De Ouwe Peer en ik

Eén mensenjaar is zeven hondenjaren zeggen ze en gezien het verschil in groeispurten in de eerste jaren, is dat aannemelijk.
Dat andere levensritme is duidelijk; terwijl het mensenkind zich de eerste maanden van luier naar luier drinkt, slaapt en blèrt, dartelt een pup na een paar weken vrolijk rond, verkent de wereld met al z’n zintuigen en leert per dag honderd nieuwe dingen.
Sommige wezentjes leven een heel leven in één dag, terwijl andere met gemak een eeuw bestaan.
Het is zó iets van ‘ons mensen’, om leven in tijd te vatten en er een oordeel aan te hangen.

Nu mijn relatie met de ouwe peer zich heeft verdiept tot innig contact de afgelopen tijd, wil ik weten hoe oud ik ben in perenjaren.
Zijn bestaansleeftijd van 100+ is gemeten naar menselijke maatstaf.
Denk dat Peer zo rond zijn vijfentwintigste de puberleeftijd bereikte en de sapstromen hem naar ongekende hoogten stuwden!
De meeste bomen groeien maar een paar maanden per jaar in de lengte en worden elk jaar een beetje dikker.
Dus Peer viert zijn verjaardag niet elk mensenjaar, maar houdt er een geheel eigen jaartelling op na!
— viert trouwens ook op ingetogen, eigen wijze zijn verjaringen (verjaarringen) —

Ik vermoed dat ik in perenjaren ergens tegen de veertig hang!
Mijn reiken naar de hemel duurde (gelukkig) aanmerkelijk korter, maar de ‘diktegroei’ is een dingetje om rekening mee te houden…
— mijn ‘jaarringen’ zeggen meer over leefstijl dan over leeftijd —
Ik zag hem grijnzen toen ik ‘gekrukt’ de tuin in kwam!
“Tanend fysiekje??”, vroeg hij fnuikend, “Nu al??”
“Ben solidair!”, wees ik hem terecht.
Nadat hij z’n kop vervaarlijk had laten hangen na storm ‘Eunice’ zijn we toch een reddingsoperatie gestart; zijn kop verlicht door het amputeren van z’n zwaarste kopzorgen en zijn opgetrokken wortels goed ingestopt met vruchtbare aarde.


We zijn gezamenlijk aan het revalideren! Hij neemt daarvoor zijn tijd, terwijl ik niet kan wachten om de krukken weg te donderen!

Wat een rijkdom, zo’n wijze Ouwe Peer! Hoef ‘m maar aan te kijken om alles weer even in perspectief te zien en m’n leeftijd te relativeren tot wat het is...

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

De bal

Flexitariër… demitarist… vleesmijder… vleesminderaar… vleesminderaar light… semi-vegatarisch…
Zo even een paar begrippen waarmee we de bochten aangeven waarin we ons wringen om ‘duidelijk’ te maken dat we héél goed bezig zijn in het reduceren van onze vleesconsumptie!
Iedereen doet wel een beetje z’n best om dierenleed te verminderen en de aarde te sparen.
En de commercie speelt handig in op onze behoefte verantwoord te kanen:
je kunt een 15-daagse cursus “Vleesminderen” volgen bij de Hippe Vegetariër (alwaar je, als goedgelovige, ook je ‘Vegabijbel’ kunt bestellen)

Ook ik ben zoekende naar mijn identiteit als vleesetend karakter.
Behoor ik tot de flexitariërs?
Het begrip flexitariër is al zo uitgerekt, dat zelfs de meest hypocriete demitarist zich senang voelt bij dikke biefstukken, gehaktballen, schnitzels, kippendijen of rollades… maar dan wel héél af en toe!!
De ene flexitariër eet voornamelijk vegetarisch en één of twee dagen per week vlees, de andere eet één of meerdere dagen per week géén vlees…
Het begrip is net zo flexibel als de invulling.
Je kunt ‘vleesarm’ eten of vlees mijden en dan ben je een ‘vleesmijder’.
Het spectrum van ‘vleeslozen’ naar ‘vleesminnaars’ is breed!
— ik mis overigens de ‘vleeslozen’ als groep; wellicht roept deze term andere associaties op. Ach, en nu ik erover nadenk; in het me-too tijdperk is ‘vleesminnaar’ ook dubieus… —

Ik hang, buitengewoon hypocriet, ergens tussen vleesarm en vleesminnaar!
Niet in de laatste plaats omdat ik kook voor twee notoire vleesliefhebbers!
Ben dus al langere tijd, ook voor hen, aan het vleesminderen.
Dat vereist strategie!
Mijn idee om zonder meer de kippendijen te vervangen door een vage-vega-variant, viel niet in goeie aarde. Toegegeven: het was ook niet te vreten!!
Maar af en toe een vleesloze maaltijd op tafel gaat prima, mits het vleesloze niet wordt benadrukt met pruttige alternatieven. Gewoon een (h)eerlijke vegetarische maaltijd is een stap in de goeie richting.
Maar mijn vleesminderdrang gaat verder!

Met schaamrood op de kaken moet ik toegeven dat ik uit een pond (runder)gehakt (geen kiloknaller!) vier ballen draai…
Inclusief alle extra’s om zo’n bal tot een exclusieve ‘Sjaan-bal’ te maken, haffelen we toch p.p. iets meer dan anderhalf ons naar binnen.
Dat moest anders. Ik draai nu van hetzelfde pond 6 ballen… Voor twee dagen vlees bij de maaltijd.
Zelf heb ik aan zo’n balletje eigenlijk al teveel, maar mijn tafelgenoten staarden vol ongeloof naar hun bal en naar mij!
“Ok, als je je bal voor morgen nú wilt eten, prima! Heb je morgen geen vlees!” Wie dan leeft, wie dan zorgt; beide ballen waren in een mum verdwenen.

De Bal

Net als ten tijde van vier ballen, bleef er nu ook één balletje achter in z’n jus: mijn balletje voor morgen!
Probeerde hem met hand en tand te verdedigen, maar het was zinloos; de vleesminnaars deelden de buit triomfantelijk.
Mijn straf was passend: twee dagen vegetarisch!!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

De humor ligt op straat…

Maar nu even niet…

Vrijwel alle maatregelen rondom corona beëindigd; het feest kan beginnen!
Joelend je mondkapje afwerpen, elkaar in de armen vallen, kussen, uiteten, carnaval vieren, vakanties boeken…
Wég met alle beperkingen waar we zó klaar mee waren.

En ineens is daar een andere realiteit; krijgt de ‘vrijheid’ waar we zo naar snakten met z’n allen, een andere dimensie.
Ineens is het oorlog. Heel dichtbij

— en dat maakt het anders —
Beeld na beeld zie ik plotseling weer wat vrijheid betekent als het je écht ontnomen wordt…

Mijn blog was bijna af, maar delen voelt niet goed.
Heb humor hoog in het vaandel, omdat het licht en lucht kan brengen, zelfs in wat heel donker is.
Nu ff niet

Jeanette

Stormpauze…

Geen blog vandaag; beetje takkezooi ruimen,
samen met onze liefste ‘takkehond’ ChéChé!!

ChéChé is zielsgelukkig met alle ‘cadeautjes’ die zomaar
uit de lucht kwamen vallen!
Takkehond pur sang!
De Ouwe Peer heeft ernstig geleden onder Eunice!

De Ouwe Peer heeft ernstig geleden onder Eunice!
Z’n voeten proberen nog houvast te krijgen in de grond, maar verliezen

meer en meer hun grip.
Hij buigt dapper zijn Perenhoofd dieper en dieper

meer en meer gebogen wachtend op de volgende storm!!

Hoop dat jullie “Eunice” allemaal veilig en schadevrij hebben doorstaan!
Jeanette

Dick too…

Je zal maar Dick heten in deze tijd…
Handoplegging je beroep…
Altíjd al fluitend op de steiger staan…
Of in je wilde puberjaren een dickpic naar je lief gestuurd
en nu CEO van een groot bedrijf…
Dan ben je pas de lul!

Praat hier over dickpics alsof het tot mijn dagelijks vocabulaire behoort; het is een newbie in mijn woordenschat.
Las onlangs dat best veel vrouwen (ongevraagd) dickpics ontvangen. Tenzij mijn spamfilter mij behoed voor schokkende beelden van anonieme geslachtsdelen, heb ik nooit een lul voorbij zien komen
— tenminste, niet in de letterlijke zin des woords —
Zou wellicht een pré zijn voor mijn beeldvorming in de hele discussie, maar kan niet zeggen dat ik lijd onder dit gebrek aan ervaringsdeskundigheid…

Misschien heeft het met leeftijd te maken. In mijn jeugd had je geen sociale media om, laf anoniem, je pik de virtuele wereld in te sturen.
Als je hem wilde laten zien, stond je daar ‘volledig achter’!
En ik behoor tot de generatie waarin het goede (bourgondische) leven het maken van een penisselfie kán bemoeilijken.
Naast meerdere gezondheidsrisico’s heeft een ‘welvaartsbuikje’ dus een bijkomend nadeel.
Net als het dragen van een multifocale bril trouwens; het leesgedeelte schiet tekort.

De fantasie is grenzeloos; ik heb dus beeld! Neem aan dat het de bedoeling is om het onderwerp in optimale pose vast te leggen. Perfecte lichtinval, compositie en scherpte vragen om concentratie en vakmanschap. Wat nou als je armen te kort zijn of je buik te dik?
Dan moet je met spiegels aan de gang en voor welk aanzicht kies je dán??
— OMG, dit wil je toch allemaal niet weten!? —
Een slimme man kent zijn beperkingen en googled op Pixabay naar een ‘mooie’ in passende teint.
Want wie zegt dat de pik op de pic van de afzender is???

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Beide Zijden van Gelijk

In 2018 schreef ik dit gedichtje, “Twee Kanten”
Het is van alle tijd en herkend door iedereen
We weten diep van binnen

hoe het zit met ‘evenwicht’

Echter, krachten slaan soms door
gestuurd of soms ook heel natuurlijk
Als de woede overheerst, in ons hoofd of om ons heen
en de storm ongehinderd raast

Maar altijd is er weer die dag, dat uur,
waarop de wind gaat liggen
en het donker wijkt voor licht, voor hulp,
voor vriendschap, voor liefde

Maar de kanten werden burchten,
in de afgelopen twee corona jaren
de eigen ‘waarheid’ fel verdedigd
Het spleet families, vrienden, groepen
in volledig onbegrip

En, hoe open minded ook
altijd schuurde weer de vraag
hoe het in gódsnaam kon
dat de ander niet wílde geloven
in wat toch óverduidelijk was

Langzaam gaat het land weer ‘open’
en zucht een ieder opgelucht
Storten ons vol overgave
in wat lang niet kon of mocht
— opgelegd of zelfverkozen —

We vinden elkaar weer
langzaam… maar gestaag een beetje meer
Soms enkel in verzwijgen van onenigheid


We slechten de burchten van onbegrip
en zien in verwondering opnieuw…


Twee Kanten, die beide zijden van gelijk

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Om praktisch redenen 2

Yes!
30 januari tikt ons tweede jaar als echte-lieden af en gaan we door voor jaar 3!!
30 november 2019 deelde ik in deel 1
http://www.midlifepleasures.nl/alledag/om-praktische-redenen/ onze drieste plannen voor een huwelijk in meest afgeslankte vorm en in datzelfde blog werden die plannen even driest van tafel geveegd.
30-1-2020 was het dan echt zover. Meest afgeslankte vorm ingewisseld voor een opgelegd max aantal gasten. Corona hijgde in onze nek en de eerste maatregelen een feit.

Je kunt bij ons toch spreken van een lockdownhuwelijk. Gelukkig hebben we járen droog geoefend en konden we een stootje hebben.
Twee jaar verder, hoppend van lockdown naar lockdown. Onlangs te horen gekregen dat weer een heleboel wél mag; alle restricties brachten niet meer waarop gehoopt werd en de protesten werden luider en luider! Terecht!
Kregen we een ooit hartverzakking van besmettingscijfers van wel twáálufduizend, nu weten we dat 70.000 een schatting is en waarschijnlijk aan de lage kant. Ach, het is ‘maar’ omikron.  
— alsof we ooit eerder in ons leven wisten hoe een tig keer gemuteerd virus heette —

Willen terug naar normaal, maar niet meer naar normaal van drie kleffe kussen.
En anderhalve meter is soms best lekker voor je personal space en voorkomt in veel gevallen ongewenste handen, voeten(of erger) aan je borsten of op je kont.

Bij het ‘loslaten’ van coronamaatregelen heb ik beeld.
Mensen schuimbekkend, briesend en stampvoetend in de startblokken.
Telefoon in de hand, volop reserverend in restaurant, theater of bioscoop; wég uit huis, eindelijk!

Intussen boekt iedereen vakanties naar sneeuw of zon; in ieder geval wég uit Nederland, eindelijk.
Gelukkig konden we al eerder kappen, pimpen, manicuren of plat voor een ander contactberoep. We kunnen weer strak op pad.
Het blijft ellebogenwerk, de ruimte is schaars. Niemand snapt nog een reet van die enkele wél geldende maatregel, vrije interpretatie viert hoogtij.

Of ons huwelijk ook coronasleets werd, weet ik niet. Zowel de huwelijkse staat als corona is nog maar twee jaar oud.
Probeer nog steeds licht onwennig wat het beste bekt: “mijn man” of “mijn partner”; het klinkt sowieso bezitterig.
We varen nog steeds af en toe aan, dansen tijdens het koken, liggen dubbel van het lachen of blijven hangen in ons (on)gelijk. En betrappen onszelf op enige bezadiging.
— wellicht toch corona-moe …—

Het wordt gewoon tijd voor onze huwelijksreis!! Het door vrienden en familie ingelegde reiskapitaal zal inmiddels toch fiks gerendeerd hebben. Misschien kunnen we het reisdoel wel verleggen naar verder… wég, eindelijk!

Wel benieuwd of ik een kleine, doch romantische attentie krijg op ‘onze’ huwelijksverjaardag!
Y is trouw lezer van mijn blog en de winkels zijn weer open…

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

The Voice

Ik luister alleen
nog maar even
in alle stilte

naar de stem
van de wijze Ouwe Peer…


Jeanette


http://www.midlifepleasures.nl/alledag/ode-aan-de-ouwe-peer/
Voor wie ‘m heeft gemist vorige week

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Ode aan de Ouwe Peer

Hij was er, lang voor wij er waren
Bejegen hem met groot respect
zoals dat hoort met wijze ouden
Zacht ruist hij zijn wijze woorden
aan wie het horen wil

Geen beeld doet recht aan zijn verhaal
geen palet raakt zijn schakeringen… in tinten perenboom
Zijn lagen tekenen de jaren
van zijn levenszelfportret
pas voltooid wanneer hij sterft
maar ook daarvoor neemt hij tijd

Zijn voeten reiken niet meer diep
wij wroetten in hun weg
Zo raakt hij uit z’n evenwicht

en torst zijn takkenlast
nu kromgebogen


Hoe prachtig is zijn oude huid
met diepe groeven ingelegd
beschermend om zijn perenbomenziel

En in diepe wonden van weleer
waar zijn hart is blootgelegd
biedt hij onderdak en troost
aan wie dat nodig heeft


Wie duidt beter ‘Oud en Nieuw”
dan de wijze oude peer?



Al meer dan honderd jaren lang
verrast hij elke lente weer
Met de prachtigste beloftes

aan nieuw leven

Ik houd van je, Ouwe Peer!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

11 Stedentocht 1997! Wat een feest!

Wonen aan de 11 Steden route heeft zo z’n voordelen. Elke vorm van 11 Steden-tocht komt voorbij. Dus zie ik ze schaatsend (de enige échte natuurlijk), per (solar)boot, zeilend, suppend, zwemmend of per kano voorbij komen. En ook via de weg wordt de tocht gestept, gefietst of gewandeld.
Of gemotoriseerd per oldtimer, trekker  of motor.
Complete (meerdaagse) routes worden aangeboden door reisorganisaties om iedereen een beetje hét 11 Steden gevoel te geven. De tocht is inmiddels zo beroemd dat je nagenoeg kunt spreken van een pelgrimage, waarin de heldenstatus echter uitsluitend toegekend wordt aan de (inmiddels bijna mythische) winnaars van de échte tocht der tochten.

4 januari 1997
De dag dat de laatste Elfstedentocht (tot nu toe) werd geschaatst.
De 11 Steden-koorts sloeg al een aantal dagen eerder toe. Talloze telefoontjes van familie, vrienden, bekenden en totale vreemden met verzoek om logies óf, voor de deelnemers, een pleisterplaats.
De bedden waren snel bezet, maar voor sani- en culinaire pitstops van bevriende deelnemers konden we de deur wel open zetten.
We kregen ook een telefoontje van een collega van Y, die voor de blaaspoepersband (ben de naam vergeten) ergens uit de buurt van Hoorn een ruimte zocht waar de muzikanten een uitvalsbasis hadden. Ze waren welkom; ik ben gek op dweilorkesten!!

We waren vroeg uit de veren. De blaaspoepers zouden om 5 uur ’s ochtends arriveren. We stookten de oude petroleumkachel in de werkplaats op, zodat man en instrument alle ruimte hadden en enigszins warm de dag konden beginnen.
Blaaspoepers zijn gewoon blije mensen! Ze hebben zin in een feestje en dat stralen ze uit. Superblij ook met hun ‘pied a terre’ gedurende deze dag! Nadat iedereen was omgekleed, werden de instrumenten gestemd en werd er vrolijk ingezet; ik genoot gelijk al volop!

We hadden voor iedereen koffie en sûkerbôle (suikerbrood), natuurlijk met een onvervalst Fries drankje: Berenburg! Onontbeerlijk om lijf en leden warm en soepel te houden.
Deelde uit en deed vrolijk mee; zonder me echt te realiseren hoe lang deze dag zou gaan duren…
— Rond achten in de ochtend had ik rubber benen… maar het liep nog! —

Mijn zus kwam met man en vrienden in alle vroegte uit het zuiden. Op de dag zelf!
Een hermetisch afgesloten stad was voor haar geen probleem; met een auto afgeladen met grote pannen échte erwtensoep voor voetvolk en deelnemers was vrije doorgang noodzakelijk.
Met haar onvolprezen charme overtuigde ze de politieagent dat lópen met zulke pannen onmogelijk was en onmiddellijk zwaaiden de dranghekken open!
En hadden wij aanvoer van snert, heel veel heerlijke, échte snert! Met de aantallen ‘reserveringen’ in  het hoofd hadden we ook enorme hoeveelheden Unox erwtensoep ingeslagen; alleen intimi, naaste familie en goede vrienden kregen échte (…)
De rest de overheerlijke blikvariant. En voor iedereen roggebrood.

De ochtend vloog voorbij. We keken tv, om de schaatsers te volgen op het eerste deel van de tocht (Leeuwarden – Sneek – IJlst –  Sloten – Stavoren – Hindeloopen en Workum) en al snel deden de eerste wedstrijdrijders Bolsward aan.
Die hadden geen tijd voor snert met roggebrood; stempelen en door!! Maar van harte aangemoedigd door duizenden fans en ‘onze’ blaaspoepers!!
Later kwamen de eerste toerrijders; ook zij namen nauwelijks tijd om te rusten.
Naarmate het niveau lager werd, werd de roep om rust en eten groter.
En werd het bij onze voordeur allengs drukker!

De meesten kwamen al ‘klunend’ (lopen met je schaatsen aan) binnen; vanaf het ijs toch zo’n 50 meter en drie treden naar de deur. Allen waren vrienden, of vrienden van vrienden, die grootmoedig ons adres als pleisterplaats hadden aanbevolen…
Het was geen tocht die je met twee vingers in de neus wel ‘even’ deed. De weersomstandigheden waren niet echt fijn. Maar, onthaald met water, warme snert, roggebrood en enthousiasme kwam de wil om te finishen bij de meesten al snel weer bovendrijven. Voor een enkeling was intensievere zorg nodig, maar we konden blijven rouleren zonder filevorming.
Dat duurde echter niet lang; voor we het wisten stond er een rij voor de voordeur!! Mijn zwager ging bij de voordeur staan; een ‘deurbeleid’ was onontbeerlijk! Van een QR code hadden we nog nooit gehoord, dus een mondelinge toets moest toegang verschaffen. Velen zagen de rij kluners en schoven ertussen, in de hoop op troost en voedsel. Het codewoord was ‘Y(oet)’; dat betekende dat ze écht wisten waar ze moesten zijn. Op een enkeling na, die illegaal mee naar binnen schoof, lukte het de aantallen behapbaar te houden en de zorg op maat!

Het was een heerlijke chaos in huis; de keuken stond vol nieuwkomers voor een helende hap, in beide kamers stonden, zaten of lagen mensen, al dan niet met schaatsen, bij te komen, te eten of drinken en weer anderen waren bezig zorg te bieden. Om beurten liepen we zelf even naar het ijs om sfeer te proeven! Het was geweldig!
Binnen stond de tv aan; zodat we op de hoogte bleven van wat er zich elders in Friesland afspeelde. Bizar was het, dat toen de wedstrijdrijders finishten, wij zelf niet bij onze tv konden komen!
De kamer zat vol!! Noodgedwongen keken wij op het tv’tje in de slaapkamer de bloedstollende finish, met Angenent als uiteindelijke winnaar!

De eerste stempelposten werden al gesloten en de schaatsers (vaak woedend) van het ijs gehaald (of met overtuiging geadviseerd te stoppen) Zij zouden de finish in Leeuwarden nooit meer voor 24.00 uur halen.
Langzaamaan werd bij ons de toestroom minder, maar waren er ook meer die besloten de schaatsen af te doen en op sokken de weldaad van warmte en gezelligheid te prefereren boven een barre tocht naar de finish op de Bonkefeart!

Voor mij was de kers op de taart van de hele dag, dat ’s middags ‘ons’ dweilorkest de tuin voor het huis kwam binnengelopen. Ze brachten een geweldige aubade aan ons en alle schaatsers die op dat moment nog hier waren. We klapten en dansten allemaal mee!!

Ik had geen meter geschaatst, maar aan het eind van de dag het gevoel alsof ik die 200 kilometer droog ‘in de benen’ had…
Alhoewel, droog…

Tsjoch!!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook