Nou juh, ’t is wat…

Pff, totáál voorbij gegaan aan m’n eigen lustrum!!!
Ga taart bakken, slingers ophangen en feestje vieren!

MIDLIFE PLEASURES BESTAAT 5 JAAR!!

Dat vraagt natuurlijk om een ‘jubileum blog’! Ga ik komende week optuigen en zaterdag 11 december met jullie delen!
Voor nu terug naar één van mijn eerste blogs, van december 2016;
nog steeds actueel trouwens…
http://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/tanende-fysiekjes/

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

De oudere partner…

De toon is gezet. Oren gespitst. Heikel onderwerpje.
Maar de perspectieven eindeloos. Míjn partner? Die van een ander? Of ikzelf?
En wat is oud? Ouder dan hij of zij? Oud in jaren of oud van geest?

Huisvrede
Hoef de doelgroep niet te duiden; alles komt samen in die éne ‘oudere partner’!
Eén groep uitgesloten: de partnerlozen. Vanuit verlies, bewust of bevrijd.
Hoewel ik in mijn blog meestal dicht bij huis blijf, laat ik het (strijd)toneel even in het midden. Huisvrede is een kostbaar goed!

Benul
Vraag me af wanneer het besef ontstaat. Kleine irritaties die sluipend uitgroeien tot ergernissen. Ergernissen die gaan over gemis. Gemis van handigheid, daadkracht, schoonheid, snelheid, inzicht, betrokkenheid, potentie, romantiek, empathie, netheid… langzaam klonteren toevalligheidjes samen tot benul. Oorverdovend benul!

Begrip
Waar was de werkelijkheid toen je nog kon ingrijpen en processen omkeren,
of stoppen.
Was het blindheid, dé bijwerking van verliefdheid?
Of gemakzucht, synoniem aan laissez faire??
En wat was de eerste stap? Inzicht, groei, begrip?
Van de ander, of van jezelf??

Gemis
En is elk gemis ook een gemis? Of klonteren er ook ergernissen samen, waardoor je elkaar juist weer vindt in onhandigheid, uitstel, stoffigheid, traagheid, afstand, impotentie, kilheid en zooi?

Zeveren
Pff, waar ben ik aan begonnen?

Waar ligt de lach in dit vraagstuk?
Zit gewoon te zeveren over ‘de oudere partner’!
Verzand in amateuristisch filosofisch gelul zonder humor!!

Kort samengevat
gaat het gewoon over samen ouder worden,
en door (levens)fasen heengaan,
waarin samen soms liefdevol,
soms praktisch en soms eindig is.

Schrijf in de derde persoon en dat is verdacht…
Stel dat ik het zelf ben, die oudere…??

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Vervolg…

Het onderwerp voor mijn blog komt ergens in de week voorbij. En groeit naar het moment dat ik ga schrijven. Kunnen voorvallen zijn, nieuws, of gewoon losse gedachten. Maar het is er en switchen naar een ander onderwerp blijkt best lastig.

Ik had er eentje voor vandaag en ineens kwam daar gisteravond eentje bij.
Die laatste voerde de boventoon, dus zitten en schrijven.
Want daarmee rijg ik losse gedachten, woorden en zinnen aan elkaar tot een (hopelijk) leesbaar geheel.

Maar… het onderwerp blijkt nogal heikel en behoeft ‘garing’. Laat het sudderen, ga schaven, voeg hier en daar een kruidje toe en zet het voor volgende week zaterdag op het menu.
De titel staat vast en zal leiden tot begrip van mijn beslissing: “De oudere partner…

De meeste blogs zijn een momentopname en kennen een vervolg. Wat ik niet altijd deel; uitmelken kan saai zijn, of taai.
Maar
http://www.midlifepleasures.nl/alledag/toeval-bestaat-niet-toch/ (voor wie ‘m gemist heeft), met name de sores rondom de pasfoto voor mijn rijbewijs, kreeg deze week een staartje wat blijft schuren!!
Er was die pasfoto. En, welke (uitéénlopende!) meningen ik ook hoorde, ik vond ‘m vreselijk!

Y gaf de doorslag met zijn nuchtere constatering dat niemand dat ding ooit weer ziet.
Dus dat en, uit verzet tegen de pasfotomafia, gaf ik op het gemeentehuis het misbeeld uit handen en kon niet meer terug.

Enkele dagen later haalde ik m’n rijbewijs en daar stond ik, met een warrig bol nest boven kale oren en vreemd op elkaar geperste lippen, fraudebestendig afgebeeld voor de komende jaren.
Mijn mantra op weg naar huis: “Niemand ziet dat ding ooit weer, niemand ziet dat ding ooit weer, niemand ziet dat ding ooit weer…”
Thuisgekomen werd troostend meegeleefd: “Het valt best mee… tóch??”
Stopte het ding in m’n beurs; prima plek voor de komende tien jaar of tot een (on)verhoopt geval van tasjesroof.
Maar… met een rijbewijs als ID-kaart ontkom je er niet aan: af en toe word ik gedwongen te laten zien dat ik toch écht ik ben!!

Raak er een beetje aan gewend; kijk weg als ze onderzoekend mijn afbeelding met de werkelijkheid vergelijken.
Tot ik me enkele dagen terug in het ziekenhuis moest legitimeren bij de ‘aanmeldzuil’!
Het apparaat slokte mijn rijbewijs op en spuwde het even later uit.
Ineens stond mijn pasfoto bijna levensgroot op het scherm, met de vraag: “Gaat u akkoord met het gebruik van deze foto voor uw medisch dossier?”
Ik kon kiezen, maar overzag de consequenties van keuze ‘Nee’ niet en de tijd drong. Tandenknarsend voor ‘JA!’ gegaan.

Er zou een wet moeten komen: herroepingsrecht voor mijn ‘dwaling’ die foute pasfoto te gebruiken voor officiële documenten. Een herkansing… gratis!!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Gewoon…

“De gewone mensen”
Hoor het steeds vaker. Dacht eerst dat het enkel politici waren
— toch al van het ‘gewone’ afdwalend in woord en gedrag — die spreken over ‘de gewone man(!)’, ‘de gewone mensen’ of, als ze heel hoog van de toren blazen: ‘het gewone volk’!
Maar het lijkt besmettelijk!! Het wordt gewoon om het te hebben over ‘gewone’ mensen. In talkshows, interviews, cabaret of theatervoorstellingen.  
Dat heeft voordelen; als iederéén het gewoon over gewone mensen heeft, zijn ook ‘gewone mensen’ weer gewoon!
Vormen ze niet meer die aparte groep, waarvan niemand een betere definitie kan geven dan: gewoon!
Maar zover zijn we nog niet.

Nader onderzoek van het begrip ‘het gewone volk’, bevestigt mijn vermoeden van een negatieve ondertoon!
Reeds meerdere eeuwen(!) wordt het gewone volk aangeduid met: gepeupel, plebs, rapaille, schorriemorrie en gespuis!
Niet heel vleiend dus!
— vind gepeupel trouwens wel lekker bekken, net als schorriemorrie —
Mijn verontwaardiging is dus terecht! Maar ook dat is een proces.
Eerst hóórde ik het niet eens, toen ging het me opvallen, toen ging ik erop letten en nu ontsteek ik in woede wanneer ik weer wordt neergezet als ‘gewoon’!! Dat is raar, want eigenlijk wil ik ook gewoon gewoon zijn!

Overweeg om er een issue van te maken!
Wat is de definitie van ‘de gewone mens’? Ben ík een gewoon mens, of val ik buiten de groep van gewone mensen? Want als dat zo is, voel ik mij gediscrimineerd!! En zal ik in actie moeten komen!

Hoe? Dat is een ding!
Wil niet als een blatend schaap — wat dan weer kwetsend kan zijn voor schapen die blaten — met een spandoek mijn boodschap verkondigen; zou een roepende zijn in een woestijn van gewonen.  
Op een grote trekker de A7 blokkeren? Misschien krijg ik wel veel bijval van gewone boeren!
Wil ook geen vlag als ‘gewoon-symbool’ en de afkorting G is al in gebruik om een andere groep de erkenning te geven van ‘gewoon’!

Bovendien word ik ook heel moe van al die mensen die óveral een issue van maken en daar ook persé een podium voor willen.
Facebook is een gewillig medium, maar als ‘sociale’ media verre van sociaal.
Dus roeptoeter ik maar niet dat de uitdrukking “het gewone volk” kwetsend is en verboden moet worden.

Of dat ik vind dat we állemaal gewoon zijn of juist állemaal niet gewoon en dus bijzonder en uniek!
Want wee al die lange tenen en ultrakorte lontjes die zich hierdoor weer onbegrepen voelen en zich verliezen in pissige tot woedende reacties!

“Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!”
Ik neem het maar gewoon ter harte!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Toeval bestaat niet… toch?

Het begon allemaal natuurlijk veel eerder.
Alles is onlosmakelijk verbonden in dit universum.
Hoewel ik hier en daar nog wel eens twijfel vanuit agnostische overtuiging, was de samenhang achteraf(!) volkomen duidelijk.

Ergens eind 2020 kom ik er bij toeval(?) achter dat mijn rijbewijs in november 2021 verloopt. “Tijd zát!” schuif ik enige actie, ter voorkoming van een verlopen rijbewijs, terzijde.
De overheid vergeet niets! Dus krijg ik ergens in augustus een reminder over het verlopen van mijn rijbewijs in november.
In augustus is november nog ver weg…
Het RDW fietst op één of andere manier onlosmakelijk(!) mee in het waken over ’s lands burgers en ik krijg ook van die kant een vriendelijk briefje betreffende de eindigheid van mijn roze kaartje.
En zelfs de bank begint te zeuren dat ik straks identiteitsloos door het leven ga en dát heeft pas verstrekkende gevolgen, zo waarschuwen zij!

Eind oktober heb ik een afspraak met mijn kapper. Verheug me altijd op een uurtje gefröbel in mijn haar en een frisse look voor een aantal weken.
De dag vóór de afspraak met mijn kapper staat ’s morgens een plas water in de woonkamer die qua oppervlakte een klein binnenmeer genoemd mag worden.

Over het algemeen komt water op de begane grond van boven en onderzoek wijst uit dat er diverse stromen langs de muur het binnenmeer vullen. Eerste conclusie: hemelwater, aangezien boven de kamer geen waterleiding loopt.
En ja, het kleine kamertje boven de woonkamer staat blank en het water blijft vol enthousiasme met elke nieuwe regenbui uit het plafond stromen.

Er ligt zeil op de vloer; in geval van veel water altijd beter dan hoogpolig tapijt. Daar zit het zeer(de pijn) zeker niet.
Maar alle verhuisdozen, die daar al meer dan 10 jaar staan na de laatste verbouwing, zuigen vol enthousiasme de eerste toevoer op!!

Mocht er een God bestaan: sorry!
Heb hem op velerlei wijzen aangeroepen, waarvan “Godverdegodverdegodver!” de vriendelijkste was.
Oorzaak lekkage: kapotte dakpan, dus makkelijk op te lossen gelukkig.
Gevolg: enorme zooi. Vereist strakke organisatie en ‘loslaten’ van alle nutteloze troep die destijds zonder meer mocht blijven in afwachting van een degelijke beoordeling betreffende nut of emotie.

Terug naar de verbinding: de afspraak bij de kapper blijkt in het water te vallen; het afwenden van een ramp gaat vóór uiterlijk.
Ook de geplande ‘ontruiming’ van onze kampeerplek moet wijken naar een later tijdstip. In eerste instantie lijkt de aansluiting met de overige voorvallen opnieuw toeval(?), maar niets is minder waar!
Gedoemd tot de beslist bijzondere en ook geliefde ‘vakantiekapper’ is de link vakantiekapper – lekkage een feit.
Naast creativiteit is excentriciteit mijn ‘vakantiekapper’ niet vreemd en samen komen wij altijd tot verrassende resultaten. Met mijn aanwijzing “Ik wil het wat langer laten groeien om het nonchalant op te kunnen steken”, gaat hij los! Knippend, touperend, lakkend en met kekke klemmetjes creëert hij een gaaf kapsel, waar ik enthousiast over ben, maar onmogelijk kan reproduceren.

Dusss, als ik dan eindelijk de pasfoto voor mijn rijbewijs (wat inmiddels een week is verlopen) moet laten maken, wil ik de komende 10 jaar met een nonchalant opgestoken kapsel op de pasfoto!
Na het nodige geworstel lijkt het en face ‘onverschillig losjes’ dankzij de nodige lak en is de achterkant een warboel.

Ik fiets (fout) naar de Primera (fout) en vraag aan een opgeschoten knul in Primera-outfit naar de baas van het pasfotohokje.
“Loop maar mee!”, gaat hij me voor. “Daar hangt een spiegel!”, wijst hij.
— moet me tussen postzakken doorwringen en op m’n tenen gaan staan om een blik op mezelf te kunnen werpen —
De wind heeft z’n werk gedaan; wilde pieken zijn de lak ontsnapt!

Hij blijkt de baas van het pasfotohokje en vraagt me op een idioot hoge kruk te gaan zitten in een bezemkast zonder deur. En ik doe het ook nog (fout). “Alle haren moeten achter de oren!”, commandeert de knul.
Dus ‘onverschillig losjes’ verliest volledig z’n waarde!!
“Lippen op elkaar! Kijk in de lens!”

Klik. Klaar!
“Is het zo naar de zin?” In mijn ijdelheid mijn bril thuisgelaten, dus zie enkel rare contouren van een ietwat rood hoofd. “Geloof het wel!”, twijfel ik.
En voor ik het weet sta ik buiten met m’n nieuwe pasfoto’s.
Gebrild bekijk ik thuis het resultaat…
Een warrig bol nest boven kale oren! Bovendien kijk ik helemaal niet blij met vreemd op elkaar geperste lippen.

Wat had een gedegen planning de reeks van gebeurtenissen positief kunnen beïnvloeden en die paskiek kunnen opleveren waar ik over 10 jaar nog blij mee ben… toch? 

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Overgave…

Vandaag een klein blogje over een groter dan gedacht onderwerp: overgave.
Van Dale kan er kort over zijn: 1 het zich overgeven of 2 toewijding.
In mijn beleving is overgave van andere orde!!
Misschien maak ik het groter dan het is; mijn leven zou een stukje simpeler zijn als ik niet van zo’n begrip de grenzen opzoek en oversteek.  
Een beetje meer ‘laisser fair’ in mijn overgave misschien??

Overgave staat voor mij gelijk aan controleverlies.
En pats, daar zit mijn weerstand!! Dat ík niets meer bepaal!!
“Controleverlies, over m’n lijf (en dan álles), over m’n denken (wargedachten en wartaal) en over m’n leven is toch van totaal andere orde dan overgave?”, sus ik mezelf.
Dus laat ik controleverlies even los en geef me over…

Dat ik nu over overgave schrijf, komt niet uit de lucht vallen!
Onlangs, toen ik voor de keuze werd gesteld: een fietstocht op m’n eigen fiets óf als duopassagier bij Y op de tandem…
Toen we naar de fietsverhuur reden, tekende zich gelijk al het verschil in beleving af: Y grijnzend bij het idee dat híj bepaalde en ik sterk twijfelend over precies dát!
Hakte de knoop door en besloot tot de ‘achtertrap-positie’.

Echter, de achtertrap-positie is ook alléén maar dat: meetrappen of niet!
Om van richting te veranderen moest ik al in overleg/discussie of me overgeven aan de wil van stuurman Y. Zelfs staking had geen effect; als ik niet trapte, zette hij een tandje bij en stuurde vrolijk waar hij wilde!
Kon me dramatisch van de tandem laten vallen om m’n punt te maken, maar dat grenst aan hysterie en dat is niet zo mijn ding.
Dus nam ik vol overgave plaats achter Y z’n brede rug.

Het duurde even voordat ik ging genieten van mijn afhankelijke positie.
Sturen heeft geen zin, dus kon ik foto’s of filmpjes maken, appen of Wordfeuden.
Kon me (als restprotest) volledig terugtrekken in mijn ‘achtertrap-bubbel’, maar daar wordt de fietstocht niet gezelliger van.
We waren een heus team!! Vlógen al samentrappend door de natuur en bedwongen steile duinen (licht tot zwaar ondersteund door elektriek…).
Het was heerlijk!

Natuurlijk was er een moment van verzet!! Smal fietspad, links gras (zacht) en rechts los gestorte blokken steen met afgrijselijke punten (dodelijk).
Als beelddenker koos ik voor rechts en verstoorde onze samenwerking door teveel naar links te gaan hangen.
Discussie!
Ik verloor!!
We hebben onze tocht volbracht in knarsetandende harmonie.
Maar ook met een gevoel van triomf: ik gaf me over en overleefde!

Och, wat is mijn blog weer therapeutisch voor mezelf!!

Jeanette

PS, volgende blog over twee weken!

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Takkeleed en hoop!

Ineens zie ik hem zitten. Een prachtige, subtiel behaarde mot, met wit lijf en vleugels waarvan de randen rondom even in bruine verf zijn getipt en die prachtig afsteken bij het witte midden. Hij zit op het raam van de deur naar buiten.
Kan hem dus zowel van onder (binnen) als van boven (buiten) bewonderen.
Voor je het weet neemt zo’n wondertje de vleugels en moet ik putten uit mijn eerste indrukken. Race naar binnen om mijn mobieltje te halen.
Normale stand: knip, knip, knip, onderkant.
Macro: knip, knip, knip, onderkant van heul dichtbij!
Standje Pro: knip, knip, knip, onderkant.
Zelfde ritueel, maar nu sta ik buiten en leg de bovenkant vast; mot blijft onverstoorbaar zitten.

eigen foto ‘exoot’

Ben ervan overtuigd dat ik een ‘exoot’ op m’n raam heb zitten; nooit eerder gezien, dus het moet van ver komen. Buiten de stad? De provincie? Of misschien zelfs buiten Nederland?
Overweeg om paar foto’s op facebook te plaatsen met verzoek om identificatie van dit wit/bruine wezentje.
Er zitten een paar natuurvorsers in mijn contacten.
Wellicht spoeden zij zich in mijn richting teneinde met profi camera’s het exootje vast te leggen om later enthousiast te delen met andere vlinderfielen.
Onderbuikgevoel volgend besluit ik toch een eerste verkenningsvlucht op internet; stel dat het een huis-tuin-en-keuken-exootje is?

Het eerste wat ik lees is dat deze ‘vlinder’ niet in vlinderboekjes staat. Een paar regels verder lees ik dat iemand “blij is geen buxus te hebben, na het spotten van… (jawel!!) de buxusmot!”
Daarna volgt het ene na het andere horrorverhaal over volledige verwoeste buxushagen en ben ik ineens niet meer zo blij met een excootje op het raam!
Want een exoot is het zeker. Hij/zij komt uit Azië en is waarschijnlijk met import van buxus (dus ook een exoot) meegekomen naar Europa.
Nu is de buxus geen excessieve woekeraar. Meestal staan ze vierkant gekapt in rijtjes rond een kruidentuintje. Of vorm-gesnoeid tot pauwen, kippen, egels of konijnen! Ben zelf niet zo buxus-minded.

Er is echter één uitzondering: ons buxusboompje ‘Buxusje’!!
Zoon P zat op de basisschool en kreeg een ieniemienie buxusje in een potje mee naar huis. Door de jaren heen kreeg buxus af en toe een groter potje, maar een echte groeispurt bleef uit. Uiteindelijk heb ik hem in onze laissez faire tuin gezet met de boodschap dat ie het nu zelf moest doen.
Ik had Buxusje geen groter plezier kunnen doen!! Binnen de kortste keren werd hij een reuze buxusbol!! Hij wringt zich stoer tussen buur-struiken en neemt mij die enkele rigoureuze knipbeurt helemaal niet kwalijk!
Zolang ik hem maar niet in vorm dwing!
Buxusje is een soort groen familielid geworden, waarmee we al veel verleden delen. Buxusje is een beetje heilig!!

Nu wordt Buxusje dus bedreigd!! Door een exoot waarvoor niet eens een klinkende naam is bedacht; hij vreet buxus, dus heet ie buxusmot.
Ik spoed mij naar Buxusje en zie gelijk danig verwoeste takken!
“Kútmot!” scheld ik de mot verrot die nog steeds op het raam geplakt zit.
Ten onrechte, want het leed aan Buxusje is veroorzaakt door de rupsen van die kutmot. Licht panikerend Google ik opnieuw advies:

“Hoe kom ik van mijn buxusmot af?”

Buxusje’s aangedane
gebiedjes

Boswachter Frans Kapteyns geeft tips:
Knip op plekken waar veel buxusmotten zitten de struik een beetje kaal. Dan kan de koolmees goed bij de rupsen. De koolmees vindt de motten en rupsen een lekker maaltje, dus die eet ze graag op.
En ook naaktslakken lusten de buxus-etende monstertjes maar al te graag. Haal de naaktslakken op andere plekken in je tuin weg. Zet ze vervolgens bij je haag weer neer.
Maar de beste tip is volgens Frans om de buxusmotten er ouderwets met de hand uit te plukken. Eén voor één. En dan moet je ze natuurlijk niet op de grond laten vallen, maar aan de vogels voeren. Dan weet je zeker dat ze niet meer terugkomen.

Okééé… heb een gloeiende hekel aan naaktslakken!
— dat gevoel als je met blote voet (per ongeluk) eentje plet… —
Nu moet ik ze zoeken, oppakken(!!) en transporteren naar Buxusje!!
En, waar het de hele zomer wemelde van de (naakt)slakken die rond het huis slijmden, zijn ze nu niet te vinden. Hier en daar een baby-huisjes-slak, die ik dan met grote zorg in het bedreigde struikje plaats.
Ik knip ruimte tussen de takken voor de mezen, maar die zitten mij wazig aan te kijken en vragen zich af waarom ik geen volle ‘pindakaas’ pot ophang!

Leg ze uit dat ze die moeten verdienen met oppeuzelen van buxusmotrupsen.
Maar het is oktober! Misschien slim om op te zoeken hoe de cyclus van pop tot mot verloopt en wanneer het rupsengebroed rondwaart.
In een, in dit geval zeldzaam moment van verhelderend inzicht, vraag ik mij af hoe ‘laissez fair’ ik bezig ben.
Buxusje is verminkt, maar de gezonde takken zijn nog steeds in de meerderheid! En zelfs op de aangevreten sprietjes vormen zich, in prachtig nieuwgroen, kleine blaadjes!!

Buxusje’s veerkracht
in beeld

Ik vertrouw voorlopig op Buxusje’s veerkracht en spreek hem nu en dan bemoedigend toe.
Waar ik nog wel over pieker zijn bolletjes die aan de takken hangen, maar waarvan ik de herkomst niet kan achterhalen. Heb het idee dat het poepjes zijn, maar uit welk gat? Rups of slak?? Leg het graag aan jullie voor!

Keuteltjes?
En zo ja, van wie?

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Weemoed met een vrolijke noot

Ché (l) en Bo

Als ik naar deze foto kijk, bekruipt me ook een gevoel van weemoed.
Weemoed, de emotie die me naarmate ik ouder word steeds vaker ongevraagd overvalt en me lichtelijk tot danig van m’n padje kan brengen.
Kan me niet herinneren dat ik in mijn jonge jaren weemoedig was. Weemoed vraagt om verleden. Het gaat altijd over verlies, niet altijd dramatisch gelukkig, maar wat was komt niet terug.
Bij een poging tot analyse van mijn weemoed kom ik niet veel verder dan ‘lastig fenomeen’! Maar het kan me wel doen zwelgen (heerlijk) in zelfmedelijden en in een theatrale snotter-huilbui storten. Zoveel idiote dramatiek over een onbenullig onderwerp en mijn zwaar overdreven reactie zorgt meestal voor de omslag.
Zie mezelf drama-queenen om niks en dat is lachwekkend.

Mijn gevoel bij deze foto is een beetje dubbel: plezier en weemoed.
Bo is de éminence grise (wijze ‘grijze’) voor ChéChé.
Hij tolereert, is geduldig, wijst terecht, gaat mee in het spel, leert Ché delen en brengt hem respect voor ouderen bij!
Maar voor Bo is Ché al ‘tweede generatie hond’ bij ons.
Hij was de ‘blonde god’ voor Fair, onze rottweiler dame. ( Lees er alles over in ‘De mannen van Fair’
http://www.midlifepleasures.nl/alledag/de-mannen-van-fair/ )
Hoe anders waren de verhoudingen tussen Fair en Bo! Het spel tussen ‘dame’ en ‘heer’ kwam in vele vormen aan bod! De (ongevraagde) castratie van beide, maakte de variaties in de verleidingskunsten niet minder groot, alleen de kans op nageslacht nihil.
Bo heeft Fair overleefd, net als wij. Daar zit mijn weemoed…

Fair aka Patatje

Er zijn nu nog veel herinnerings-haakjes waaraan ik de periode ‘Fair in ons leven’ kan ophangen. Speeltjes, riemen, kleedjes.
En de oude beauceron Ruben die we altijd tegenkwamen, komt nog dagelijks voorbij; stram en stijf, maar met een levenslust die past bij zijn leeftijd.
Ruben vormt zelfs nog een haakje naar Kim en Beant, het rottweiler-duo in ons leven vóór Fair.
Ruben en Beant, beide stoere jonge kerels, hadden vriendschap gesloten voor zolang het hondenleven duurt.
Hoewel we veel emoties delen met onze honden, is weemoed iets wat zij niet kennen.
Dat afscheid van mijn hondenvrienden, waar ik me telkens weer doorheen moet worstelen, is voor hen een feit van het leven.

Zo ben je er en zo is het voorbij; wie blijft gaat verder.

mijn schaduw Ché

Honden kunnen me als geen ander voorhouden waar het om gaat: het nu!
En me daarmee uit de weemoed-put van zelfmedelijden trekken.
Kijken naar wat was kan prachtig zijn!

Herinneringen die gekoesterd worden, voor altijd.
Want aan alles wat we missen zat ooit een prachtige kant,

anders zou het nu geen gemis zijn!

Lees mijn blog altijd eerst voor aan Y. Zo ook nu.

Terwijl ik lees komen ze, de oude-wijven-snotter-tranen.
Mijn blog zou mijn blog niet zijn als er niet gelachen wordt… lig al snikkend dubbel en Y lacht (droog) voluit mee

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Genaaid…

Gewoon, ge-naaid!!
Niks geen “Néé!” gezegd! Neuh, er gewoon zélf instinken!
Erger: heb me láten naaien!!! Sukkel die ik ben!!
— sukkel is sinds kort mijn geliefde uitdrukking in geval van een buitengewoon onnozel, stom, onverantwoord, aso, onnadenkend tot botweg diepdom persoon. Genderneutraal (voor zover ik weet, maar wie weet dat nog tegenwoordig…) en dus uitermate bruikbaar in mijn dagelijkse vocabulaire —
Buitengewoon onnozel geloofde ik de man op zijn blauwe ogen en slikte wat hij zei voor zoete koek. Kom hem overigens bijna dagelijks tegen!!

Walg van ‘m en waar hij voor staat!

Ok, bovenstaande behoeft uitleg. Probeer een beetje bewust te leven. Voor onszelf en voor de wereld om ons heen. Hap zoveel mogelijk biologisch, maak soep of omelet van restgroentes, heb een laissez faire tuin waar gevleugeld, lopend en kruipend gedierte van geniet, kan me mijn laatste vliegreis nauwelijks herinneren en word me bewuster van wat ik ‘draag’ aan plastics of bestrijdingsmiddelen. Reeds jaren koop ik 5 of 10 liter afwasmiddel, allesreiniger en wasmiddel van Sonett om eindeloos dezelfde flesjes te vullen met milieuvriendelijk product.
Onlangs zelfs voorraadjes voor de camping gemaakt. Niet teveel; vakantie moet niet ontaarden in nodeloos gepoets.

Blijk toch de afwasactiviteiten aldaar te hebben onderschat; afwasmiddel op. Sonett is niet overal te koop dus google ik een goed alternatief bij de supermarkt.
Ineens herinner ik me “Hallo, ik ben Marcel, van Marcel’s Green Soap!” van tv. De commercial waar het belang van een ‘schone’ wereld vanaf druipt.
In het woud van producten zoek ik een ‘geurtje’ (100% etherische olie natuurlijk) wat me aanstaat. Y brengt het gevraagde mee… blijkt het állesreiniger te zijn, ongeschikt voor de afwas.
Ach, af en toe valt hier ook wat te reinigen (voor de liefhebber), dus Marcel mag blijven.

Zit op de plee en bij gebrek aan een boek/wordfeud of sudoku, pak ik Marcel’s fles van 100% gerecycled plastic.
“100% vegan feel-good-cleaning” staat er boven een beestje (iets bedreigds waarschijnlijk) met een bloem in z’n bek. Een dergelijke feel-good overkill had me moeten waarschuwen!
Maar ik geloofde Marcel op z’n blauwe ogen, dus bekijk ik de achterkant.
Oooo My God!! Tijdens het gebruik van deze 100% vegan-feel-good-cleaning moet je OOGBESCHERMING dragen!! En na het werk met dit middel, dien je je handen grondig te wassen!!
Pfffff! Als eczeem-lijer vanaf m’n geboorte zo ongeveer, is Marcel per direct&forever NO-GO!

Voor huis en haard blijf ik bij Sonett.
En voor m’n eigen lijf en leden geloof ik Nella op haar bruine ogen!
In haar webwinkeltje ‘Bij Nella om zeep’ vind ik écht natuurlijke producten waar mijn huid blij van wordt! Feestje om te shoppen en een waar cadeautje als ik het uitpak!

Sinds kort een eigen ‘Nella’s’ lijn aan het opzetten; handgemaakte producten met klinkende namen als Boswijven haarzeep, Smeerpot of Smeerpijp…
Tuurlijk koop je dat! Boswijf in je haar en Smeerpot op je lijf! Das gelijk ook de trigger; hebbeuh, uitproberen, lekkerlekker, hebbeuh! En ben je uitgeshopt voor jezelf, maak je je hond blij met Poedel-, of je paard met Pippazeep!

Om tot slot m’n eigenste Y te verwennen met Baardolie!!!

Ik wíst het, kan nog steeds op m’n gevoel vertrouwen zonder genaaid te worden; als ik maar luister…

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Dan moet de ochtend nog beginnen…

Nieuwe gluten-vrije crackers proberen. Van buiten ziet alles er veelbelovend uit. Studeer (te) lang hoe het doosje open moet! Geperforeerde breuklijnen leiden naar niks, bovendien blijken insteekgleufjes het openmaken niet te overleven.
Eenmaal de verpakking eraf gerukt, blijft er een geseald geval over waarin ik de crackers vermoed. Workout om dit open te wurmen zonder te veel schade.

Daar zitten dan de crackers, stijf in de verpakking geperst.
Om de eerste eruit te krijgen, moet je drie omhoog trekken, waarvan er altijd minstens eentje afbreekt. Die kapotte kan ook niet terug, dus gedoemd twee of drie te eten.
Uiterlijk: hard, krom en een vaag kleurtje. Oogt eerder als therapeutische knaagkoek voor konijnen met te lange tanden.
In de overtuiging ‘gezond’ en zonder gluten te produceren, is voor het gemak de smaak vergeten; ze zijn werkelijk niet te vreten.

Hond lust ze ook niet en ik heb geen konijnen.

echt om op te eten…

In de hectiek van de ochtend, weet ik niet meer of het water in de ketel al kookte toen ik het gas uitdraaide.
— jaartje ouder, maar ik voorkom in ieder geval droog gekookte ketels en/of verwoestende explosies… —
Kom er pas achter als ik thee inschenk, die lauw is en verdacht slap oogt.
Proef… klap in m’n gezicht: te slappe earl grey gemaakt van ongekookt water. Zelfs braaf nog even laten trekken!
Had op mijn ogen moeten vertrouwen toen ik zag dat er iets niet klopte, maar de ware tea-addict in mij snakt naar dat eerste slokje!
Als oertheeleut is het een ding, dat mislukte eerste bakje!

Gewoon FOUT begin van de dag!!

Bij gebrek aan alternatief besmeer ik m’n getver-crackertjes licht met boter. Buitengewoon moment als ik een lepeltje home-made vijgenjam van de eerste batch over het sneue ondergrondje uitsmeer. Het geeft een gevoel van spijt; de jam verdient beter! Ben ook trots op een jammetje uit eigen tuin!
— bleek een felle strijd, wie als eerste bij de rijpste vijg was! De merels hebben ontdekt dat vijgen superfood is en zijn uiterst kritisch over het beste moment van consumeren. En já, dat is precies wanneer ík ze ook wil!! Terwijl ik pluk staren tal van mereloogjes mij verwijtend aan!! —

Heb m’n jam nog niet geproefd, dus lik ik de jamlepel af


Laat ik zeggen dat ik in mijn overtuiging gezond te produceren, dus met zo min mogelijk suiker, érgens in het proces de smaak enigszins ben kwijtgeraakt.
Ondanks de steranijs, geraspte gember, citroen- en sinaasappelsap en zo min mogelijk biologische (!) geleisuiker proef je nog nét dat het toch echt vijgenjam betreft. Had zelfs in mijn enthousiasme deze en gene al een potje yummie vijgenjam beloofd. (niet getreurd hoor, er hangt nog genoeg te rijpen voor de herkansing!)
De ‘geleiproef’ is het enige in de receptuur wat werkelijk perfect gelukt is…

voortvarend bestickerd

Pfff, en dan moet mijn dag nog beginnen…

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook