’!
Drie voor de prijs van ééén!!

Ik word oud! Ga zeiken over ontwikkelingen die toch niet te stoppen zijn. En aanleiding was mijn eigen flubber-frustratie. Dat ik, wanneer ik lig en mijn arm op een bepaalde manier optil, geconfronteerd word met een zakkerig, slap en gerimpeld stukje onderarm!!
Let wel: níet mijn kipfilets; lillend slap, maar geenszins rimpelig!
Nee, dit rampgebiedje strekt zich uit van kipfilet tot halverwege mijn pols, aan de onderkant van mijn opgeheven arm!

Na rijp beraad en het inschatten van risico’s op verstoring van zinderende nachten als gevolg van een flubbertje hier of daar, besluit ik het probleem volledig Zen en ingreep-vrij op te lossen:
een flanellen pyjama met lange mouwen!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Koninklijke gast

Ineens is het voorjaar. De natuur kijkt niet naar data; hult zich in stilzwijgen zolang de kou in de lucht is, maar explodeert onder de milde voorjaarswarmte van de zon! Het voorjaar snelt de tuin in en binnen de kortste keren zijn de fluitconcerten oorverdovend hartverwarmend. Er wordt wat ‘gehengeld’ naar aandacht van de vrouwen! En dan… flitsend snel en ongelooflijk klein, is ie daar!!  Mijn favoriet, mijn welkome, koninklijke gast: de Winterkoning!!

Ik ben niet belangrijk; word niet begroet met een koninklijke buiging voor de hartelijke ontvangst in de winterkoning-vriendelijke-laissez-fair-tuin.
Nee, first things first en dat is inspectie van zijn koninkrijk.
WTF”, twittert hij, “welke onverlaat heeft, duidelijk zonder enige kennis van zaken, mijn klimop gesnoeid en daarmee de paleistuin gehalveerd???

Met het schaamrood op mijn kaken geef ik toe dat we niet heel zorgvuldig te werk zijn gegaan. “Als gevolg van stormschade moesten we met de botte bijl redden wat er te redden viel!”, probeer ik de kaalslag goed te praten.
Duidelijk geïrriteerd, vervolgt hij al mopperend zijn inspectieronde.
Zijn stijf rechtop staande staartje spreekt boekdelen!

  Illustratie Jeanette

De dagen daarna is hij alleen maar bezig een geschikte plek te zoeken voor zijn paleizen; zijn naam eer aandoend, gaat hij voor groots en veel!
Ik vraag me steeds opnieuw af hoe het mogelijk is dat uit zo’n klein lijfje zóveel lawaai komt! Alleen al dáárdoor krabben vele andere gevleugelden zich achter hun oor, voordat ze zich in het koninkrijk wagen.

De ‘no-go-area’s’ haarfijn afgebakend met zijn felle “PRRRRRRRT!!”, waarvoor zelfs Fair, onze hond terugdeinst!
Maak je niet zo druk”, sus ik ‘m. Tevergeefs.
Naast zijn grootse territoriumdrift, vindt hij tijd voor het bouwen van de mooiste paleisjes! Knusse holletjes, bedekt met mos, als broedplaats voor de vorstin en nest voor zijn koninklijke nakomelingetjes.

Nest winterkoninkje

Als zijn paleizen klaar zijn voor inspectie, is het zaak de allermooiste koningin te scoren; zijn ieniemienie vrouwelijke evenbeeldje, maar dan zonder zangtalent.
In de buurt van zijn mooiste bouwwerken, stuurt hij hartstochtelijke serenades de lucht in om zijn liefdesboodschap te verspreiden. In de verre omtrek spitsen wulpse winterkoninginnetjes hun oren. Smeltend onder zijn gepassioneerde lokroep komen ze ingevlogen. Winterkoning keurt het aanbod en kiest (om redenen waarnaar ik slechts kan gissen…) zijn winterkoningin.  Op haar beurt kiest zij zorgvuldig de echtelijke woning uit het royale aanbod. De daad zelf blijft voor mij verborgen; ik moet hopen op vruchtbare nachten.

Helaas had mevrouw de Winterkoningin dezelfde bezwaren als haar man ten aanzien van de paleistuin in de klimop; ze koos een paleis buiten mijn zicht!!
Dagelijks verwijt ik haar al pruttelend deze keuze: “Verwende trut!”
Maar heel stiekem moet ik haar gelijk geven; het oog wil ook wat!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Logistiek & snelheid

Badmatje… check
Douchekruk… check
Zeep, shampoo, handdoeken, extra kruk, (schone) onderbroek, broek… dubbelcheck


Stopwatch aan
Leg het badmatje in de douche en plaats de douchekruk erop.
Ik kleed me uit, naast de douche, op m’n ‘buitenkruk’.
Check nog even of alles, onder de gordel gedragen, binnen handbereik ligt!

Vliegdekschip-overschoenen (1) uit, gevolgd door de gipsschoenen (2), teenslippersokken en uiteindelijk jogging- en onderbroek.

Vliegdekschip-overschoen (1) en gipsschoen gepimpt (2)

Naakt, maar nog niet ter plekke; ik wil douchen.
Dus: 2 én 1 aan
braaf gehoorzamend aan het strenge voorschrift van mijn arts in geval van verplaatsing te voet
Flapvoet de douche in, pak de douchekop en draai als bevallige Yeti in de kleine ruimte met een allerminst bevallige beweging…
Zijg neer op de douchekruk; onaangenaam koud aan kont en edele delen (yep, vrouwelijke variant!)
Hengel de buitenkruk tegen de douchecabine
het gebrek aan een royale inloopdouche luid mopperend betreurend
Friemelend in de kleine ruimte, opnieuw de dubbele laag schoeisel (1 en 2) afgepeld.

Voorzichtig plaats ik alles op de buitenkruk, samen met een handdoek voor m’n voeten en ééntje voor het lijf.

Inmiddels bibberend naakt, pak ik de douchekop en draai de kraan open, hetgeen soepel heupwerk vereist.
Als uiteindelijk warm water over mijn lijf stroomt, weet ik weer waarom ik wilde gaan douchen!! Héérlijk!
Was mijn haar en mijn lijf (voor zover zittend bereikbaar) en geniet.
Met tegenzin draai ik de kraan dicht en gooi de douchedeuren open.
Kille lucht stroomt naar binnen en plakt aan mijn natte huid.

Ik leg mijn rechterbeen op de buitenkruk en droog voet, kuit, knie en bovenbeen. Wurm m’n voet in 2, om vervolgens stabiliteit te garanderen met 1.
Mijn linkerbeen en -voet wacht dezelfde behandeling.

Zuchtend sta ik op, zet de buitenkruk opzij en flapvoet de douchecabine uit. Droog de rest en herhaal zittend het uittrekken van de schoenlagen 1 en 2, teneinde m’n kleren te kunnen aantrekken.
Als ik eindelijk tevreden het laatste klittenband van 1 dichtdruk en ga staan om m’n broeken over m’n kont te trekken, ontdek ik dat ik de linkerpijp van mijn onderbroek niet aanheb…
‘Not-amused’ op links in de herkansing:

1 (fucking-vliegdekschip-overschoen) uit,
2 (klere-kleurige-gipsschoen) uit,
linkerbroekspijp uit,
… adem in … adem uit …
linker onderbroekspijp aan, gevolgd door
linker broekspijp,
2 en tot slot
m’n charmante 1.

Fris en fruitig druk ik m’n stopwatch uit… 18 minuten en 27 seconden!
Nieuw record, ondanks het linkerpijpie!! Ik koester mijn zegeningen!
Nog een paar weekjes en ik hang 1 en 2 voorgoed aan de wilgen!!

Jeanette
(volgende week het voorjaar in met een koninklijke gast!!)

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

FF niet

Hállo, ik ben er ff niet… dus vandaag geen nieuwe blog! Heb wel even ‘juweeltje’ uit het archief opgedoken; vind ‘m zelf nog steeds leuk en voor de ‘newbies’ is het wellicht een ‘newblog!’

http://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/pamperhok

‘Pamperhok’ uit maart 2017

Deze link kan naar hart-en-lust worden gedeeld met wie je midlifepleasures gunt!

Jeanette

Moetmoe

Heb het zó gehad met moeten
Bewegen, socializen, zorgen, stylen, doen…

of juist niet
En voorál het moeten stoppen
met alles wat ik lekker vind

Moet stemmen
Geloven in beloftes
van buitelende
politieke haantjes en
vermeende watermanagers

Moet volgen
Liefst blindelings
en willoos beïnvloed
door nepnieuws en blabla
op sociale media

Moet stoppen met eten van vlees
Want koeien scheten en boeren
broeikasgas de lucht in
Maar hoe vegan zijn míjn scheten
na een vleesloos maal van bonen en tofoe?

Moet naar klimaatneutraal,
‘ontgassen’ en over op ‘groen’
Nadenken over alternatieven
voor mijn dierbaar fornuis
en lief pruttelende dieselbak

Hoe moet je nog vredig zélf je einde inzetten
Als zowel oven als auto
volledig elektrisch worden 
Moet dan een klap van de windmolenwiek
de verantwoorde groene keuze zijn?

Moet me bewust zijn
van mijn ‘footprint’ op de aarde…
Moetmoe peinzend bekijk ik de énige, wezenlijk reële voetafdruk…

Fair’s milieuvriendelijke honden-modderpoot
op mijn witte, natuurwollen vloerkleed

Jeanette             

Deel deze blog naar hart-en-lust; makkelijk via onderstaande links 
of volg en deel  Midlife Pleasures op facebook

“Alles opslaan”

Heel af en toe gebeurt het:
een vlaag van onachtzaamheid, een bizarre speling van het lot of catastrofaal natuurgeweld…
die ene creatieve uiting, die artistieke schepping…
alles wat je tot dan toe hebt gedaan… gewoon wég!
Mijn reactie loopt synchroon met de hoeveelheid verlies en uit zich al even creatief in onmachtige woede!

Hoe het ging
In een flow waarin gedachten moeiteloos op papier verschijnen, in de juiste volgorde, met de juiste toon en de juiste kleur. Vliegend de woorden aaneengeregen op mijn scherm.

Alles klopt, mijn schrijvershart davert mee in het ritme van de woorden….
Hier word ik nou zo blij van!!! Dit is het! De lezer begrijpt elke lading en elke kwinkslag en leest in dezelfde hartklop mee; ziet de film die ik zag en in woorden vertaalde. Hier doe ik het voor! Wát schrijversblok, wát gebrek aan inspiratie???
Ik ratel al typend verder!

De deurbel gaat en verstoord klik ik op het kruisje rechts boven…
Een vrolijke pakketbezorger probeert mijn dag te maken met mijn langverwachte bestelling.

Ik gris het uit zijn handen, prevel een bedankje en ren terug naar mijn laptop.
Ik moet in de flow blijven; in mijn hoofd vormt zich al het vervolg.
Snel, snel, voordat alles verdampt en onbereikbaar wordt!!

Ongelovig staar ik naar het scherm. LEEG!!
Ik strompel naar ‘Word’, naar het laatst bewerkte document. NIKS!!
Wat er staat is oud. Wanhopig probeer ik combinaties van toetsen waarmee ik het verlies hoop te herstellen.
Een ‘ctrl-alt-terugzet-knop-van-het-laatste-onopgeslagen-document’ moet toch kunnen op dit moderne apparaat ….

Ik ram alle combi’s die ik kan bedenken op de toetsen, bestaand en volkomen idioot. Veroorzaak enkel meer chaos.

Verwerking
In mijn hoofd hemel ik mijn verdwenen verhaal op tot ongeëvenaard literair werk.

De ommekeer tot gelauwerd schrijver vervlogen door een kruisje. Diepe droefenis en leegte achterlatend.
Razendsnel hengel ik enkele pakkende passages die vaag in mijn geheugen schemeren. Maar de woorden willen niet plakken tot een vloeiende zin. Het is niet anders, ik moet opnieuw beginnen.

Maar hoe verschillend wordt de tweede versie? Alsof ik met andere ogen naar hetzelfde kijk. Soms helderder, soms blind.

Zou het zo gaan, als je ’s nachts vergeet de vorige dag ‘op te slaan’ en je geheugen langzaam steeds grotere gaten vertoont? Hoe is het om je leven op die manier ‘kwijt’ te raken? Is de knop ‘bestand opslaan’ op een dag verdwenen en brokkelen herinneringen nog verder af?
Zonder mogelijkheid tot ‘ctrl-alt-opnieuw’?
Heet dat dan Alzheimer, of dementie?

Ik hoop dat de pil “Alles opslaan” snel wordt uitgevonden en we het hele verhaal van wie we zijn, steeds opnieuw kunnen vastleggen!
Tot het einde!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Haarscherp…

Soms is het een geur, soms een enkel beeld, soms een stem, een lied of gewoon een klein voorvalletje wat ineens een herinnering uit je jeugd oproept.
Lang vergeten, weggegleden in alle nieuwe gebeurtenissen in je jonge jaren.
Onlangs had ik er één. Totaal onverwacht! Voor de spiegel.

Daar zit ie!! Voorzichtig glurend uit mijn linkerneusgat. Verontrustend dik, onbuigzaam en zwart… Ik buig me over mijn vergrootspiegel, biddend voor een zinsbegoocheling en hoopvol twijfelend aan echtheid. Kan er niet omheen, hij is écht!
Ik bestudeer een onontkoombaar nieuw fenomeen in mijn midlife bestaan. Een onvervalste, solitair groeiende ouwevrouwen-haar!!! Koppig zwart in oprukkend grijs!

Het verwijderen, middels een ferme ruk met een pincet, veroorzaakt bittere tranen.
Wat als mijn door leeftijd getergde follikels hebben besloten tot een andere verschijningsvorm van mijn gezichtshaar?? Niks geen donsvachtje meer als vrouwelijke baardvorm en uitsluitend zichtbaar bij strijklicht en met een goede bril.
Nee, broedend in het haarzakje wachten struise, zwarte, onbuigzame monsters hun kans af om mijn kin te bezetten.

Ik tuimel terug in mijn jonge jeugdjaren.
Regelmatig kregen wij bezoek van een ‘tante’, tante Zuster in dit geval. Geen tante en ook geen zus. — in die tijd had ik talloze ‘ooms’ en ‘tantes’, vrienden van mijn ouders, die voor het gemak een soort familiestatus kregen omdat ze vaker over de vloer kwamen dan de echte —
Ik denk dat ze haar titel dankte aan het feit dat ze, naast vriendin des huizes, als verpleegkundige de scepter zwaaide in de operatiekamers van het ziekenhuis.

Tante Zuster was een bijzondere verschijning; niet gehinderd door enige charme was ze doortastend aanwezig. Haar skills binnen operatiekamers, strekten zich uit tot het dirigeren van (vooral) de gastheer. Tante Zuster bepaalde wanneer wij tv keken en voorál naar welk net! Weliswaar beperkte zich dat in die tijd tot 1, 2 en 3; desalniettemin toch licht despotisch als de gast bepaald. Mijn vader volgde goedmoedig haar voorkeuren en wijzigde desgewenst de zender via de knoppen aan de televisie. — gelukkig voor mijn vader ging tante Zuster voor sport en met name voetbal —
Maar haar zenderkeuze was mijn minste zorg.

Haar momenten van komen en gaan bezorgden mij hoofdbrekens. Kordaat als ze was greep ze mij bij binnenkomst (en vertrek) vast voor een heuse ‘tante-Zuster-hug-met-twee-kussen’! Wanhopig worstelend in haar omarming probeerde ik me tevergeefs te onttrekken aan het kusmoment!!
Daar lag het zeer! In de vorm van talloze korte, harde, onbuigzame, zwarte baardharen.
Met mijn vriendin H (getergd door dezelfde traumatische begroetingsrituelen als tante Zuster bij hén aanschoof) heb ik vele strategieën bedacht en ingezet om te ontkomen aan het innige, maar stekelige onthaal van tante Zuster.
Het is ons niet gelukt.

Wanneer het is gestopt weet ik niet meer. Wellicht door het verscheiden van tante Zuster of misschien werden wij te oud voor innigheden met een neptante.
Maar één ding is zeker: er was slechts één zwarte neushaar nodig om de ‘tante-Zuster-hug-met-twee-kussen’ en bijbehorend gevoel haarscherp op te diepen uit mijn jeugdherinneringen!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel  Midlife Pleasures op facebook