Archiefje: Verbaal vérpissen

Als beloofd deze week een ‘archiefje’.
Hij blijft leuk! Zelfs ik zat weer in het verhaal.
Geniet het verhaal (titel hieronder aanklikken) en je vakantie!
Tot volgende week!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Hoop…

Kijk even in alle rust en volledig zen naar onderstaande foto…

Já!
Dit is wat je denkt dat het is…
Een hoopgevend en buitengewoon duurzaam project(je).
Erg bio en logisch, toch??


Zet een avocadopit in een pot met grond en je zult, mits de goeie kant boven, na een maandje of vijf een heus avocadoplantje hebben!!
Geen idee wanneer een avocadoplant ook heuse vruchten gaat dragen, dus ik google:
… vanaf dit moment duurt het eventjes, maar na ongeveer 5 jaar goede verzorging zullen er steeds meer vruchtjes groeien en na 7 jaar kun je met een beetje geluk echt de vruchten van de boom plukken…

Geduld is niet mijn grootste deugd, dus het idee van een avocadoboom komt op mijn bucketlist voor een volgend leven.
Fair weet wel raad met mijn projectje; binnen de kortste keren heeft ze een nieuw balletje gescoord!!

Niet getreurd, de mogelijkheden tot ‘eigen’ kweek uit afval zijn ongekend.
Krijg een tip dat je van het overgebleven kontje bleekselderij weer een volle bos kunt maken…
Ik koester, ik praat, besprenkel en bid, maar uitgezonderd enkele zielige wortelsprietjes gebeurt er niets

Dat leven uit de wortels hier op geen enkele wijze naar boven wordt doorgegeven blijkt uit de steeds rottere staat van de overgebleven stengels. Nergens vormt zich hoopvol nieuw leven.
Het leek me ook al een soort Jezus-actie-maar-dan-met-bleekselderij-in-plaats-van-brood;

blíjven delen…
Uiteindelijk zijn de stengels zo vies verrot dat het geheel begint te meuren.

Na een korte diepere gedachte van ‘the circle of life’ enzo, breek ik toch ook dit projectje af

Teleurgesteld zet ik nog één keer in: op gember.
Flikker een respectabele knol in de modder in de hoop op spontane vermeerdering van het gewas…
Nadat Fair meerdere malen met de wortel aan de haal gaat omdat ze denkt dat ik een spannend ‘bot’ heb begraven, geef ik het op!

Vraag me wanhopig af of ik überhaupt nog wel duurzaam bezig ben.
Ik scheid al jaren van alles en nog wat. De theezakjes ontdeed ik van hun nietje waarmee het papiertje aan het touwtje was bevestigd; zo dacht ik verantwoord groen te creëren.
Lees ik 3 weken geleden waarom mijn theezakjes niet bij het GFT afval horen:

… papieren theezakjes bevatten bijna altijd plastic. Bij verhitting smelten de kunststofvezels van polyetheen. Zo worden de zakjes dicht geseald, zonder dat een nietje nodig is…

En, alsof ik nog niet genoeg ben teruggefloten met m’n goede bedoelingen:
… de zakjes waarbij het touwtje gelijmd is en niet gestikt, moeten sowieso bij het restafval.
Die lijm is namelijk vaak niet afbreekbaar…

Nu peuter ik van het sterk milieuverontreinigende theezakje enkel nog het labeltje af om dat bij het oud papier te gooien…
Ik ga niet googlen om te kijken of dát wel verantwoord is; wie weet is de inkt sterk verontreinigend of, erger, heeft kinderarbeid bijgedragen aan zo’n fucking labeltje met spreuk

Ach, ‘Roomser dan de Paus’; een gevleugelde uitdrukking (opvoeding?).
Maar ik hoef niet meer zo nodig. Flikker alles waarin ik ook maar de geringste zooi vermoed in de grijze en alleen puur natuur in de groene.

En m’n avocado’s en bleekselderij?? Haal ik gratis bij anderen met meer succes in de zelfvoorzienende tuin…
Én, ik maak m’n thee alleen nog met losse blaadjes, bio-logisch natuurlijk …

Jeanette

Bronnen: tuinen.nl, zootjegeregeld.nl

PS, het is weer vakantietijd; vanaf vandaag (tot eind augustus) verschijnt tweewekelijks een nieuwe blog. De tussenliggende weken verrassende ‘archiefjes’! Blijf lekker meelezen! Fijne vakantie!

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Mrs. H.Y. Pocriet I presume?

Wordt wegkijken mijn tweede natuur?
Om me niet het tragische lot van vele dieren over de hele wereld aan te hoeven trekken?
Bescherm ik zo mijn tere ziel tegen feiten en fabels over dierenleed?

We staan te wachten op de veerboot van Texel naar Den Helder. In de rij naast mij staat een personenauto met een vee-aanhanger. Door de spleet in de aanhanger zie ik beurtelings een paar blazende neuzen of wit omrande ogen van flinke kalveren. Schat dat er vier in de kar staan. Los.
Aangezien wij de caravan slepen, verwacht ik dat we op hetzelfde dek komen te staan. In stilte hoop ik dat ding niet weer te zien op onze reis.
Mijn wens wordt verhoord; in Den Helder tuffen we de boot af en de kalverkar is nergens te bekennen.

Bij Den Oever is de brug bij de Stevin Sluizen open. Het duurt even voordat we de A7 op kunnen rijden. We worden ingehaald door een grote tankwagen én… het kalvertransport van Texel!!! Beide voegen voor ons in; we kijken de kalfjes ‘in de kont’ bij wijze van spreken.
Shit!
— ooit gezien dat de bodem van zo’n veekar kapot ging; de beelden in mijn hoofd toen waren vele malen erger dan de werkelijkheid.
Zag de kalveren al met tot op het bot afgeschaafde pootjes over de weg gesleurd worden…

Feitelijk stond het transport vrijwel onmiddellijk stil en kwam een andere kar de beestjes ophalen. Maar de toon was gezet: ik heb het niet op veetransporten. Als ik ze passeer zie ik altijd wel íets wat niet klopt en als ik niks zie, spreken mijn fantasieën voor zich —

Het tafereel ín de kar speelt zich dan ook in mijn hoofd af.
Je gaat als kalf, al dan niet met ‘bekenden’, op transport. Ff douwen, dan sta je klem en blijf je overeind in de bochten. Door een spleet, aan beide kanten in de karwand, krijg je lucht en kun je af en toe naar buiten kijken.
Voor wat dat waard is; kalfjes leven in het nu en hun referentiekader van Afsluitdijk en IJsselmeer zal nihil zijn. Ook het feit dat ze met een gangetje van zo’n 80  kilometer worden vervoerd en het landschap héél snel aan het oog voorbij trekt, zal weinig effect hebben op hun verdere bestaan
— mocht dat nog lange tijd duren… —

Kort voor Kornwerderzand: file. We staan stil achter de kalverkar.
Even later begint die te schudden; steeds erger en erger!!! Ik weet het zéker: één van die stakkers is gevallen en moet in die krappe ruimte overeind zien te komen. De rest trappelt paniekerig rond en ontziet daarbij niet de uitgestoken kalverstaken van het slachtoffer. De wilde paniek is bijna voelbaar.
“Waarom doet die lul niks???”, tier ik. “Hij voelt toch ook hoe die kar tekeer gaat?” “Wat moet ie doen?” vraagt Y nuchter. Hij heeft gelijk.

Mijn plan om medeweggebruikers als levende afrastering te gebruiken, de kalfjes uit te laden en weer netjes terug te zetten, grenst aan een redelijke mate van verstandsverbijstering.

Even later rijden we weer langzaam en wordt het rustiger in de kar. Dan, in een korte bocht naar links zegt Y: “Ik zie een poot uit die kar steken!!” In zijn stem hoor ik de walging die ik voel. Wat een drama! Even later is de poot weer binnenboord gelukkig! “Kunnen we er niet omheen?” smeek ik. En daar steekt mijn hypocriete zelf de kop op!!! (… wat niet weet, wat niet deert???…)
Y gooit nog een beetje olie op het vuur: “Als jij het niet ziet is het er niet?” “Neehee, maar het zien en niks kunnen doen is ook zo vreselijk!!”
Plots is er van alles mis met de veters van mijn schoenen, ligt er allerlei rotzooi op de vloermat en verzamel ik lege koffiebekers uit de vakken van de deur.
Bij elke afslag bid ik dat de kalverboer afslaat en uit mijn zicht verdwijnt. Tegen beter weten in fantaseer ik zijn bestemming: een kinderboerderij, waar de kalfjes als knuffelkoeien oud mogen worden!

Kalfsvlees schrap ik dus ook helemaal. Het kalfje wat ik op mijn bord krijg heeft op een dag ook zo’n traumatische rit moeten maken, naar een traumatisch einde.
De tip van Klaas Kasma (kok en blogger), om je eigen consumptiedier groot te brengen en, bij vleesbehoefte, ook zelf te slachten, zou een grote sprong voorwaarts zijn in het terugdringen van de vleesconsumptie!!
Zou absoluut een vleesloos bestaan leiden (qua eten dan…)
Ik hang al in een halfvegetarische staat, maar weet ook slinks mijn ogen te sluiten voor misstanden, teneinde mijn stamppotje met draadjesvlees te completeren.

Vandaag zou ik mijn hypocrisie ten aanzien van ‘consumptiedieren-leed’ (ja, de term bestaat!) tegen het licht houden, maar de ruimte is te klein, het verhaal nu al te lang.

Het is zo groot, wat we met z’n allen doen en wat dat kost…


Bewust-zijn (zonder vals sentiment) van wat ik op mijn bord heb, waar dat vandaan komt en hoe, is de eerste stap…

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Heimwee

Witte wolken in het groen
met schapen-wolken-kindjes

eigen foto J

Woeste luchten, hoge wolken
einder ver

Zonsop- en zonsondergang
verscholen of adembenemend

eigen foto Y

Oorverdovend prachtige aubades
van vele gevederde Romeo’s

Velden vol
kortstondig geel

Kleurig geflankeerd
door tulp en hyacint

Weelderig fluitenkruid
versiert mijn pad

Dagen strekken
en nachten korten

Noordse krekels
bezingen warme avonden

Klaproos en korenbloem
perfect gekleurde pas de deux

Een papavermatras
Als fundament

eigen foto I

Hilarische gevechten
tegen wind en zand

Zon en water genietend
aan het Noordzeestrand

eigen foto J

Bruinverbrand en ziltig haar
Texel, tot volgend jaar…

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Zondagmiddagblues

(h.h. mededeling: vanwege onnozele update-actie van mij is lay-out verdwenen. Schade was vele malen groter, maar deels gelukkig hersteld door Lennard, met DANK! Hoop op volledig herstel voor volgende week!)

Ergens in je midlife begint het; die barst tussen je fysiek en het beeld wat je daarvan hebt in je hoofd.
Gaandeweg verandert de barst in een scheur en vervolgens verlies je elke greep (als op de tijd) en wordt de scheur een angstaanjagende kloof!!
Mijn geest haakt zich vast aan steile hellingen en blijft angstvallig geloven dat ik niet afglij; ik voel me in mijn hoofd immers een stuk jonger dan mijn werkelijke leeftijd?

Als ik naar de spiegel loop, borrelt er een stemmetje op, wat mij voorbereid op het beeld. Afhankelijk van het tijdstip, de make-up, het kapsel, het humeur, lichtval, het aantal uren slaap of juist het gebrek daaraan, mijn luim(!) en vooral de reden van deze confrontatie met mezelf, varieert de toon van gematigd
“Het valt mee… toch?” tot stille schrik.
Eén ding is zeker; het stemmetje bepaald het beeld in de spiegel.

Heel anders is het met foto’s — met selfies helemáál —, zó confronterend waar!! Van spontane plaatjes om het ‘leuke’ moment vast te leggen is geen sprake meer. Er verschijnen rollen in beeld, het woord ‘lovehandel’ onwaardig.
Eerder een soort zwembanden, waaraan zich, naast mijn lief, nog een stuk of wat drenkelingen kunnen vastklampen!
Bovendien drillebillen ook op andere plaatsen vage tevelen.

Nee, dat soort ongedwongen vastleggingen, ‘das war einmahl’.
Voor een nog enigszins acceptabel portret ga ik op de grond liggen, waardoor de tevelen buiten beeld zakken en photoshop ik later het tapijt weg voor een ander kek achtergrondje.
Makkelijker is het om de krebintige onderdelen aan je lijf te verdoezelen. Opspelende knieën, bobbels hier, verzakkingen daar, pijnlijke plekken — die het absolute einde inluiden, maar zich wonderlijk genoeg de volgende dag op totaal andere plaatsen manifesteren — ; zwierige tentjurken maskeren het moment.

In het openbaar zou je, met de nodige — tot vele — hulpmiddelen, nog kunnen overkomen naar het aantal jaren wat je telt
— ok… plus een stuk of wat vanwege je desastreuse leefstijl… —
Maar wee bezoek wat spontaan aanbelt als je net in een luchtige outfit staat te stofzuigen!!!
— luchtig in de zin van: geen make-up of bh, lósvallende kleding en crocs —
Tot overmaat van ramp alleen thuis en dus onmogelijk je lief paniekerig te commanderen het bezoek voorlopig bezig te houden, terwijl jij ongezien wegvlucht om te redden wat er te redden valt.

Dan moet je met de billen bloot…
Uiteraard staat er een perfect gekleed en top verzorgd individu op de stoep waaraan de jaren schijnbaar ongemerkt voorbij zijn gegaan…
En dan die walgelijk geruststellende opmerking, wanneer je je uitput in loze verontschuldigingen voor je outfit:
“Maak je niet druk, dat draag ik thuis ook!”
B U L L S H I T!!

Je moet wel héél veel, onvoorstelbaar sterke en onovertroffen vaardigheden op tafel gooien om die eerste, verpletterende indruk te doen vervagen.
Of gewoon voldoende drank ……

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Dog whispers…

Sasha, de Chihuahua, wordt uitgelaten en trippelt eigenwijs naast wiebelende stiletto hakken. Af en toe opgetakeld hangt ze machteloos hijgend in haar halsbandje met Swarovski kristallen; soms (maar consequent) vanwege een naderende pitbull, maar meestal voor een selfie, waarbij haar kleine koppie steevast tegen de opgespoten lippen van haar platinablonde bazinnetje wordt gedrukt.
Sasha is slim en zet onmiddellijk haar allerliefste selfie-look op, in de hoop dat ze snel weer op eigen pootjes verder mag.
Gelukkig is het zonnig en warm, dus geen jasje-in-Burberry-ruit of een Prada outfit met Miu Miu laarsjes. Ze kon met moeite voorkomen dat ze in haar cooling vest gehesen werd.
Vandaag huppelt Sacha als haar blije zelf, de gelegenheid genietend van gewoon hond zijn.

Ze weet dat ze wordt geëtaleerd als musthave accessoire, maar met haar buitengewone intelligentie staat ze ver boven de wereld van uiterlijke schijn.
Ze pakt haar momenten van hond-zijn volop en flirt regelmatig met James, de good looking Old English Bulldog.

James, wiens baasjes kozen voor een fokker met oog voor een gezond hondenleven, ademt vrij door zijn niet trendy lange neus, kijkt met open blik de wereld in en loopt op een stevig en goed gevormd stel poten.
James knipoogt veelbetekenend naar Sasha en is blij dat ze vandaag in haar natuurlijke ieniemienie-pracht voorbij flaneert! Meer dan een flirt zal het niet worden; Sasha’s bazinnetje zou een rolberoerte krijgen als ze lucht kreeg van de stille liefde tussen beide honden.
Bovendien heeft James zorgen. Zorgen van een heel ander kaliber dan het getuttefrut wat Sasha dagelijks ondergaat.
James’ baasjes staan op punt van scheiden en James is inzet van felle geschillen.

Hij hoopt op coulance van de rechter en er een co-ouderschap uit te slepen.
Zuchtend laat hij z’n schouders zakken.
Toch voelt hij lichte schaamte als hij Pop ziet naderen…

Pop, met haar vage buitenlandse roots, sleept met onnavolgbare inzet haar baasje voort.
Elke morgen eist ze dat hij opstaat en voor hen beiden een soort ontbijt klaarmaakt.
Sinds het overlijden van zijn grote liefde is het Pop die voorkomt dat hij wegzakt in een tot depressie leidende rouw.
Pop is taai, en heeft het straatleven in Roemenië niet achter zich gelaten om haar allergrootste vriend te zien wegkwijnen van verdriet.
Haar eigen droefheid verstopt in de zorg voor hem; ze sleept hem door de dagen met steeds nieuwe uitdagingen. Ze springt, ze krabt, ze blaft, ze jankt, daagt hem uit tot spel en lange wandelingen. Om stukje bij beetje terug te keren in het hier en nu.

Zonder zijn (mensen)lief, maar met de nimmer aflatende toewijding van Pop.
Pop mimet een high-five naar haar gewaardeerde vriend Elton.

Chien-de-la-rue Elton leeft een zorgeloos zwerversbestaan naast zijn maat, ‘personne sans abri’ (dakloze) John. Het blinde vertrouwen in elkaar maakt hen tot een geweldig team.
Bezit is ballast en hun bestaan is gereduceerd tot waar het om gaat volgens Elton: vreten en een hol om in te slapen.
Streetwise strikt Elton de juiste personen om ze van zijn noden te overtuigen.
De hartvormige witte vlek bij zijn rechteroog en zijn diepbruine, eeuwige trouw belovende blik doen harten smelten en maakt mensen goedgeefs; het matige gitaarspel van John wordt ruimschoots beloond.
Dagelijks brengt Elton een bezoekje aan het plaatselijke asiel; de plek waar John en hij elkaar hebben ontmoet. Het verloop is er groot; dagelijks worden honden binnengebracht, met een keur aan trieste levensverhalen.

Maar elke dag worden ook onzichtbare verbonden gesloten en zielen gesmeed.

En vertrekken mens en viervoeter om samen op reis te gaan; voor zolang die duurt…

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

He-Pi

He(melvaart)Pi(nkster)

Camping EHBStress

Ik heb er, in een kort vlaagje van verstandsverbijstering, wel eens over gedacht om op de camping een soort hulppostje te openen bij psychische nood. Gewoon een luisterend oor en een bakje troost om de ergste ellende even af te schudden en de vakantie min of meer ongeschonden door te komen!
Mijn eerste (tevens laatste) aanvechting daartoe was járen geleden, toen we, gescheiden door wat hoog struikgewas, het wel maar voorál wee meekregen van de buren:

Jong gezin, twee kids, in een tent. Op zich moet dat lukken zou je zeggen. Prachtig eilandweer en genoeg te doen.
Enige minpuntje is kind nummer 2; je hoort haar nooit, behalve ’s nachts!
En dan niet even…  Naarmate de campinggasten zich met het nodige gestommel en gescharrel klaarmaken voor de nacht en het steeds stiller wordt, begint onze jongste buurtelg haar keeltje te smeren. Eerst nog met een dreinerig klaagzangetje, maar allengs aanzwellend tot heus gebrul met krijsende uithalen!
‘Mijn god, hebben we geen oordoppen?’ verzucht Y. ‘Behoort niet tot mijn psu!’ fluister ik terug.

Intussen heb ik beeld van de situatie in de buurtent; onderdrukt paniekerig wordt alles uit de kast gehaald. Drinken, wiegen, zingen, luiertje, speeltje, lichtje, dwingend fluisterend voor kind nummer 1. En voor ál die buren die, slechts gescheiden door tentdoek of caravanwandje, nu geduldig liggen te wachten tot het ouderlijk gezag zegeviert.
Dat laat nog wel even op zich wachten, constateren we na een uurtje of twee. Tot wanhoop gedreven wordt de buggy uitgevouwen, baby ingepakt en wandelen pa en ma bij toerbeurt over de camping. Eindelijk rust!
Voor ons dan.

Is het in de eerste levensmaanden al vaak zoeken naar een dag- en nachtritme waarin iedereen zich kan vinden, het in ploegendienst van twee verzorgen van nachtelijke campingtochten per buggy is meer dan slopend! Uitgeput strompelt de toerbeurt-ouder na twee uur de tent in met een lief, onschuldig slapend, nasnikkend kindje.
Zodra de buggy stopt, verheft nummer 2 haar stem opnieuw tot grote hoogten…  
Gelukkig hebben tenten geen muren, dus het risico voor 2 om ‘per ongeluk’ tegen de muur te worden geslingerd, is nihil.
— tentstokken zijn in deze wel een risico wat ik niet heb meegenomen, maar die schade zal zich beperken van lichte kneuzingen tot een breukje hier of daar —


Ma-lief is totaal aan het einde van haar krachten; uitgeleefd door veeleisend grut en een niet al te toeschietelijke kerel.
In een stil moment van samenzijn ( wat niet als zodanig wordt gekoesterd maar tevergeefs gebruikt om diepe relationele kreukels glad te strijken) hoor ik (ongewild) de noodkreet uit het diepst van haar hart:
“Kees… het gaat niet goed met mij!!”
— de toon raakt zelfs mij, terwijl ik haar slaafse welwillendheid ten aanzien van de andere gezinsleden soms wel errug ver vind gaan!! —

Kees zou Kees niet zijn als hij niet op de z’n ‘Kouwe-Kees’ manier luid en duidelijk antwoordt: “Dan moet je ook maar beter naar MIJ luisteren!!” …

— ik hoop dat ze is vertrokken vóór Kees z’n eerste midlifecrisis! —

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Flabbergasted…

Voor achtergrondinformatie en/of waarheidsvinding (…) surf ik regelmatig over het web voor mijn site. Gezien het onderwerp ‘Midlife’ is er breed aanbod van artikelen van (ervarings) deskundigen (zowel professioneel als hobby-matig), slachtoffers, meevoelers, starters en diehards.
Plots kom ik terecht op een site waar ik blijf hangen; in volkomen ongeloof en veel te lang!!
Flabbergasted sla ik ‘m op om later terug te keren, als ik mijzelf met een paar borrels heb proberen te wapenen tegen de inhoud.
Ga niet onvoorbereid zelf op onderzoek uit!
Lees mijn blog en bepaal dan in alle rust of je meer wilt weten!

Probeer ik vrouwelijke generatiegenoten humorvol door de overgang te loodsen, blijk ik volkomen voorbij te gaan aan de dodelijke ernst van het mannelijke equivalent:
de midlife crisis!
Niet getreurd, er is hulp! In de vorm van een site, waarop voor de vrouw(!)/partner in twaalf stappen advies wordt gegeven hoe je je man (heel simpel…) door deze periode heen pampert!
Een slimme datingcoach(?) stortte zich in het gapende gat in de markt van losgeslagen mannelijke midlifers, die hun naasten het leven zuur maken en, gedreven door op hol geslagen hormonen, de ene na de andere dubieuze beslissing nemen.

In het kort (vrij vertaald) de ‘adviezen’ voor jou als vrouw/partner:  
( plus mijn rustgevende raad, ter absoluut noodzakelijke steun )

  1. “Schrik niet, kalmeer! Het is normaal. Je weet dat het komt, net als de seizoenen”
    — adem in… adem uit… —
  2. “Begrip! Voor zijn natuurlijke behoefte om zoveel mogelijk vrouwen zwanger te maken. Dit fenomeen bepaalt de eerste crisis”
    — aanlijnen dus! —
  3. “Zijn crisis valt rond jouw 50ste? Tijd om op jacht te gaan naar een nieuw (jong) exemplaar”
    — overleg met je huisarts de mogelijkheid tot chemische castratie —
  4. “Ze kunnen er niets aan doen, deze fase waarin gedrag en voorkeuren veranderen”
    — kinderlijk onschuldig overgeleverd aan de grillen van moeder natuur —
  5. “Zijn liefde voor jou is niet veranderd(?) Het feit dat het jeukt wil nog niet zeggen dat ie ook gaat krabben”
    — drie borrels voorkomen dat ik hier afhaak —
  6. “Neem zijn gedrag serieus! Maak geen grapjes over zijn cabrio of huppelkut! Dit zou zijn ego kwetsen; hij wéét niet dat dit biologische verlangens zijn”
    — voel me geroepen het hier op te nemen voor de mannen! Neergezet als een stel volslagen debielen; tragische slachtoffers van ongebreidelde driften en onnozelheid —
  7. “Loslaten! Het is iets van hém”
    — tip ter overleving: zoek een jonge(!) lover —
  8. “Geef het tijd! Elke man heeft deze periode nodig”
    — mijn drankgebruik gaat me nu zorgen baren —  
  9. “Overleef deze periode met geduld en probeer niet je relatie op de rails te krijgen tegen beter weten in”
    — waar zitten zijn lurven? —
  10. “Maak er het beste van en blijf glimlachen”
    — is kokhalzen lichamelijk of kan het ook tussen je oren zitten? —
  11. “Geniet ervan! Wees blij met zijn ‘nieuwe’ zelf”
    — vraag je huisarts om uppers… véél!! —
  12. “Ga voor bonuspunten(?): vier zijn hormonenhype en gedraag jezelf ook jonger. Boost je relatie als jonge verliefden…”
    — … —

Ik trek het even niet meer!
Gelukkig heb ik nog een paar dagen vakantie om opnieuw volledig in balans te komen.
De balans van een wijze,

evenwichtige,
tolerante,
geduldige en
buitengewoon blije
midlife-truus!

Jeanette

PS, mocht je behoefte hebben: alle adviezen zijn te vinden op mijn bron in deze: mannengeheim.nl/midlife-crisis-oplossen

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Oog om oog…

Net als onze koninklijke gast de Winterkoning, was ook het Mezenechtpaar zwaar ontstemt over onze snoei-werkzaamheden.
Was hun riante onderkomen voor het grut vorig jaar nog onzichtbaar door klimop, nu is de aanvliegroute weliswaar vrij, maar het zicht op de villa ook.

Dat is een buurkat ook niet ontgaan! Regelmatig sluipt hij over het hok naar de rand, om tastend met zijn voorpoot de stevigheid van het dak van de mezenvilla te controleren. De opportunist!! Ervaring glinstert in zijn sluwe ogen; het moment van toeslaan is nog niet aangebroken. De omstandigheden worden zorgvuldig bekeken en getoetst.

Hij wacht geduldig op het grote moment: ‘Nest-verlaat-dag’!
Dan positioneert hij zich met z’n kont op de rand van het hok, steunt met links op het dak van de villa en hengelt met rechts het onnozele grut één voor één aan zijn uitgestoken nagel omhoog!

Ik doorzie hem!!! En hoewel ik, na enkele dramatische ervaringen in het verleden (http://www.midlifepleasures.nl/alledag/bemoeizucht/) mezelf plechtig heb beloofd om niet in te grijpen in de natuur, bloedt mijn moederhart met het vooruitzicht van de aangeprikte baby’s!

Ik laat het niet gebeuren!! Kattemans heeft van P al z’n eerste doop gehad. Vol vertrouwen in de mensheid bleef hij zitten loeren toen P naderde met een bak water. Te laat doorzag hij de bedoeling en met een nat pak spoedde hij zich huiswaarts. Iets alerter op naderend mensvolk, posteert hij zich de volgende ochtend doodleuk weer op dezelfde plek.

Op dit vroege tijdstip ben ik niet gekleed op een doordachte aanval met de benodigde wapens, dus stort ik mij in pyjama naar buiten en spring, sis, schreeuw en klap mij richting rover.
Met succes! Hij schrikt zich te pletter!!
— grinnikend bedenk ik even later hoe het er voor hem moet hebben uitgezien —

Maar kattengebroed is taai en reeds de volgende ochtend neemt hij zijn uitkijkpost weer in! Onder geen beding laat hij zich een maaltijd van jong mezenvlees ontnemen! Ik stort mij weer als een gestoorde kenau naar buiten en, nadat hij me even meewarig heeft aangekeken, wandelt hij weg.

“Kutkat!” sneer ik hem na!! Dus gooi ik al mijn voornemens overboord en zorg, samen met goeie vriend R, voor een degelijk toegangshek naar huize Mees. Het voorkomt hengelende poten en in het uiterste geval stort kattemans naar beneden; eigen schuld, dikke bult!

We hebben pa en ma Mees medegedeeld, dat de werkzaamheden aan de oprit naar hun villa noodzakelijk is voor de veiligheid van het grut. Na achterdochtig alles te hebben gecontroleerd, hervatten ze blij en onvermoeibaar de voedseltransporten naar het nest.

Natuurlijk zit ik geniepig te wachten op het moment dat KK erachter komt dat de weg naar zijn feestmaal is afgesloten! Tevergeefs!
Het kán niet anders; verdekt opgesteld heeft hij al onze inspanningen gadegeslagen en zich met een grote grijns omgedraaid naar andere tuinen, waar mezenvilla’s ongehinderd leeggehengeld kunnen worden.

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook