Zondagmiddagblues

(h.h. mededeling: vanwege onnozele update-actie van mij is lay-out verdwenen. Schade was vele malen groter, maar deels gelukkig hersteld door Lennard, met DANK! Hoop op volledig herstel voor volgende week!)

Ergens in je midlife begint het; die barst tussen je fysiek en het beeld wat je daarvan hebt in je hoofd.
Gaandeweg verandert de barst in een scheur en vervolgens verlies je elke greep (als op de tijd) en wordt de scheur een angstaanjagende kloof!!
Mijn geest haakt zich vast aan steile hellingen en blijft angstvallig geloven dat ik niet afglij; ik voel me in mijn hoofd immers een stuk jonger dan mijn werkelijke leeftijd?

Als ik naar de spiegel loop, borrelt er een stemmetje op, wat mij voorbereid op het beeld. Afhankelijk van het tijdstip, de make-up, het kapsel, het humeur, lichtval, het aantal uren slaap of juist het gebrek daaraan, mijn luim(!) en vooral de reden van deze confrontatie met mezelf, varieert de toon van gematigd
“Het valt mee… toch?” tot stille schrik.
Eén ding is zeker; het stemmetje bepaald het beeld in de spiegel.

Heel anders is het met foto’s — met selfies helemáál —, zó confronterend waar!! Van spontane plaatjes om het ‘leuke’ moment vast te leggen is geen sprake meer. Er verschijnen rollen in beeld, het woord ‘lovehandel’ onwaardig.
Eerder een soort zwembanden, waaraan zich, naast mijn lief, nog een stuk of wat drenkelingen kunnen vastklampen!
Bovendien drillebillen ook op andere plaatsen vage tevelen.

Nee, dat soort ongedwongen vastleggingen, ‘das war einmahl’.
Voor een nog enigszins acceptabel portret ga ik op de grond liggen, waardoor de tevelen buiten beeld zakken en photoshop ik later het tapijt weg voor een ander kek achtergrondje.
Makkelijker is het om de krebintige onderdelen aan je lijf te verdoezelen. Opspelende knieën, bobbels hier, verzakkingen daar, pijnlijke plekken — die het absolute einde inluiden, maar zich wonderlijk genoeg de volgende dag op totaal andere plaatsen manifesteren — ; zwierige tentjurken maskeren het moment.

In het openbaar zou je, met de nodige — tot vele — hulpmiddelen, nog kunnen overkomen naar het aantal jaren wat je telt
— ok… plus een stuk of wat vanwege je desastreuse leefstijl… —
Maar wee bezoek wat spontaan aanbelt als je net in een luchtige outfit staat te stofzuigen!!!
— luchtig in de zin van: geen make-up of bh, lósvallende kleding en crocs —
Tot overmaat van ramp alleen thuis en dus onmogelijk je lief paniekerig te commanderen het bezoek voorlopig bezig te houden, terwijl jij ongezien wegvlucht om te redden wat er te redden valt.

Dan moet je met de billen bloot…
Uiteraard staat er een perfect gekleed en top verzorgd individu op de stoep waaraan de jaren schijnbaar ongemerkt voorbij zijn gegaan…
En dan die walgelijk geruststellende opmerking, wanneer je je uitput in loze verontschuldigingen voor je outfit:
“Maak je niet druk, dat draag ik thuis ook!”
B U L L S H I T!!

Je moet wel héél veel, onvoorstelbaar sterke en onovertroffen vaardigheden op tafel gooien om die eerste, verpletterende indruk te doen vervagen.
Of gewoon voldoende drank ……

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

3 reacties

  1. 😂😂😂😂
    Veeg mij maar op!
    You rock girl!
    Jessica

  2. Hallo lieve Jeanette, kostelijk deze bedenksels van jou! Ik geniet er elke keer weer van trefzeker over het onderwerp van dienst.
    Helaas deze keer ook, ik leef met ons mee! Lieve groet van Roos stap, ook al een van de vriendinnen van onze Rick.

  3. Haha, vergeleken met mij ben je nog steeds een schoonheid!

Geef een reactie

Your email address will not be published.