Kijk-en-geniet blog

Het wil allemaal nog even niet; nog steeds ‘uit het lood geslagen’. Vind het moeilijk om het evenwicht weer te (her)vinden.
Dat Fair er niet meer is om mij in het nu te houden in deze bizarre tijd,
speelt een grote rol.
Honden ( of andere dieren) leven in het moment en zijn wars van alle opsmuk die wij aan het leven hangen.

Opsmuk waarvan we ons nu (even?) met z’n allen afvragen of het inderdaad niet wat minder kan!
Enfin, bij gebrek aan rust en inspiratie vandaag een ‘wandeling’ door mijn laissez faire tuin.

Vorig jaar eindelijk bestemming gegeven aan een aantal boomstronken. Met hulp van vrienden Gr (inspiratie) en G (spierballen) een afscheiding gemaakt tussen gras en tegels, van prachtige, grillig gevormde stammen.

Laissez faire kun je prima aanvullen met eigen inbreng en nu al, na één jaar, is er een prachtig stukje tuin ontstaan! Eénjarigen voelen zich zo thuis, dat ze spontaan besluiten het opnieuw te proberen en prachtig (on)kruid nestelt zich in lege potten, alsof het er hoort.

Daar ontstaat het idee van ‘pot-op-pot’.
Het Roberts(on)kruid laat ruimte voor een bovenverdieping met een (gekweekte) gast!

Pot-op-pot

Natuurlijk is deze stijl van tuinieren ook een durend gevecht met hardnekkige ‘pain-in-the-ass’jes’ zoals het overenthousiaste Heermoeskruid en de verstikkende bodembedekker Zevenblad. Hoe nuttig, eetbaar of ‘natuur’ ze ook zijn, ze worden beteugeld! (uitroeien blijkt onmogelijk…)

Heermoeskruid

No words…

Als ik een foto moest kiezen, die laissez faire het allerbeste weergeeft, is het onderstaand beeld. De kruiwagen (van G…) is in een paar maanden tijd liefdevol omarmd door Winterjasmijn en een aantal ‘snellopende’ klimmers!

Het is ook: je tuintafel niet repareren, waar de ‘dierbare’ herinnering zichtbaar is van de tanden van één van onze vorige rottweilers

Akelei is één van mijn lievelingsbloemen en heeft zich in vele vormen en kleuren verspreid over onze tuin! Weinig eisend groeien ze op de meest ‘schrale’ plaatsen. De zaadjes strooi ik kwistig overal; gun iedereen de pracht van dit plantje!

Akelei

Geel gekleurde Kamperfoelie geeft kleur aan de takken van de pruimenboom. Helaas geeft ze op warme zomeravonden niet de geur af waar ik zo van houd.
Maar de andere kamperfoeliestruiken maken dat ruimschoots goed!

Kamperfoelie kronkelt zich door de
takken van de pruimenboom

De vijg is een ontzettend dankbare struik. Bo, de blondgespierde vriend van Fair, liet geen gelegenheid voorbij gaan om de Vijg met veel geweld te snoeien. Binnen de kortste keren had Vijg de schade hersteld.
Zoveel vijgen aan een laaghangende tak is wel een bittere constatering dat Fair niet meer ‘mee-tuiniert’! Ze was gek op vijgen en tot op zo’n anderhalve meter (op haar achterpoten en met een hupje) waren de takken leeg gepeuzeld!

Vijg

Tja, ik hoop dat de bewoner van deze eierschaal nu gezond en wel om ons huis vliegt…

Nauwelijks meer leesbaar na vijf generaties Rottjes hier, maar geen van onze honden heeft de boodschap ooit gelezen. Vreemde katten trouwens ook niet…

Nog een paar plaatjes

Echt, dit noemen ze ONkruid!!

Jeanette

PS, in juni komt mijn blog waarschijnlijk niet elke week online; ook uitjes ‘verstoren’ mijn schrijversritme!!

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

3 reacties

  1. Geweldig hoe jij ons aan dehand meeneemt door de wondere wereld van jullie tuin en herinneringen.

  2. Wat heb jij een mooie tuin……wauw

  3. Ziet er heel mooi uit jullie tuin. Ik heb wat je noemt een “wilde tuin”. Klinkt beter dan een onverzorgde tuin. Toch? Als het weer wat warmer wordt en wij buiten kunnen zitten, kom ik graag eens persoonlijk je tuin bekijken onder het genot van een koffie of een drankje. Ik neem wel tegen die tijd contact met je op. Goed.
    En…hou je taai. Groet aan Wietse.

Geef een reactie

Your email address will not be published.