‘Foto’s plakken’

In de afgelopen jaren  honderden woorden of korte zinnetjes opgeschreven als aanloopje/reminder voor een nieuwe blog.
Veel daarvan zijn blijven ‘hangen’, omdat er iets nóg actueler gebeurde wat onmiddellijk verslag vroeg.
Af en toe, als de tijd erg dringt, of mijn nieuwste verhaal diepgaander onderzoek vraagt, grijp ik terug naar mijn tiparchiefje.
Tiparchiefje klinkt ‘very organized’, maar is verdeeld over laptop, pc, iPad en telefoon. Dus inmiddels een wirwar van archiefjes, elkaar soms overlappend.
De afgelopen dagen archiefjes doorgespit; tijd- en inspiratiegebrek vroegen erom.

Maar met de archiefjes is het als met die honderden foto’s, die je ooit, in geval van een gebroken been, zou inplakken. Maar waarbij je steevast verzandt in het eindeloos bladeren door herinneringen!!
Kwam woorden tegen, waarbij ik geen enkele passende emotie (meer) heb. Of hilarische fragmenten, maar niet overeenkomend in (leef)tijd of jaargetijde.
Maar ook woorden, die geen énkel beeld meer oproepen… weggezakt in de ‘archiefjes’ van mijn geheugen.

Paar voorbeeldjes uit mijn tiparchiefje:

“stront aan de knikker” — ok, ik heb beeld, maar daar blijft het bij

“synchrone leegte” — geen idééé! Of dit op mij slaat met iemand anders, of juist op anderen. In het eerste geval best triest, in geval van anderen: mooi omschreven!

“wintervet” — bijna weer actueel

“oud van dag/afvoerputje — blijft zeker ‘in de pen zitten’

“rups met territorium drift”

“tekort aan Nederlandse zaaddonoren. Nieuwe song: ‘geef mij nu je zaad, ik geef je er …… voor terug! Geef mij nu je zaahaahaahaad, ik geef je er …… voor terug”

“monogaam 1”
“monogaam 2” — je zou toch zeggen dat (ik) hier iets mee moet.
Maar om na “monogaam 1” zonder toelichting, ook nog een “monogaam 2” op de plank te leggen, roept vragen op over mijn ‘staat van zijn’ op dat moment…

“Weemoed? Of onvervalste midlife gerelateerde depressie?? sentimenteel en dwaas, niet oud…” — voel iets aankomen

En zo verstreek de tijd en werd ‘geen foto geplakt’
Ach, je hebt van die dagen…

Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Was sich liebt…

das neckt sich…
houd ik mij voor in mijn huidige status als eigenaar/verzorger van een
adorabele-pup-met-piranha-neigingen.
Een ‘tandje minder’ was een overweging om van ras te veranderen…
In een lange traditie van rottweilers, slechts éénmaal een soortgelijk monster-met-vlijmpjes gehad, die ook volop in ons werden getest.
Dat is uiteindelijk goed gekomen en die hoop putten wij nu ook ergens…
uit onze tenen.
‘Aandoening’ schijnt niet rasgebonden te zijn, dus gaan voor een Chihuahua zou dezelfde risico’s hebben gehad; dan weer wel met kleinere afdrukken.

Dus ben ik volop aan het opvoeden.
Probeer niet alleen het bijtgedrag tot acceptabele vorm terug te brengen (de orale fase moet de ruimte krijgen), maar ook huisgenoten en visite te trainen in “No touch, no talk, no eye contact!” en “Stay calm and submissive!” Een schier onmogelijke opgave!!
Lig constant in een soort spagaat (jaja), om mezelf en anderen min of meer ongeschonden de dag door te krijgen.
Daar waar ik binnenshuis (heel) af en toe successen boek, zijn de wandelingen met Change een uitdaging op zich!

Onlangs tip gekregen voor een tuigje met de tekst: “Hulphond, niet aaien!!”
Maar die boodschap is ongeloofwaardig of wordt consequent genegeerd!
Een ongelooflijk lieve blik uit een paar donkerbruine kijkers met blonde wenkbrauwen,

een inktzwart neusje,

fluweelzachte goudkleurige oren,


een teint, het best omschreven als goudblond met lichtere highlights,


een paar stevige voeten die nog klinken als overmaatse pantoffels als hij op je af komt sloffen

een stevige staart, die je alleen maar blijde verwachting toezwaait…
doet iedereen op Change afduiken met de onbedwingbare behoefte om te ‘pupknuffen’ en precies dat…
wakkert de wolf in schaapskleren aan!
Voordat ik ook maar kan beginnen met de nodige waarschuwingen en handleiding voor de adorabele-pup-met-piranha-neigingen is het eerste kwaad al geschied!

Verschrikt gaan de handen omhoog (de ultieme aanmoediging om er helemaal vol in te gaan) onder een luid: “Oooooh, ik blóed!!”, waarbij ze míj verwijtend aankijken, alsof ík heb gebeten!
Handen in de lucht opent onmiddellijk nieuwe perspectieven voor de APMPN Change!

De veters, of, indien niet aanwezig, de broekspijpen!
— god behoede degene zónder veters of broekspijpen… —
Even later pulk ik voorzichtig 4 vlijmpjes van hoektandjes uit de stof van een zomers witte (…), kostbare en (uiteraard) favoriete broek.
Wrijf berouwvol de gaatjes enigszins dicht, me uitputtend in excuses en worstel intussen met een pup die het genoegen van perforeren heeft geproefd!!
“Ach, laat maar, het is een oudje!”, liegen ze over hun laatste aanwinst van bekend Italiaans modemerk.

Ben opgehouden met het geven van tips om de schade te beperken. De eerste (onvergeeflijke) ‘fouten’ zijn al gemaakt en hard-tandig afgestraft!!
Ik oefen een bits “Niet aaien! Hij bijt! Én hard!!” in verschillende talen.

En probeer intussen mijn pup, die de wereld voor een doedelzak aanziet, de nodige sympathie voor het menselijk ras bij te brengen.
Die spagaat blijft nog wel even; ergens gaat het kwartje vallen!

En opnieuw koester ik het moment van trouw (en slaap, vooral…) naast mijn stoel. Meerdere malen overwogen om hem te verkopen aan de hoogste bieder, maar de prijs is inmiddels te hoog

Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Retourtje

Corona bracht voor mij één voordeel: het ultieme excuus om niet te hoeven winkelen.
Het moge al langer duidelijk zijn (http://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/pamperhok/)
, ik haat shoppen.

Hoewel ik principieel toch een beetje tegen internet-shoppen ben, is het wel een zegen.
Ben nu eindelijk zover dat ik mijn wensmaat (vaak confronterend krap) én de reële maat bestel. Mocht het ruim vallen, dan ben ik als een kind zo blij in een maatje minder zonder afvallen.

Meestal past de realiteit ….
Het betekent ook dat er áltijd retouren zijn!!
En retouren is gedoe. Ten eerste moet het artikel terug in de originele verpakking.
Uitpakstress dus, want het is altijd geseald, getapet, geniet of geplakt!
Dan een retourformulier (wat óf bij de verpakking in zit óf je van internet moet halen), de reden van retour invullen, én een retoursticker met barcode en adres uitprinten.
Vervolgens alles inpakken, tapen en stickeren en het pakket afleveren bij een verzamelpunt!

Onlangs blousetop en witte blouse besteld.
De blousetop was het tweede exemplaar; de eerste aan flarden gerukt door een pup die de stevigheid van kleding test.
“Ongewenst gedrag negeren, goed gedrag belonen” is al langer dé slogan van menig hondenschool! Wát negeren als er een pup van 14 kilo in je nieuwe blousetop hangt en niet van plan is om los te laten?? Ik moet wel voorovergebogen meehollen (daarmee ongewenst gedrag uitbundig belonend) om te voorkomen dat er een volledige ruptuur in mijn blousetop ontstaat.
Het zomerse katoentje bleek niet bestand tegen zoveel geweld, dus een nieuwe besteld.
De witte-linnen-blouse-wens dateert uit de laatste hittegolf!

De witte blouse moet terug; tuttig.
Dus protocol ‘retour’ gevolgd en doos in de hal gezet.
Volgende dag is doos weg. Vraag me verbaasd af of Y hem al heeft meegenomen naar het retouren-verzamelpunt?
“Een witte platte doos?? Nee, die is naar de stort, bij het oud papier!”
Er volgt een redelijk pittige discussie waarin er vooral één aan het woord is: ik!
“Oud papier wat ik op de grond zet, staat er tot sint juttemis en nu staat er één dag een doos óp het kastje en die verdwijnt linea recta naar de stort??? Met witte-linnen-blouse én retourformulier! Die doos moet terug!!”
“Dat kan niet! Ik ga niet in een container oud papier kruipen om jouw retourtje te zoeken!”
“Hálloooo, dat ‘retourtje’ is geld waard!!”, zied ik.
“Nou, dat ben je nu kwijt!”, reageert hij kalm (zijn buitengewoon irritante gemoedstoestand als ik zied)

Ik móet weg, dus geen tijd voor verdere twist. Het gaspedaal moet het ontgelden en ik vervloek het beláchelijke besluit tot 100 kilometer op de snélweg!!! Drie bruggen en wat files later ben ik noodgedwongen afgekoeld tot min of meer zen.
Op dat moment gaat mijn telefoon. Y!
“Je blouse is terecht!! Maar de doos niet.”
De schat!! Was toch naar de stort gereden. Een stortmedewerker had de blouse waarschijnlijk ontdekt en zichtbaar opgehangen. Eind goed, al goed!!

Inmiddels mijn retourtje opnieuw ingepakt en klaargezet voor verzending.
“Y… zou jij mijn retourtje even naar het verzamelpunt willen brengen??” (…)

Jeanette

PS, volgende week ff geen blog! Niet huilen, gewoon ff archief induiken!

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Warrelende gedachten

Warrelende gedachten

Het is elf uur
en ik zit te staren
naar m’n toetsenbord

Mijn blog van vandaag lacht mij toe
in smetteloos wit
zonder woorden

Warrelende gedachten
laten zich niet schrijven
zijn niet te vangen om te delen

Voel het vaker de laatste tijd
Een tijd waarin zo veel warrelt

Wat norm was verwezen
naar een ‘nieuwe’ norm
Maar een norm is niet maakbaar

Een norm krijgt pas vorm

als ie doorgegeven wordt
Beklijft in waarden en tradities

— was al klaar met drie
en wilde terug naar één
kus als warm welkom

Of een hug, als de ander
ook van huggen hield en niet van kussen
Een nieuwe norm gevormd in de tijd —

Maar de kloof in krampachtig en
angstvallig afstand houden
voedt een bodemloze kilte

Uitersten opgezocht
Zoekend naar nieuwe grenzen

in liefde, emotie, creativiteit, geloof, agressie
Teruggeworpen op onszelf

Van God los drijvend naar houvast
ontdekken we wat is

daar in de krochten van ons zijn
onvermoede bronnen puttend

Heb het toch gedaan…
warrelende gedachten
gedeeld

Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Puppycursus

Nee, ik klaag niet, geniet volop (meestal), maar ik was ff vergeten hoe intensief een pup in huis kan zijn.
Vooral kijken hoe ze de wereld ontdekken, is tijdrovend.
Trap in dezelfde valkuilen als bij alle andere puppen en neem mezelf net als anders voor dat me dat niet opnieuw gaat gebeuren…

Mijn credo “laissez faire” gaat niet samen met opvoeden van een pup.
Voor je het weet ‘laisser’ je het hele meubilair aan flarden scheuren, planten ontpotten, de wasmand tot speelplaats verheffen, de tuin omspitten, sokken vermalen en groeit het gebroed op voor galg en rad.  
Dus een ijzeren regime (só not me!) van pies-, poep-, eet-, speel-, train- en slaaptijden ingevoerd.
En hoewel trainen meestal spelenderwijs gaat, volg ik altijd een puppycursus voor extra ‘sosialisásie’ en als voorbereiding op het ‘zwaardere’ werk.
Op vrijdagmiddag half twee moeten Change en ik ons melden bij de juf van de cursus.
Reistijd normaal gesproken 30 minuten. Wonen in een waterrijke provincie betekent minimaal 2 openstaande bruggen, dus ‘plan’ ik (jaja!) 3 kwartier reistijd; vertrek uiterlijk 12.45 uur!!
Kwart voor één vertrekken, betekent klokslag dán: hond in de bench in de auto, benodigde spullen ingepakt ernaast, zelf in geschikte outfit achter het stuur en gáán!

Om dit allemaal ZEN te laten verlopen (voor mezelf, maar ook als evenwichtige roedelleider van mijn pup), is voorbereiding essentieel!
Change moet op tijd eten; met een vol pensje in de auto is vragen om problemen.

Kort voor de reis uitlaten voorkomt (hopelijk…) poepscheppen op de trainingslocatie.
Trouwens, dat poepen was gister een dingetje; nacht tevoren diarree.
Wel vrolijk en blij, dus waarschijnlijk een ‘fout’ hapje gesnipt.
Twijfel of ik naar cursus moet gaan; laat het afhangen van de structuur van de laatste drol voor vertrek.
Maar, alsof hij het weet (net als bij de laatste ronde voor de nacht), plast hij naar hartenlust, maar verrekt het te poepen! Ik waag de gok!

Aangekomen gaat Change uit z’n dak; zijn grote liefde van vorige week zit naast ons (op 1.5 meter)! Een buitengewoon knappe puppy-dame van 4 maanden. Uit het buitenland en daardoor een beetje afwachtend.
Als er iets (nog niet) voorkomt in Change’s vocabulaire is dat terughoudendheid; dus betuigd hij de blonde schoonheid zijn ongebreidelde liefde met overweldigend enthousiasme.
Een omhelzing op labradoriaanse wijze moet haar doen ontdooien. Geheel tegen ieders verwachting in, valt ze voor zijn botte charmes!
Liefde maakt blind, dus de rest van de tijd ben ik lucht…
Hij raffelt de opdrachtjes perfect af met één doel: zo snel mogelijk weer naast zijn schone te kunnen zitten.
Anderhalve meter is veel te veel voor puppy’s-in-love; hij reageert zijn frustratie af op mij en wat in mijn buurt ligt.

Na nog een innige afscheidskus van de Italiaanse schoonheid, laat Change zich gedwee in de auto zetten, ploft neer in zijn bench en slaapt voordat ik vertrek. Droomt zijn dromen met een gelukzalige glimlach.

Dromen… over zijn bella ragazza!

Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Zoetzuur projectje

Er zijn altijd weer ‘projectjes’ die zich aandienen.
Huishoudprojectjes, waarbij regelmatig een blokkade optreedt, waarachter het verbazingwekkend prettig zit!
Werk gerelateerde projectjes; vaak noodzakelijk (kwaad) en dulden geen uitstel.
Sociale projectjes met vrienden, waarop ik me enorm verheug en van geniet.
En dan heb je keukenprojectjes, daar word ik helemaal blij van!
Reseppies die liggen te wachten op het goeie moment en de juiste ingrediënten.

Onlangs een nieuwe uitdaging: inleggen van groenten. Met het aloude (en wijze) idee, dat je op momenten van overvloed een voorraad gaat aanleggen voor ‘barre’ tijden.
Seizoens-overdaad aan paprika’s vormen de basis.

Mijn idee was er eerder dan het recept, pluk dus hier en daar wat info van internet. De daardoor warrige combi van zoetzuur, kruiden en groentetjes moeten mijn gegrilde paprika’s ondersteunen.
Gegrild is in dit geval een understatement voor zwartgeblakerd! Blakeren is zo klaar: bakplaat, paprika’s erop en grillstand. Af en toe keren tot alles lekker zwart is. Dan halfuur in een dichte plastic zak. Hoppa!

Dan pellen…
en de klok…
hij tikte voort…
“Zo klaar” in de receptuur is mijn valkuil!! Vooral de eerste keer overschrijd ik alle kooktijden ruimschoots — wat wellicht te maken heeft met ludieke, zelfbedachte en tijdrovende toevoegingen —
Uitjes, pepers, komkommers, knoflook: tjaktjaktjak, in kleine stukjes.
Blij met m’n jarenlange ervaring in deze, haal ik een beetje ‘kooktijd’ in.

Omdat meiknolletjes kloteknolletjes zijn om te snijden, herinner ik me ineens een ‘vergeten attribuut’, wat ik hier prima kan inzetten!
(mijn verzameling ‘vergeten keukenzooi’ is indrukwekkend, de pastamachine met 20 jaar de oudste)
De “Microplane Adjustable Slicer with Julienne Blade” moet zijn prijs (34,95…) maar eens waarmaken!
— moet destijds hebben gedacht dat prijs en gebruiksgemak samen gingen! —
Gelukkig een summiere gebruiksaanwijzing op de verpakking, dus na een half uur lukt het om ‘Julienne Blade’ te verwijderen.

Met de vlijmscherpe slicer ga ik de meiknolletjes te lijf.
Alles sliced, stuk of wat nagels en een paar vingertoppen, maar de knolletjes niet!
Bloedend en vloekend ontdek ik een handig accessoire wat ik even had gemist: een plastic houder waarmee je (hand)veilig kunt slicen!!!
Ik eindig met een scherp keukenmes, waarmee ik zelf perfecte, flinterdunne plakjes van de knolletjes afsnijd.  
Conclusie: de Microplane Adjustable Slicer gaat promoveren van ‘vergeten keukenzooi’ naar rommelmarkt!

Nog even snel een paar weckpotten ‘schoonkoken’ en het vullen kan beginnen!
Zorgvuldig drapeer ik de ingrediënten in de pot! Het oog wil ook wat, dus creëer ik kleurige laagjes.
Afvullen met zoetzure kruidenmengsel en… klaar!!! Op slag vergeet ik de overuren, afgehakte nagels en bloedende vingertoppen: mijn creatie mag er zijn!!! Trots draag ik hem naar de koelkast, alwaar de smaken zich de komende week gaan intensiveren.

Dit was de ‘proefpot’; hoop dat de rest volgt voordat de paprika’s weer uit de kas komen…

Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Lang…

Alle lieve reacties op onze pup Change, zijn aangekomen! Dank daarvoor!!
Al zou een steunbetuiging hier en daar ook op z’n plaats geweest zijn…
Klaarblijkelijk is iedereen met pup-ervaring al weer vergeten hoe het was!!
Net als ik trouwens!!

Afscheid van je hele hondenfamilie is een grote overgang!
Van Ma, die trouwens allang klaar is met die kleine piranha’s, lurkend en bijtend aan haar tepels. En van broers en zussen, onmisbaar voor onder andere aanval- en verdediging skills.
We vertalen wat de pup op zo’n moment nodig heeft naar mensentaal.
De autorit (met chauffeur!!) naar huis wordt grondig voorbereid met handdoeken (in geval van piesen, poepen of kotsen), een klein speeltje of kauwbotje en een heleboel ‘rustige energie’! Pupselmans moet op schoot om deze eerste confrontatie met de grote buitenwereld samen met jou te beleven. Dat schept een band. Volledig voorbereid aanvaard ik de tocht.

Gekrijs, gejank, gepiep en geworstel, is de eerste bindingsceremonie en duurt een lang half uur.
Hijgend stort hij zich uiteindelijk dramatisch op mijn schoot, waardoor ik bang ben dat een ernstige vorm van hyperventilatie het kleine menneke wel eens fataal zou kunnen worden!!
Zelf niet minder warm en hijgend, richt ik de airco op ons beiden. Koele lucht stroomt langs onze verhitte hoofden en langzaam geeft hij zich neer in een soort afgedwongen overgave.
Gelukkig zijn dergelijke kleine jeugdtrauma’s snel vergeten in de overdaad aan liefde die volgt.

Dan de eerste nachten. Je laat je pup niet alleen.
Ten eerste is het geruststellend dat jij er bent als hij wakker wordt, en ten tweede is snelle actie gewenst in geval van plassen of poepen.
Je kunt ervoor kiezen de bench naast je bed te zetten, of zelf naast de bench gaan liggen.
Ik koos voor het laatste; krijgt ten minste één van ons een ongestoorde nachtrust.
Stoer op een matras op de grond, voor direct contact of actie in geval van nachtelijke onrust of aandrang.

Verhuisstress-diarree maakt mijn directe aanwezigheid een zegen; zowel voor pupselmans, als voor onze slaapomgeving.
Wat ik had overschat is mijn fysiek op leeftijd; de snelheid waarmee ik van een matras-op-de-grond in staande positie kom, laat ruimte voor verbetering.
Met een halve knieprothese en hier en daar een stram gewricht wordt opstaan onder druk van een in poepnood verkerende, kermende pup een dingetje.

Dus bij het eerste geluid rol ik op m’n buik, kniel op het matras en hijs me aan de bank overeind. Wankelend balancerend op het verende matras, spoed ik mij naar de bench om vervolgens luid joelend voor het ‘kind-met-hoge-nood’ uit te stormen, de tuin in.
En hem vervolgens de hemel in te prijzen als ie doet waarvoor we daar zijn.
Me neervlijen op mijn matrasje verloopt door de zwaartekracht aanmerkelijk sneller, maar een stuk minder charmant…

De snelheid waarmee de jeugd acclimatiseert, steekt schril af tegen mijn staat-als-gevolg-van-gebroken-nachten. Met bloeddoorlopen ogen probeer ik overdag mijn werkzaamheden te plannen in de slaapuurtjes van onze pup én wil ik daarnaast volop genieten van zijn puppytijd. Op één of andere manier heb ik de zorgtaak op me genomen (of toegeschoven gekregen) en dat leidt tot de verwachting dat ik dan ook álles du moment oplos!!

Ongelukjes in huis, veters ontknoopt en niet meer losgelaten, vlijmscherpe hoektandjes die huiden doorboren, dolle aanvallen op loshangende kleding en liefdevol aangebrachte neuspiercings; ik word in alle toonaarden (en aanspreektitels) aangeroepen om te helpen.
Maar één ontwapenende blik van Change z’n donkerbruine kijkers, doet mij acuut smelten en alle ‘bijwerkingen’ vergeten!

De tuin is een grote wereld die ontdekt moet worden en alles wordt besnuffeld, geproefd en goed bevonden… of niet! Brandnetels spreken duidelijke taal en worden in no time herkend als ‘schadelijk voor neus en poot’ en met rust gelaten, maar het feest is niet compleet zonder uitgerukte graspollen, afgeritste bladeren of complete snoeiwerkzaamheden aan struik en boom.

De donkere wereld onder de breed uitgroeiende Laurierkers is onweerstaanbaar. Mij vergetend (of negerend…) stort Change zich in duistere avonturen. Even later komt hij vrolijk aangehuppeld met een brede grijns óm en een prooi ín z’n bek. Hij ploft aan mijn voeten en begint enthousiast te knagen. Ik ontwaar een snavel aan een verder vleesloze schedel met hier en daar een veer.
— onmiddellijk zie ik de snavel dwars en onbereikbaar in pup’s keeltje, een bloedstollend snelle rit naar de dierenarts en een kostbare worsteling teneinde verstikkingsdood te voorkomen… de beren op de weg worden groter met het stijgen der jaren —

Ik ontworstel het skelethoofd aan verrassend sterke kaakjes en probeer pup op afstand te houden, terwijl ik tevergeefs met m’n voet het overblijfsel probeer weg te moffelen. Uiteindelijk grijp ik stoer het vogelhoofd en werp het buiten bereik. “Hèhè!!” verzucht ik terwijl ik Change loslaat.
Onmiddellijk rent hij met wapperende oortjes terug onder de laurierkers om in no time terug te keren… met de rest van het skelet.

Twee lange vogelpoten steken als overwinningswimpeltjes uit z’n bek.
Ik geef me (even) over.

Als je dit onder je stoel ziet als je zit te schrijven, word je vanzelf verliefd en is concentratie ver te zoeken. Change komt zeker weer voorbij hier!
Kort… Lang… maar nooit ‘gemiddeld’!

Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Kort…

Soms staat je leven
voor lange tijd
of maar voor even
volledig op z’n kop
gedachten gekooid
lamgeslagen aangeklooid

Wat kunnen vier pootjes
en een goudblond koppie
je als waar cadeautje
opnieuw stevig aarden
Zó open en blij
jaloersmakend vrij

Hij heet Change…

Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Trekker-trauma

We rijden 107 op de snelweg, beetje keuvelend en berekenen dat we met dit (slakken)gangetje tegen negen uur thuis zijn. Plots zie ik in de verte allemaal rode remlichten opvlammen. Schijter als ik ben om een 10-tonner truck in m’n nek te krijgen, schakel ik onmiddellijk de ‘hazard’ in.
— Y roemt mijn overdreven gedrag hierin én mijn gebruik van de term ‘hazard’; ooit gelezen en het bekt goed voor het doel —
Rem langzaam af en scan constant de reacties van achterliggers. Uiteindelijk komen we volledig tot stilstand. “Ongeluk waarschijnlijk!” opper ik.

In de verte zien we heel veel oranje zwaailichten en ineens snap ik het: een ‘blokkade-van-boeren-met-trekkers’!! We komen stil te staan naast een politieauto, die op de oprit naar de snelweg staat. “Vraag ’s ff of ze weten hoe lang dit gaat duren?” Y doet zijn raam open en zwaait een beetje naar oom agent, die achter het stuur van de politieauto volledig in z’n telefoon verdiept is.
Y zet een tandje bij en gaat al zwaaiend een beetje uit het raam hangen.
Geen énkele reactie!

In de overdrive met twee armen en luid “Hállóóó!” roepend levert opnieuw geen reactie op.
“Waakzaam en dienstbaar”, schampert Y

Op dat moment komt er een jongeman aangesneld die de agent met een ram op de autoruit uit z’n spelletje Angry Birds haalt.
“Doe iets!”, panikeert de man, “mijn vrouw heeft weeën en we zijn op weg naar het ziekenhuis!!” De agent ziet het begeleiden van een bevalling op de snelweg niet zitten en met alle toeters en bellen verdwijnt hij uit het zicht.
Inmiddels komen steeds meer mensen uit hun auto. En proberen steeds meer chauffeurs uit de file te komen, door te keren en al spookrijdend de oprit als afrit te gebruiken. “Hoop dat daar 38 trekkers staan, asociale lui!!” sympathiseer ik ineens met de boeren!

De tijd verstrijkt en het wordt een gezellige boel. Gezamenlijk leed verbindt en de gesprekken komen op gang. Y komt in gesprek met een echte Groninger, die in sappig ‘grunnings’ deelt dat “Zulke ernstige ongelukken alleen rond Amsterdam voorkomen!” Y legt uit dat het gaat om een boerenprotest en dat de snelweg is geblokkeerd door trekkers!
“Ooooh, naau, das moooi! Krieg naau wat, maak’n wie daát ook es mee!”
Hoe heerlijk is dat! Terwijl iedereen moppert, kijkt onze ‘buurman’ met een blij hoofd z’n ogen uit.
Hondjes worden uit de auto gehaald om te plassen en de eigenaren vinden elkaar in een gesprek over hun geliefde huisdier.
— ik kijk niet, zien plassen, doet plassen en ik zou niet wéten waar ik nog enigszins waardig ‘uit de broek’ kan —

De tijd verstrijkt en het begint te schemeren! Balorige jongeren scheuren met hun auto door het gras om voor in de file te komen, onderwijl hectometerpaaltjes platrijdend, ‘Waakzaam en dienstbaar’ opvallend afwezig…
Iedereen maakt foto’s of filmt, ook ik. Een grote trekker met giertank rijdt de oprit op. Vraag me af wat deze boer denkt te bereiken met deze ‘één-trekker-actie’. Misschien komt ie uit z’n cabine en gaat het gesprek aan met ons, als ‘gedupeerden’. Ik zou dat waarderen, maar waarschijnlijk de meeste anderen in deze monsterfile absoluut niet!!

Als een ambulance met sirene en zwaailicht aan komt rijden, moet hij alle stuurmanskunst inzetten om ruimte te maken.

Ineens, na anderhalf uur, zien we honderden oranje zwaailichten op de secundaire weg. Het protest is hier afgelopen.
Iedereen stapt in z’n auto, knalt het portier dicht; alle saamhorigheid op slag verdwenen.
Het ‘wij’ lost op en alle ‘iks’ spoeden zich naar hun bestemming.
Actie geslaagd?? Ik weet het niet. Begrijp de boeren zo goed; het water staat ze aan de lippen en de regels lijken willekeurig en wurgend te worden uitgestrooid over hun bedrijven!

Maar (ook) hier ging hun roep verloren in de ergernis over het oponthoud (behalve bij onze Groningse vriend)

En ik? Ik hield er een trekker-trauma aan over; zodra ik een woud van oranje zwaailichten zie hoop ik tijdig een vluchtroute te vinden.
Boerenprotest? Best!!! Maar even niet op mijn weg!!

Jeanette


PS, volgende blog ivm uitzonderlijk gebeuren (…) over twee weken!

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Zwart-gat-met-geheugenhonger

Uit het wekelijkse ritme van blog-schrijven en geplaagd door een plotselinge overkill aan opfrissen van verstofte, maar waardevolle contacten/ gebeurtenissen/ to-do-lijstjes/ achterstallige huishoudshit etc, nu ineens geconfronteerd met een pijnlijk moment van geheugen-instabiliteit of een zorgwekkende aanloop naar erger!!

Net als anders zweeft een nieuw verhaal voor mijn blog langere tijd in mijn gedachten.
Noteer trefwoorden, bedenk aanvullingen, zoek afbeeldingen of maak foto’s.
Ga achter m’n laptop zitten en vanuit m’n hoofd stroomt het verhaal naar het scherm.
Laat het ‘rijpen’, vul aan, schrap (vooral) en plaats plaatjes.
Het verhaal voor vandaag was klaar om vast te leggen ‘op papier’; had zorgvuldig onderzoek gedaan, alles klopte.

Soms verwijs ik naar eerdere blogs. Ter ondersteuning, voor meer of extra leesplezier of wanneer een verhaal wordt vervolgd.
Voor vandaag wist ik waar ik moest zoeken: een verwijzing naar territoriaal gedrag.
Mijn deadline van 13.00 uur naderde, dus haast geboden!!
Al redelijk ingevoerd in het werken met WordPress had ik het betreffende blog al snel gevonden…



Ben eerst een blokje om gegaan. Moest m’n hoofd leegmaken. Aarden in het ‘nieuwe zijn’…
Contact maken met de aarde en de kosmos: “Het is zaterdag 4 juli 2020 en ik loop hier nú.
Ben me bewust van alles om mij heen en heb vanmorgen nog normaal contact kunnen maken met anderen met het idee dat ze ook nog wisten waar ik het over had!”


Eenmaal terug kon ik de confrontatie aan…

Het blog waarnaar ik wilde verwijzen (van 4 mei 2019 nog maar!!) was in grote lijnen het verhaal wat ik voor vandaag in gedachten had. Ergens was mijn ergernis over territoriaal gedrag van (vooral) andere campingbewoners zover weggezakt of geblokt in de krochten van mijn geheugen, dat ik het als volkomen nieuw heb ervaren!

Dat ik hier met de billen bloot ga en mijn ontstellende moment van ‘zwart-gat-met-geheugenhonger’ deel, is mijn hoop op herkenning en geruststelling.
Hoewel ik me soms irriteer aan “O ja, dat heb ik ook… blablabla!”, kan ik dat nu niet vaak genoeg horen!! Laat me weten dat ik niet alleen sta!!!

O ja, voor ik het vergeet, dit was ‘m: http://www.midlifepleasures.nl/alledag/territoralia/

Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook