jul 14

FF niet…

Vandaag (14) en volgende week (21) is Midlife Pleasures ‘uit de lucht’  😶😶
Noodzakelijk onderhoud aan midlife gerelateerde gebiedjes…!

Zaterdagmiddag 28 juli rond de klok van enen hoop ik jullie állemaal weer te ‘zien’!
Want inmiddels zijn we met z’n velen!!

Ik verheug me er al op!
Geniet intussen lekker van de zon, eventuele vakantie en elkaar!!

XXX Jeanette

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt! Makkelijk, via onderstaande links!

jul 07

‘Hyacinth’


Geen spinseltje, maar een irritant geval van toenemende bewustwording.
Ook van het feit dat ik niet zo snel meer ben in mijn conclusies…
Als wij op pad gingen verdeelden we meestal de kilometers.
In de praktijk kwam het erop neer dat ík, om vage redenen (…), meestal de terugweg voor mijn rekening nam.

Echter, steeds vaker zit ik ook op de weg terug gezellig op de bijrijdersstoel.
Ik navigeer wat (niet altijd even/vrijwel nooit succesvol), klets wat, zoek lekkere muziek of neem, indien nodig, de hands-free functie over (in geval van telefoonverkeer, houd ik de ‘hoorn’ bij z’n oor) Ik schik mij in deze nieuwe ontwikkeling! Het reduceert het gemiddelde alcoholpercentage over langere tijd… bij mijn lief dan!
— ík nip nu vrolijk door; bovengenoemde functies vragen niet om een loepzuiver inschattingsvermogen —
Dan zie ik vanuit mijn ooghoek een gaap! “Zal ik het overnemen?” vraag ik, overmoedig door een wijntje meer. “Hoeft écht niet!” zegt Y.
“Wel zeggen hoor, als je moe wordt!” bemoeder ik en multitask vrolijk verder.

Maar de laatste tijd ontdek ik een patroon: ik rij dus helemaal niet meer als we samen op pad zijn!! Dus dwing ik het af: “Ik rij de caravan naar huis vanaf ons vakantieadres!” Zonder morren gaat hij naast me zitten.
Tot de eerste tegenligger op een smal weggetje ….. “Daar komen dus ál die krassen op de zijkant van! Je rijdt de caravan langs de bosjes!!”
Ik kook, maar reageer even niet; de reis is nog lang.
— in opwellingen van schoonmaaklust heb ik allang ontdekt dat er een páár krassen op het raam zitten en die heb ik er niet ‘ingereden’ —
Pissig doe ik wel ff lekker gassen en kachel rakelings overal langs. Y gaat helemaal los!
“Niet zo hard!”, “Dénk om die fietser!”, “Zie je die brede trekker?”, “Doe rustig!”, “Pas op!!”
Ik grap nog: “Mind the pedestrian!”, maar het kwartje valt niet.

Ineens (had ff tijd nodig) is het duidelijk: er wordt ernstig getwijfeld aan mijn rijkunsten!!
— volledig ten onrechte —

En wanneer ik voorzichtig aan de kaak stel dat hij, die enkele keer dat ik stuur, wel heel erg ‘meerijdt’, reageert hij verrassend:
“Moet je jezelf eens horen als ík achter het stuur zit. Daar is Hyacinth niks bij!”

Het wordt tijd dat we weer eens even evalueren samen…

Jeanette

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt! Makkelijk, via onderstaande links!

jun 30

Beter een goede buur…??


Het opzetten en afbreken van de voortent aan een caravan is een klus!
En Y gaat voor degelijk en betrouwbaar (gelukkig…); zwaarste doek, normaal aantal haringen x 2,5 en diverse extra stangen voor windkracht 10 plus.
Voorbereid op alle types typisch Hollands weer, staat er een imposant en stevig bouwwerkje. Met het inboeten van man/vrouwkracht hier en daar als gevolg van tanende fysiekjes, neemt op- en vooral afbouw wat meer tijd.

Afgelopen week moest ‘het spul’ worden opgeruimd. Gezien de stijgende temperaturen en onze laissez-fair-planning, twee afbraak-dagen ingeroosterd. Eerste dag alle uitritsbare wanden en dag twee het dak en (nog even) de rest van de zooi.
Het moge duidelijk zijn: die 2,5 x het normale aantal haringen en ‘de rest van de zooi’ nemen het grootste deel van de tijd in beslag.
Haringen zitten als in beton gegoten en waar Y masculien inzet, probeer ik op een slímme manier de pinnen aan de grond te ontfutselen.

Tijdens het opvouwen van een stuk voortent kwam een buurman al zijn hulp aanbieden, dus ik opper voorzichtig: “Misschien moeten we B even vragen, hij is sterk en wil wel helpen!”
“Nee, ik doe het zélf!” bromt Y terug. …“Túúrlijk schat!”

Uiteindelijk is de klus geklaard en na het schoonmaken (feminien aspectje) vouw ik flap na flap op, terzijde gestaan door B.
Voldaan over alle vorderingen trakteren wij onszelf op een glas koude wijn; bíjna borreltijd. Vrienden schuiven aan en de rest van de werkzaamheden is voor morgen.

Vroeg op; de ploert schijnt al meedogenloos! Vol goede moed gaan we voor deel twee! Het dak gaat eraf! Als hecht team met jarenlange training klaren we dit klusje met twee vingers in de neus! Zelfs het opvouwen van de enorme lap gaat in één keer goed. Dan nog even puzzelen hoe we het windscherm (ook nog) zo opvouwen dat de ‘ramen’ niet op elkaar plakken.
Na vier keer en onder de bezielende leiding van (alweer) B, kunnen we ook dit onderdeel afstrepen.

En plots, voorovergebogen de laatste grassprieten afvegend, daagt het me (… eindelijk)!
Ik kijk B aan, die vrolijk grijnzend terugkijkt, en werp vervolgens een blik naar beneden.

En ja hoor, daar hangen ze!!
Vrolijk ‘los in het jak’, blij met dat extra losse knoopje vanwege de hitte… net als B!

Jeanette

PS … enneuh niks ‘jonge god’; B, hoewel kras, is de 70 ruimschoots gepasseerd …

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt! Makkelijk, via onderstaande links!

jun 23

…Vervolg (heden)


We rijden door een heel smal straatje. Voordeuren met piepkleine stoepjes, geflankeerd door potten met schitterend gekleurde bloemenpracht. Een pittoresk straatje, waar auto’s verboden zouden moeten worden.
Voor onze auto schríjdt een man. In t-shirt met korte mouw waaronder imposante, getatoeëerde armen en een korte broek met boomstammen van benen en méér dan forse kuiten!! De plechtigheid waarmee hij ons dwingt stapvoets achter hem te blijven, doet op z’n minst affiniteit met uitvaartbegeleiding vermoeden!

Y blijft respectvol op gepaste afstand van het voortschrijdende individu. In welke hoedanigheid deze man zorgt voor een bijna serene kleine processie, is ons volslagen onduidelijk! Gezien het ontbreken van een lijkauto en zwarte hoge hoed, kan doodgraver worden geschrapt.
Y murmelt een soort van “Waarom gaat die kerel niet aan de kant?”, maar postuur en onverstoorbare uitstraling van onze voorganger, doet ons braaf volgen.
Het is per slot van rekening vakantie; we hebben geen haast…

Hij draagt iets in zijn linkerhand. Het lijkt een plastic zak. Zijn uitstraling en de manier waarop hij voorkómt dat wij voorbij rijden, prikkelen mijn fantasie:
“Wat zou hij met zoveel tedere omzichtigheid dragen?”
Getriggerd door het doodgravers-beeld, bedenk ik dat het wellicht de stoffelijke resten zijn van een dierbaar huisdiertje??

— met het stoffelijk overschot van een ménselijke levensgezel loop je niet op deze manier over straat —

Uiteindelijk keert hij zich half naar onze auto. Zijn vorsende en geïrriteerde blik nodigt niet direct uit tot een gesprekje. Y rijdt hem voorzichtig voorbij. Door het halfgeopende autoruit klinken geagiteerde klanken en de man zwaait driftig met z’n plastic zakje. Het is duidelijk dat hij contact probeert te maken. “Waarom stop je niet even?” vraag ik Y, nog mijmerend over de trieste gang van de man naar de laatste rustplaats van…
“Hij ziet er dreigend uit! Ik rijd maar liever rustig door!”

Plots wordt de reden van de gang met het plastic zakje mij volkomen duidelijk!
Ik schreeuw nog een waarschuwing! Tevergeefs!

Y — Oost-Indisch blind — ziet de aanzienlijke, bruine, kunstig gedraaide hondendrol op de weg volledig over het hoofd.
Met de linkervoorband van de auto plet hij het indrukwekkende uitwerpsel tot een dikke plak bruine smurrie tussen de klinkers…

De getergde brul van de ‘doodgraver’ weerklinkt tussen de gevels van het smalle straatje…

Jeanette

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt! Makkelijk, via onderstaande links!

jun 16

Hondendrol gaat ondergronds

Mijmeringen uit 2013! Kwam ik deze week tegen; mijn visie niet veranderd en
het hondendrol-probleem niet opgelost!

“Afgelopen week verscheen ineens groot materieel van de gemeente bij ons voor: kraan, grote trekker met aanhanger, shovel, vrachtwagen plus het nodige personeel om dit alles aan te besturen.
“Fijn, dat al die mensen nog lekker aan het werk zijn!” dacht ik nog onschuldig, niet wetend hoeveel belastingcenten er letterlijk in de grond zouden verdwijnen!! En dat op 200 plekken in de gemeente!!

Iemand heeft bedacht dat onze hondendrol-containers, in toepasselijk bruin, moeten plaatsmaken voor een esthetisch vormgegeven half-ondergrondse variant!! En ik moet zeggen: dan heb je ook wat!
Een vernuftig pedaaltje zorgt er voor dat er een vakje opengaat waar het gevulde hondenpoep-opraap-zakje in past. Pedaaltje los en de drol zakt met een plofgeluidje ondergronds!!!
Prachtige oplossing voor die anderhalve drol die hier wekelijks in de container wordt gedeponeerd… én voor die 10 andere die ernaast liggen …..
Het nodigt uit tot intensief gebruik!

Dat bleek eens te meer vanmorgen toen een ietwat bijziende hondenbaas zijn vrolijke Beagle ca 5 meter naast de moderne drollenbak haar bruine boodschap liet draaien.
Blij dat de ochtendwandeling na dit indrukwekkende resultaat kan worden afgesloten, wil ‘blindemans’ huiswaarts keren. Plots geblokkeerd door twee grijnzende stadswachten (anno 2018 ordehandhavers), wier ochtendronde eveneens een indrukwekkend resultaat zou gaan opleveren!!
Baasje moet met zakje op zoek naar de (verse!) drol, deze met een handige ‘binnenstebuiten handeling’ (wat de ware drollen-opruimer karakteriseert) oppakken en het geheel, goed dichtgeknoopt, in het nieuwe hondentoilet laten verdwijnen. Daarna kan worden overgegaan tot het bekeuren wegens vervuiling. Het baasje protesteert luid!! Dit was écht de állereerste keer dat hij niet volgens wettelijk voorschrift de drol van zijn hond opruimde….

Ik was te laat om de fanfare aan te laten rukken om het heugelijke feit, dat de eerste hondendrol hier ondergronds ging, muzikaal te ondersteunen!!
Zuchtend bedenk ik me hoeveel bovengronds plezier hond en baas aan deze ingegraven (honden)belastingcenten op zouden kunnen beleven!!”

Jeanette

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt! Makkelijk, via onderstaande links!

jun 09

Losse eindjes…


Als notoire globetrotters, zijn we in de afgelopen 12 jaar twee keer van camping gewisseld!!…
En in het totaal 5 keer van plek!…
In alle gevallen noodgedwongen moves, vanwege administratieve onvolkomenheidjes…
Deze onvolkomenheidjes brachten ergernis, maar ons ook op nieuwe plekken; achteraf steeds naar volle tevredenheid!

Ons huidige stekkie (zeven jaar) is een fijne plek. Behalve stoere, bolle zuidwestenwinden-plus-10, weinig te vrezen. Dus als het werk het toelaat zitten we daar!
In de loop der jaren beleef je zo het één en ander, met buren, overburen en andere veld- of campingbewoners.
Er ontstaan vriendschappen — vaak vanuit lichtelijk- tot extreem bizarre voorvallen —, noaberschappen, “Ook goeiemorgen”s en ‘oppervlakkigjes’.
Héél af en toe treffen we onmiskenbare antipathieën — waarvan het ‘walg-gehalte’ explosief groeit sinds mijn midlife-gekenmerkt-door-kort-lontje —

Nergens is sociale-media-zonder-internet zo krachtig als op de camping!
De roddels en andere wetenswaardigheden flitsen over de velden met de snelheid van het licht. Onderwijl aangepast aan de sensatiezucht van de boodschapper.
Gezien onze plek aan het ‘voeteneind’, krijgen wij de mooiste, gruwelijkste, meest fantastische en meest tragische verhalen.

Soms met een te vroeg of onjuist aangekondigd overlijden, huwelijk of scheiding!!
Ons rest nuchterheid, gelardeerd met een korreltje zout, hoor en wederhoor.
En, bij twijfel: zien is geloven!

Maar toch, ergens schurkt elk verhaal aan de rand van een waarheid.
Kleine drama’s sijpelen door in het collectieve camping-weten.
Plots komt Nel nog maar alleen; haar man in de winter gestorven.
En leidde de, onbedoeld met velen gedeelde, onenigheid tussen Hanna en Aleid tot de
definitieve breuk in hun relatie.

Hanna is teruggekomen met Saar, de nieuwe Aleid.
Paul wandelt nog wel, maar nu zonder zijn schaduw, de oude, grijze Labrador Harald.
En zo wordt het leven ons voorgehouden, ook op de camping.


Maar het allerergst zijn de losse eindjes!!
Plaatsen die, in tegenstelling tot voorgaande jaren, leeg blijven.
Het onafgemaakte verhaal van de plek en zijn bewoners.
Gonzen de roddels normaal gesproken rond, nu blijft het angstvallig stil.
Níets weten overtreft de fantasie.
Losse eindjes zijn krabbende draadjes; irritant tot iemand ze afknipt.
Alles weten maakt niet gelukkig (zeggen ze).
Dus gissen we een happy end aan die ene lege plek!

Jeanette

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt! Makkelijk, via onderstaande links!

jun 02

E-reader versus boek


Ik ben een lezer! Een soort verslaving; herkenbaar door grote onrust bij dreigende tekorten! Want owee, als het boek bijna uit is en geen nieuw leesvoer voorhanden is.
Dus na lang zoeken een e-reader aangeschaft. Altijd een kist boeken bij je, zonder het gewicht daarvan.

Ik lees voor het slapen gaan, in bed.
Voordeel van de e-reader is dat ik kan lezen zonder bedlampje, zodat m’n slapie geen last heeft van de schijnwerper die ik tegenwoordig nodig heb om überhaupt ’s avonds te kunnen lezen. Ik ga in de leeshouding liggen (op mijn zij) en start vrolijk mijn e-reader op. Heb er een (duur) hoesje bij genomen voor meer ‘echt-boek-gevoel’.
Eerst een halfuurtje bezig om de lettergrootte naar mijn zin te vinden. Vervolgens vooral ‘bladzijden’ aan het omslaan nadat ik tien zinnen heb gelezen.
En dat lukt niet met dezelfde hand waarmee ik het ding in stelling houd. Heb twee handen nodig, waarmee het eerste pinnige verwijt aan de ontwerpers een feit is.

En dan het gewicht. Beter gezegd, het ontbreken daarvan.
— na al die jaren échte boeken is er balans in comfortabel liggen, boek op de juiste leesafstand houden én, vaak met één hand de bladzijden omslaan. Daarbij spelen gewicht en stevigheid een cruciale rol; gebonden heeft mijn voorkeur —
De e-reader is kleiner dan een pocket, dus rommel ik met het geval om een comfortabele houding te vinden; zijligging links, evenzo rechts en tot slot zuchtend op mijn rug.
En met een venijnige opmerking van mijn slapie over dat rare, spookachtige licht, heb ik het helemaal gehad!

De volgende dag fiets ik naar de bieb. Verheug me op weer een stapel échte boeken naast mijn bed. Mijn eerste gang is naar de tafel met ‘nieuw’, waar de maagdelijke boekencollectie ligt. Hoewel ik (net) geen smetvrees heb, vind ik vaak gelezen boeken vies!
Thuisgekomen ondergaan (ook ‘nieuwe’) boeken steevast een ontsmettingsprocedure.
’s Avonds stap ik blij in bed, ontsteek de schijnwerper en pak mijn eerste keuze. Ik nestel me op mijn zij en ben helemaal gelukkig met het ware ‘boekengevoel’.

Plots ontwaar ik op pagina 40 een fluppeltje! Wég beleving van het verhaal.
Ben nu alleen nog bezig met de mogelijke herkomst van dit boekenwratje.
Allereerst de kleur. Meestal bruin-oranje-gelig, waardoor het aantal mogelijkheden betreffende de oorsprong behoorlijk wordt beperkt. In mijn hoofd wordt dit fluppeltje als ‘menselijk’ gedetecteerd. Het plakt op het papier dus is het, ten tijde van plaatsing, op zijn minst licht vochtig geweest.

Voor een oorfluppeltje is het niet vettig genoeg en er zitten ook geen sleepsporen van het achteloos afvegen van de pink nadat deze met een gelukzalig gevoel twintig keer diep in het oor op en neer is gegaan.
Nee, het fluppeltje is met een korte beweging op het papier terecht gekomen. Blijven neus- en/of mondafval over. Ik ga voor neus-resten.
Zie voor me hoe de lezer zich, al neuspulkend, verliest in het verhaal.
Een irritant hoopje afval laat zich, nadat het een perfecte ronde vorm heeft gekregen door het draaien tussen duim en wijsvinger, niet wegschieten.

Gedachteloos slaat de lezer de pagina om en pats, het bolletje blijft achter op pagina 40 en wordt, na het wegleggen van het boek, geplet en voor langere tijd geconserveerd.
Totaal afgeleid door de aanwezigheid van dergelijk menselijk restafval, race ik door de tekst op bladzijde 40 en 41. Pas na het omslaan van het blad, kom ik tot rust en laat het fluppeltje over aan de fantasie van de volgende lezer.

Voorlopige stand e-reader versus boek: 1 – 1!

Jeanette

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt! Makkelijk, via onderstaande links!

mei 26

Voorjaarsverhaaltje…


De voorjaarsconcerten van het gevogelte klinken rijk. Wat een cadeau elk jaar! Kan er uren naar luisteren. En heb beeld: de mannetjes zingen zich de ballen uit de broek om de vrouwtjes aan hun pootjes te krijgen. De lucht gevuld met aubades van een keur aan vogelsoorten, allemaal met één doel!
Er wordt volop genesteld in onze tuin! Kraamkamer voor nieuwe generaties zangertjes.

Ineens vliegen ze niet meer ‘aan’! Pa en ma merel. Ongerust zit ik op wacht, als vaker.
Pas gerustgesteld als één van beide zich weer met een bek vol wormen in het gebladerte stort
— loslaten is ook hier een issue —
Pa merel is een neurootje. Er hoeft maar íets te zijn of hij tettert z’n paniekroep door de tuin én houdt zich verre van zijn kroost. Braaf houden zij hun snaveltje en braaf zoek ik de oorzaak van de paniek. Meestal een kraai, vlaamse gaai of de schaduw van een kat. En af en toe (maar veruit het ergst) een ander mannetje met territoriumdrift. Waar mogelijk zuiver ik de omgeving. Dankbaar levert pa merel z’n wormpjes af.

Nu is het lelijk stil. Af en toe klinkt een wanhopig geluidje uit het nest. Met het uur zwakker. Ik blijf wachten, maar beide ouders negeren de zachte doodskreetjes van hun kotertjes. Snáp het niet; ontaarde ouders, het is zo warm! Ze laten ze toch niet stikken? Ik gluur in het nest. Een baby-merel hangt amechtig tegen de rand, snaveltje snakkend omhoog. Oo, kan hier zo slecht tegen! Maar grijp niet (meer) in. Misschien is kindlief niet levensvatbaar en sparen pa en ma merel hun energie voor een volgend nest kroost. De natuur is hard… en wijs

Maar geluk is in de natuur nooit ver. Ik draai me om en zie pa en ma mees onvermoeibaar lekkers afleveren in de mezenkast. Binnen wordt druk getwitterd teneinde een eerlijke verdeling af te dwingen. Beurtelings werpt het grut een blik door het gat waarlangs zij straks de wijde wereld instuiteren. Eigenwijze koppies volgen nieuwsgierig de bewegingen van aardse bewoners, zoals honden en mensen. Nog even en ze wagen de sprong in het diepe. Hoe dapper, zonder vangnet, zonder lijntje! Met alleen de getjilpte aanmoedigingen van pa en ma mees. Toppertjes zijn het!!

Het merelkind is inmiddels eervol begraven; hij was enig.

Jeanette

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt! Makkelijk, via onderstaande links!

mei 19

Voetjevrijen…


Ze zitten in hun restaurant. Langzaam zoekt haar voet onder tafel, richting kruis van haar lief. Ze treft doel. Hij reageert, licht opgewonden. Zijn voet antwoord met dezelfde passie. Voetjevrijen is een feit.
Haar blik haakt in de zijne. Ogen spreken behoefte; in vele mogelijkheden tot vervolg.. Zinderend en broeierig. Een subtiele, sensuele aanraking; been, arm of hand.
Wijzend naar een plekje privé.. of minder privé, maar dan met slot
Signalen, zo subtiel en feilloos begrepen

Ze zitten in hun restaurant. Hun eigen gedachten dromend. Futiele gesprekken over onbeduidende onderwerpen. Vergetend wat op tafel staat.
Uiteten, ter gelegenheid van… het veelste jaar samen.
Ze tikt hem zachtjes op zijn vingers, als zijn aandacht in de verte dwaalt. Hij glimlacht lief en zo afwezig. Jaren gewenning, jaren gewoonte; langzaam slopend van wat was.
Haar blik haakt in de zijne.  Ze flirt, ze lonkt. Vasthoudend en uitnodigend; voor deze nacht
Signalen, zo subtiel en feilloos begrepen

Ze zitten in hun restaurant. Naast een struis decolleté. Zijn blik duikt in de spannende dieptes. En blijft hangen. Ademloos gevangen tussen twee duizelingwekkende, zachte hellingen.
Langzaam gaat haar voet onder tafel naar zijn kruis.
Met felle versnelling treft ze  doel, loepzuiver.

Haar blik haakt in de zijne; onzichtbaar schudden van haar hoofd.
Een vinnige aanraking; dwingende blik richting deur.
Hij volgt. Schuldbewust verloren in haar stille woede
Signalen, zo subtiel en feilloos begrepen

Hij zit in hun restaurant; verlegen blozend door haar voet. Ze is jong en vol verwachting. Hij is vergeten hoe het ging. Voetjevrijen. Wil zich niet generen; voor zijn leeftijd en haar jeugd. Vaderlijk gezapig sust hij haar hitsigheid.
Zij zit in hun restaurant, met zijn oude vriend. Netelig, even terug naar onvolwassenheid. Schaamte, een tikje gêne. Zij schudt het af, keert zich naar wat nu is: volwassen, trouwhartige kameraadschap.
Een laatste keer haakt haar blik in de zijne; ze keurt zijn keuze af.
Hij kijkt weg, ontsnappend aan haar oordeel
Signalen, zo subtiel en feilloos begrepen

Jeanette

Leuk als je deelt! En makkelijk, via onderstaande links!

mei 12

Wónderkinderen…

Terrasje pakken is om meerdere redenen heerlijk tijdverdrijf.
Wat voorbij flaneert op zonnige dagen is een doorlopende voorstelling van velerlei pluimage. Wat luid overleggend ‘tafelhopt’ vermakelijk en wat neerstrijkt vaak kostelijk om naar te luisteren. — en niet zelden blogwaardig —

“Álles wat hij aanpakt verandert in goud!”
Ik spits mijn oren; ‘wonderboys’ zijn interessant.
“Hij is zó handig! Je hoeft het maar te vragen of hij regelt het. En als het niet te koop is máákt hij het! De keuze voor een technische opleiding is logisch; met zijn capaciteiten en cijfers willen ze hem óveral wel hebben!
Soms is hij nog een beetje onzeker en dan belt hij mij; dat soort dingen deelt hij niet met zijn ouders, weet je!”

Er wordt beamend geknikt door de rest van de tafel.
“En nu vakantiewerk; ze staan voor hem in de ríj! Hij is ook zó sociaal; past zich overal aan en maakt zo makkelijk nieuwe vrienden!”

“Och ja, net als Alice!” riposteert de overkant, “Alice heeft connecties over de héle wereld!
Een jaar backpacken in haar eentje heeft haar zóveel bijzondere contacten opgeleverd.
Die hééft wat meegemaakt onderweg. Ze staat haar mannetje; voor de duvel niet bang!
Dat heeft ze toch zéker van onze kant!?”

Zuinig gemompelde instemming rondom de tafel…
“Deze zomer aan het werk met demente bejaarden en in september start ze geneeskunde in Rotterdam. Zónder probleem toegelaten op basis van haar fantástische VWO cijfers!
Net als Frits…”

Ik haak af; wie weet hoeveel wónderkinderen er nog volgen!
Lichtelijk bevooroordeeld vanwege mijn geslacht, dacht ik dat vooral mannen snoeven, overtroeven, bluffen, verbaal vérpissen en pralen.
Maar ze worden ruimschoots overtroffen door een specifieke groep vrouwen… oma’s!!


Jeanette

Leuk als je deelt! En makkelijk, via onderstaande links!

Oudere berichten «