Hogenood

Illustratie: PienIllustratie: Pien

De blaas, of beter gezegd, de controle daarover is voor mij toch wel een midlife issue, een ‘dingetje’.
Mijn actieradius met volle blaas is aanzienlijk korter dan jaren geleden.
Triggers als koffie en water moeten met mate worden ingenomen als er een autotrip op het programma staat van meer dan een uur.

Na geduchte training voorkom ik steeds vaker het gênante achter een boom of geparkeerde auto wegduiken, om mijn plas de vrije loop te laten.
En hoe groot is mijn opluchting nadien! Een vochtig kruis (net nu geen papieren zakdoekje) en steevast bespetterde schoenen, kunnen mijn van plasstress bevrijdde gevoel niet bederven!

Gelukkig zijn benzinestations steeds beter ingespeeld op de sanitaire behoeftes van (vooral) vrouwelijke reizigers.
Dramatisch was het als ik er, na een hoge-noodstop voor de deur van het buitentoilet, achter kwam dat je binnen een sleutel moest halen! Tegenwoordig ren ik naar binnen, zie in het voorbijgaan op het schoonmaakschema dat mijn wc-bril net is gereinigd en ik dus rustig kan gaan zitten. Zorg wel áltijd voor een vijftig eurocent muntje onder handbereik; een draaipoortje kan voor netelig oponthoud zorgen!

Bezoek aan kapper, schoonheidsspecialiste, Ayurvedische massage of pedicure, dient nauwkeurig te worden gepland, om niet halverwege de behandeling al dan niet nat, naakt of half geolied een buitengewoon slecht getimede pisstop te hoeven maken.
Bij thuiskomst zijn de laatste meters altijd het meest precair!
Kan ik tot de voordeur nog enigszins normaal lopen; eenmaal uit het publieke zicht, strompel ik met m’n benen over elkaar, onderwijl riem en broek losmakend, naar de wc.

Ook de nachten vergen enige aanpassing. Ik word wakker. En, hoewel ik niet écht hoef, voorkom ik rusteloze dromen door naar de wc te gaan.
De deur van de plee heeft z’n eigen, krakende geluidje. Zodra ik dat hoor, verdubbelt de ‘nood’! Een soort Pavlov reactie, maar dan van mijn blaas!
Als ik niet als de sodemieter op de pot kom, gaan de sluizen open en is er geen houden meer aan.

Urineverlies is min of meer leeftijdsgerelateerd. En mag benoemd worden tegenwoordig. Commercieel gezien is het zelfs interessant. Elk reclameblok komt het, al dan niet in bedekte termen voorbij, waarvan het ‘oepsmomentje’ wel het meest trieste is.
Wij vrouwen ‘mogen’ weer lachen, springen en dansen.
Dankjewel Tena!!

Jeanette

Leuk als je deelt! En makkelijk, via onderstaande links!
Of geef je mailadres door op info@midlifepleasures.nl en ontvang het laatste nieuws!

Zwaar leven

stofzuig

Bezig met mijn grote hobby, huishouden, krijg ik op één of andere manier vaak inspiratie voor mijn blog. Dat betekent dat ik onmiddellijk moet gaan zitten en schrijven, anders is ‘het’ weg!

Sinds ik met mijn blog ben begonnen, houd ik meer huis; het mes snijdt aan twee kanten, waarvan de creatieve kant mij het meest aanspreekt.
Na gedane arbeid is het goed hangen voor de buis. Afgelopen week Brigitte Kaandorp.
Al oudere show, maar blijft genieten! Ook van mijn favo nummer: “Ik heb een héél zwaar leven!”
Het heeft weinig toon, dus ik kan meekreunen en het voedt voor even een heerlijk moment van ongegeneerd zelfmedelijden.

En zowaar, dit nummer geeft inspiratie tot poetsen!!
Vrolijk trek ik de stofzuiger uit z’n hol. Aan het gewicht te voelen zit de zak vol
ik heb een héél zwwáár leveuh!”, kreun ik zingend, “écht héél zwáár!”
Ik duik in de voorraadkast en vind een lege doos, waar alleen nog de filtertjes inzitten, die je per verpakking van 5 zakken zou moeten vervangen.

Leg ze bij het voorraadje dat, in tegenstelling tot de voorraad zakken, alleen maar lijkt te groeien.
Dus op de fiets naar de winkel om belachelijk dure stofzakken te kopen, want met huisdieren is alleen het beste goed genoeg
alles is voor mij ontzettend moeiluhk!, ik heb echt een héél zwaar leveuh!”

Thuisgekomen een nieuwe zak in de stofzuiger. Vervolgens strooi ik wat waspoeder op de grond, hiermee prijsbewust voorkomend dat ik dure geurtampons moet kopen, die ook nog eens stinken.
Ik trek het snoer uit de stofzuiger en zuig mijn instant-frisheid op.
Klaar voor het eerste vertrek. Ik zeul de stofzuiger de deur door, maar voordat het snoer dezelfde route is gevolgd, valt de deur dicht. Dus met één hand de deur openhoudend, trap ik op de knop om het snoer op te rollen. Het lukt ……… tot de laatste meter
Nu met één hand de deur openhouden en met de andere, in een soort spagaat van al mijn ledematen, de stofzuiger door de deur dirigeren tot ook de laatste meter snoer over de drempel komt
Moeiluk, moeiluk, moeiluhhk!!”

Sinds de eerste opwelling om te gaan stofzuigen is inmiddels meer dan een uur verstreken.
Grimmig zwiep ik de stofzuigermond over de vloer; de kleden vol hondenharen gaan écht héél zwáár!!
Juist nu ik het zo nodig heb, ontbreekt elke vorm van inspiratie en ben ik gedoemd de klus af te maken.
Na deze straffe exercitie is het hoog tijd voor een beloning.
Genietend van een kopje thee en een pafke, speel ik een spelletje Wordfeud op m’n ipad

Nee écht, ik heb een héél zwáár leveuh!!”

Jeanette

Leuk als je deelt! En makkelijk, via onderstaande links!
Of geef je mailadres door op info@midlifepleasures.nl en ontvang het laatste nieuws!

Gespinte

Spin (3)
Het móest gebeuren! Royale marges hanterend, liep zelfs ík tegen de grens van mijn acceptatiecriteria aan. Vieze ramen!
Avond aan avond word ik, me knus nestelend in de bank, geconfronteerd; straatlantaarns zijn meedogenloos.
Dus equipment klaargezet. De fles Hara plus bijbehorende spons en wisser in één, emmertje warm water, nat en droog vezeldoekje en de huishoudtrap.
Het loont. Kozijnen en ramen glimmen en mijn sopje kleurt zwart.
Meer dan tevreden met het resultaat binnenshuis, sleep ik de hele boel naar buiten.

Van een afstandje vallen ze niet op, maar balancerend op de trap en kritisch spiedend met bril, kan ik er niet omheen: talloze spinnen- en muggenpoepen. Gelukkig zijn de kozijnen donkergroen, dus de poepen onzichtbaar. De webben helaas niet.
Spinnenbeesten schijnen hier niet tevreden met een mooi webje van enkele draad.
Er worden complete burchten-in-web gebouwd.
Bij voorkeur in hoekjes waar een normaal mens niet bij kan.

Bij mijn eerste ijverige streek met het Hara wissertje, verstoor ik gelijk twee identieke spinnen. Met enorme snelheid laten ze zich, via mijn wissertje, aan een draadje naar beneden zakken. Natuurlijk niet ver genoeg om vaste grond onder de poten te krijgen.
Nee, halverwege blijven ze, perfect in lijn, afwachtend hangen. Schudden helpt niet en staande op de bovenste tree van de trap heb is er weinig afzetgebied. Ik laat ze als marionetten bewegen. Grappig gezicht, maar ik schiet geen flikker op. Dus daal ik af en zoek een geschikte struik voor het duo. Maar ze verrekken het hun draadje los te laten! Uiteindelijk slinger ik met een lassobeweging het draadje tweemaal om een tak en geef een ruk. Vrij!!

Opgetogen bestijg ik opnieuw de trap. Maar het wemelt van de spinnen en ze zijn vastbesloten hun plek niet op te geven! Spinnen zijn nuttig, dus het volgende halfuur probeer ik met rustige dwang het spinnengespuis naar elders te dirigeren.
Af en toe valt er één in het emmertje. Om verdrinking te voorkomen, laat ik het water rustig over de stoep weglopen tot er een drijfnat spinnenlijfje voorbij komt drijven.
Even overweeg ik de hogedrukspuit ter ontruiming, maar de ramen zijn oud en niet bestand tegen zoveel waterkracht.
Ik pulk, veeg, duw en blaas, onderwijl het gespinte vervloekend!
Ze presenteren een scala aan verdedigingstechnieken, maar de aanhouder wint.
En dat ben ik.

Een uur later zit ik, genietend van een welverdiend wijntje, mijn noeste arbeid te bewonderen.
En het gespinte neemt, vrolijk webbend en poepend, hun zwaar bevochten domein weer in!

Jeanette

Leuk als je deelt! En makkelijk, via onderstaande links!
Of geef je mailadres door op info@midlifepleasures.nl en ontvang het laatste nieuws!

Multitasken

Draaide ik vroeger in de auto, met een gangetje van 130 en sturend met m’n been een shagje; nu dwarrel ik al als een halfbezopen idioot over de snelweg, als ik van radiozender wil veranderen door de juiste knop éénmaal in te drukken!!

Dus shag vervangen door verkeersveiliger sigaretten.
Krijg venijnig grootlicht van een achterligger als ik, met één hand sturend en mijn ogen constant op de weg, een aansteker zoek. Steevast onder in mijn tas bedolven onder nutteloze zooi, die op wonderbaarlijke wijze wél bovenin blijft drijven!

Vervolgens moet ik de asbak prepareren. Autofabrikanten hebben bedacht dat ze bijdragen aan een gezonde levensstijl, door zowel aansteker als asbak uitsluitend als extra accessoire te leveren.
Dus heb ik een augurkenpot mét deksel gevuld met strandzand, als duurzame oplossing voor mijn minder omgevingsvriendelijk afval.

De augurkenpot is niet met één hand te openen, dus moet ik hem tussen mijn benen klemmen, waarbij ik gelijk, geheel in multitaskstijl, mijn bekkenbodemspieren train. Gezien mijn leeftijd en het daaraan verbonden risico van verzakking van minstens één van de in de onderbuik gelegen organen, geen overbodige oefening!

Om te voorkomen dat de as door de auto waait (vanwege het geopende raam voor de nodige frisse lucht) laat ik de augurkenpot tussen mijn benen staan, een plek die ik zelfs in het donker met één hand feilloos weet te vinden.

Voor het aansteken van de sigaret, moet ik een fractie van een seconde mijn ogen van de weg halen, want ook het schatten van de afstand tussen mijn lippen en het einde van de sigaret, heeft aan zuiverheid ingeboet. En weer moet ik corrigerend optreden, teneinde in rechte lijn op de rijbaan te komen. Overweeg handsfree-smoking te ontwikkelen maar voorzie veel praktische hiaten in de uitvoering.

Het doven van de peuk is peanuts, dankzij het strandzand. Met enige moeite draai ik de deksel op de augurkenpot en besef zuchtend dat het genot van roken op deze manier ernstig wordt verstoord evenals mijn doorgaans strakke rijkunst.

Grimmig constateer ik dat de overgang (what else) óók het multitasken, waarmee ik mij als vrouw toch significant onderscheidde van de man, doet verschrompelen tot singletasken!

Jeanette

Leuk als je deelt! En makkelijk, via onderstaande links!
Of geef je mailadres door op info@midlifepleasures.nl en ontvang het laatste nieuws!

Tegenstroom

Eindelijk is het dan zover! We staan in de haven van Den Helder te wachten op de veerboot naar Texel. Ons vertrek van huis op de minuut af gepland (so not us) om op het tijdstip aan te komen waarop de veerboot volgens dienstregeling niet vaart.

We staan in een rijtje auto’s waarvan de bestuurders, zoals een enthousiast toerist betaamt, belachelijk vroeg van huis zijn vertrokken om als een van de eersten aan boord te kunnen en aan de overkant ook als eerste er weer af, wat de enorme tijdswinst van zo’n tien minuten oplevert op de eerste dag van de vakantie.

– Gek genoeg herken ik hier wel iets in. Niet vanwege tijdswinst voor ons, maar het kinderachtige misgunnen daarvan aan een ander!
Die enkele keer dat we niet met piepende banden door de bochten vliegen om de boot te halen en zelfs tijd hebben om nog een frietje te kopen, staan wij altijd in de ‘verkeerde’ rij! Als één van de eersten gekomen, gaan wij niet als eerste aan boord en aan de overkant zie ik laatkomers (in mijn ogen irritante voordringers) veel eerder het eiland op tuffen! –

Langzaam komt ze dan in zicht! De TEXELSTROOM!!
Fonkelnieuwe Teso veerboot Texel-Den Helder.
De laatste jaren heeft Y, met aan fanatisme grenzend enthousiasme, alle ontwikkelingen omtrent bouw, tewaterlating, proefvaarten, tegenslagen en alle overige ins and outs op de voet gevolgd.
En toen ze eindelijk op een feestelijke open dag voor het publiek toegankelijk was en hij álles kon bekijken, riepen sociale verplichtingen elders!

Elk bericht uitpluizend weet hij dat de Texelstroom vandaag buiten de dienstregeling wordt ingezet als tweede boot. Wachtenden ‘mogen’ mee!!
Nu zijn we dus gepland te laat! Naast me zit Y in kinderlijke spanning achter het stuur, nog net geen rode koontjes!
Helaas staan we niet helemaal vooraan; het zou iets maagdelijks hebben als de wielen van ónze auto vandaag als eerste aan boord rollen!

Ik schiet plaatjes van het binnenvaren, zodat we straks elk moment van deze heugelijke gebeurtenis kunnen herbeleven!
Ze legt aan en wij wachten gespannen tot de deuren opengaan!
Díngdong, klinkt het luid over het terrein, gevolgd door een blikkerig:
“Onze nieuwe veerboot, de Texelstroom, is zojuist afgemeerd in de haven van Den Helder. Het betreft een oefening en er worden géén auto’s en passagiers geladen! Ik herhaal …………..!”

Als een kind, dat na wekenlange opwinding op 4 december tot de ontdekking komt dat Sinterklaas niet bestaat, zakt Y volkomen gedesillusioneerd in de bestuurdersstoel.
Vloekend stapt hij uit en aanschouwt, als een beteuterde kleuter achter het gesloten hek, hoe de Texelstroom zónder ons het ruime sop kiest!

Ik maak nog een foto …….

Jeanette

Leuk als je deelt! En makkelijk, via onderstaande links!
Of geef je mailadres door op info@midlifepleasures.nl en ontvang het laatste nieuws!

‘Afterflow’

Overgang. Ik heb er niks mee. Dat wil zeggen, met het woord.
Zoek me suf naar een redelijk alternatief voor mijn blog; het zal een ‘nieuw’ woord moeten worden.
Google is ideaal, want ik zoek ter plekke naar synoniemen en betekenissen.
Een leuke is ‘climaterium’ of, zoals beschreven: het vrouwelijke climaterium.
Mij valt gelijk de verwijzing naar klimaat op en ja, daar kan ik iets mee!

Klimaat controle in je lijf, wat zou dat geweldig zijn!
Een opkomende opvlieger met één gedachtecommando omzetten in een volledig gecontroleerde staat van de gewenste lichaamstemperatuur, waarbij bovendien alle zichtbare uitingen van een naderend ontvlammingsmoment niet optreden!!
Aaaah, héérlijk!

Ander voordeel is dat je de men-o-pauze op alle fronten kunt koesteren: koude voeten behoeven geen warm mannenlijf meer en anderzijds is de nabijheid daarvan ook minder temperatuurverstorend.
Pffff, klink nu erg blijf-van-mijn-lijf. Ook dat zijn momenten, maar in deze periode geef ik vaak de voorkeur aan lichaamswarmte-afstand! (behalve met mijn hond, maar door haar dikke vacht straalt ze geen warmte uit en hoewel Y, mijn lief, stevig behaard is, stelt de isolatie niks voor)

Romantiek op afstand dus. Hoe heerlijk zou het zijn als je partner zijn inventiviteit hierop loslaat in plaats van over te schakelen op een huppelkut?
Ik denk trouwens dat dat fenomeen eerder te maken heeft met het mannelijk libido, dan met een gebrek aan fantasie in de temperatuur-neutrale-benadering.
Overigens een prima naam voor een nieuwe therapie:
“de Kunst van de temperatuur-neutrale-benadering bij partners in de climaterium fase”!

Al met al dwaal ik af van mijn onderwerp, het zoeken naar de juiste term voor de overgang.
Overgang heeft op zich wel iets vloeiends, maar het woord zelf mist in deze context alle joie de vivre!

‘Afterflow’??? Na de vloed?
Heeft een kabbelende klank, maar ook weer z’n beperking: het einde van de vloed betekent niet het einde van eventuele ellende. En ook niet alle bijwerkingen komen pas ‘after’.
Toch vind ik dit, vanuit mijn leeftijdsperspectief gezien, wel een lekkere!
Past ook bij Midlife Pleasures; in de vrolijke flow van de leeftijd heb je af en toe ook een
after-momentje!

Laat ‘m nog even rijpen, maar ik denk dat dit een blijvertje is.

Jeanette

Leuk als je deelt! En makkelijk, via onderstaande links!
Of geef je mailadres door op info@midlifepleasures.nl en ontvang het laatste nieuws!

Bio logisch

Rups2 (2)

Rekening houdend met natuur en milieu probeer ik een verantwoorde hap op tafel te zetten.
Een prachtig biologisch bloemkooltje lacht mij toe vanuit haar blaadjes en ik heb beeld bij het eindresultaat.
Bij de eerste snee in het koolgewas onthoofd ik onbedoeld een rups!!
Onthutst staar ik naar de stoffelijke resten, die zich elk aan een kant van het mes bevinden.
Met de nodige eerbied dump ik de rupsresten in het GFT bakje.

Minutieus determineer ik de rest van de bloemkool en kom onderweg tekenen van bewoning tegen.
Niet ingevoerd in het rupsenleven, weet ik niet of ik in de kraamkamer of in de toiletruimte zit te peuren.
Probeer aan kleur en vorm te zien of het een hoopvolle poging tot nageslacht is, of gewoon poepresten.
Zonder achtergrondinformatie over voortplanting en gewoontes kom ik daar niet achter.
Laat me niet verleiden tot verder onderzoek; ben aan het koken.

Rupsenbeest heeft zich tegoed gedaan aan een deel van wat nu míjn bloemkool is.
Geen idee wat de invloed van rupsen-spuug op onze gezondheid is, dus snij ik de aangevreten delen weg.
Om nog wát groente over te houden, spoel ik de eitjes/poep grondig af en hoop dat resterende remsporen spontaan verdwijnen tijdens het koken!

Sta toch even stil bij de vroegtijdige, tragische dood van de bloemkoolbewoner, maar griezel zó van de chemische troep die zou moeten voorkomen dat ik een rups klief.
Dat laat een spoor van dood en verderf achter, mijn ene slachtoffer vele malen overtreffend

Voorlopig vóór bio, logisch!

Jeanette

Blogstressssss

Altijd vol ideeën, maar wat komt van de grond?
Het idee zelf is altijd vrij van sores.
Alles kan, dus de mogelijkheden zijn eindeloos ………. in je hoofd.

Langzaam daal je en raken eerst je tenen de vloer;
‘Wat als ……’ ‘Hoe moet ….’ ‘Wanneer kan ……’
En plots sta je met beide benen tot aan je enkels in de klei!

Wat eerst een vrolijk wolkje vol mogelijkheden leek, waar je lichtvoetig achteraan danste, blijkt nu een laaghangende, smog-achtige substantie, die alle briljante hersenspinsels zonder pardon opslurpt en even later uitspuugt als een
brij ellende ……… in je hoofd

Ok, mijn blog! Nauwelijks viral, of de positieve reacties stromen binnen. Het aantal volgers stijgt dagelijks exceptioneel en volgens de statistieken ben ik
trending ……. in mijn hoofd!

Ik smijt nu al met termen, waarvan ik de betekenis moet googelen (of googlen?)
Tot nu toe had ik zo mijn eigen interpretatie.
Blog (klinkt ook nog lobbig): terugkerend gewauwel over dagelijkheidjes, wat zo nodig met jan en alleman moet worden gedeeld
Viral: virale infectie, maar dan virtueel
Sociale media: sociale (?) interactie via pc (achterhaald) tablet of mobiel.
Was vandaag weer zo sociaal bezig; 30 berichtjes geliked!!
Een hoge shareability hebben -hoe bedenken ze het- …….
naast de ‘aaibaarheidsfactor’ heb je nu ook een ‘shareabilityfactor’: je bent fijn om te delen!
Enfin, ik struikel dagelijks over nieuw jargon wat ik me eigen moet zien te maken om überhaupt mee te kunnen doen.

Naast het leren van een nieuwe taal, moet ik ook ‘blog-regels’ respecteren!
Opleuken is een must, dus moet bij elk verhaal een afbeelding geplaatst.
Niet de tekst, maar een foto moet de bezoeker overhalen om vooral het onderschrift te lezen.
Wat dan vervolgens niet langer mag zijn dan zo’n 200 woorden!
Breedsprakig als ik schrijf is dat toch wel een dingetje!
Dan bedenk ik mij dat wij ‘midlifers’ ook nog gewoon 400 woorden kunnen lezen, mits de ‘pleasurefactor’ hoog genoeg is.

Dus besluit ik eerst bij mezelf te blijven. Ik schrijf verhalen en soms een gedichtje.
In mijn geval is bij mezelf blijven ook: excuses zoeken om niet te hoeven beginnen.
Ik banjer dankbaar nog wat langer in de klei; redenen verzinnend om niet met de billen bloot te hoeven!
Een goede vriendin besloot mij uit de klei te trekken.

En zie hier: eindelijk ‘viral’!!

Jeanette

Als eerste ….

Boeken eindigen ermee, maar ik begin met een heel groot dankjewel aan:

mijn goede vriendin C, die mijn startprobleem op waarde wist te schatten en mij een figuurlijke trap onder mijn kont gaf, waardoor mijn blog daadwerkelijk in de steigers kwam te staan

Lennard van IT-Level, die mij met zoveel geduld wegwijs maakte in het technische gedeelte

Mijn schoonzus, met haar 10 voor taal, waarmee ik kan ‘sparren’ door samen ruwe opzetjes te stroomlijnen

‘Pien’, creatief wonder, die het meer dan passende schilderij heeft gemaakt waarmee mijn blog en onze muur worden opgevrolijkt

Aan iedereen, die in de afgelopen jaren mijn onzekerheid liet afbrokkelen, met ontzettend lief en stimulerend commentaar op mijn schrijfsels

Aan Yoet (Y), mijn lief, voor de talloze malen waarop hij mijn grootse ideeën kleinkreeg in behapbare vorm. Bovendien figureert hij (al dan niet vrijwillig) in sommige verhalen

En aan iedereen, die de ‘moments of midlife pleasures’ wil delen met vrienden en kennissen!!

Dank jullie wel en veel plezier!!

Jeanette