Kijk-en-geniet blog

Het wil allemaal nog even niet; nog steeds ‘uit het lood geslagen’. Vind het moeilijk om het evenwicht weer te (her)vinden.
Dat Fair er niet meer is om mij in het nu te houden in deze bizarre tijd,
speelt een grote rol.
Honden ( of andere dieren) leven in het moment en zijn wars van alle opsmuk die wij aan het leven hangen.

Opsmuk waarvan we ons nu (even?) met z’n allen afvragen of het inderdaad niet wat minder kan!
Enfin, bij gebrek aan rust en inspiratie vandaag een ‘wandeling’ door mijn laissez faire tuin.

Vorig jaar eindelijk bestemming gegeven aan een aantal boomstronken. Met hulp van vrienden Gr (inspiratie) en G (spierballen) een afscheiding gemaakt tussen gras en tegels, van prachtige, grillig gevormde stammen.

Laissez faire kun je prima aanvullen met eigen inbreng en nu al, na één jaar, is er een prachtig stukje tuin ontstaan! Eénjarigen voelen zich zo thuis, dat ze spontaan besluiten het opnieuw te proberen en prachtig (on)kruid nestelt zich in lege potten, alsof het er hoort.

Daar ontstaat het idee van ‘pot-op-pot’.
Het Roberts(on)kruid laat ruimte voor een bovenverdieping met een (gekweekte) gast!

Pot-op-pot

Natuurlijk is deze stijl van tuinieren ook een durend gevecht met hardnekkige ‘pain-in-the-ass’jes’ zoals het overenthousiaste Heermoeskruid en de verstikkende bodembedekker Zevenblad. Hoe nuttig, eetbaar of ‘natuur’ ze ook zijn, ze worden beteugeld! (uitroeien blijkt onmogelijk…)

Heermoeskruid

No words…

Als ik een foto moest kiezen, die laissez faire het allerbeste weergeeft, is het onderstaand beeld. De kruiwagen (van G…) is in een paar maanden tijd liefdevol omarmt door Winterjasmijn en een aantal ‘snellopende’ klimmers!

Het is ook: je tuintafel niet repareren, waar de ‘dierbare’ herinnering zichtbaar is van de tanden van één van onze vorige rottweilers

Akelei is één van mijn lievelingsbloemen en heeft zich in vele vormen en kleuren verspreid over onze tuin! Weinig eisend groeien ze op de meest ‘schrale’ plaatsen. De zaadjes strooi ik kwistig overal; gun iedereen de pracht van dit plantje!

Akelei

Geel gekleurde Kamperfoelie geeft kleur aan de takken van de pruimenboom. Helaas geeft ze op warme zomeravonden niet de geur af waar ik zo van houd.
Maar de andere kamperfoeliestruiken maken dat ruimschoots goed!

Kamperfoelie kronkelt zich door de
takken van de pruimenboom

De vijg is een ontzettend dankbare struik. Bo, de blondgespierde vriend van Fair, liet geen gelegenheid voorbij gaan om de Vijg met veel geweld te snoeien. Binnen de kortste keren had Vijg de schade hersteld.
Zoveel vijgen aan een laaghangende tak is wel een bittere constatering dat Fair niet meer ‘mee-tuiniert’! Ze was gek op vijgen en tot op zo’n anderhalve meter (op haar achterpoten en met een hupje) waren de takken leeg gepeuzeld!

Vijg

Tja, ik hoop dat de bewoner van deze eierschaal nu gezond en wel om ons huis vliegt…

Nauwelijks meer leesbaar na vijf generaties Rottjes hier, maar geen van onze honden heeft de boodschap ooit gelezen. Vreemde katten trouwens ook niet…

Nog een paar plaatjes

Echt, dit noemen ze ONkruid!!

Jeanette

PS, in juni komt mijn blog waarschijnlijk niet elke week online; ook uitjes ‘verstoren’ mijn schrijversritme!!

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Denemarken (2)

Voor de nieuwe lezers is het goed (én leuk) om eerst Denemarken (1) http://www.midlifepleasures.nl/mijmeringen/denemarken-1/ te lezen in voorbereiding op onderstaand vervolg.

Dag twee behelsde toch een soort inburgeringscursus ‘campinglife-very-basic-with-a-group’. Zo’n natuurcamping ontbeert een kampwinkel, voor boodschappen moesten we naar een naburig dorp.
Dat vereist planning! Niet voor één, maar voor meerdere dagen!!

Met mijn aangeboren gebrek aan (huishoudelijke) discipline, was het bedenken van de noodzakelijke boodschappen voor vier personen voor één dag al een dingetje…
Nu moesten we voor minimaal twee dagen alles in tents halen!!
Bovendien was er de afspraak dat we ergens in de komende dagen gezellig een gezamenlijke maaltijd voor de groep samenstelden. Voedzaam en gezond…; “Dan kwam je met pannenkoeken met suiker niet weg!”, panikeerde ik!

Gelukkig was daar H, rots in de branding voor mijn licht chaotisch brein.
Binnen de kortste keren hadden we de complete food and beverage planning rond, inclusief een verantwoorde groepshap!

Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe lang onze vakantie in Denemarken destijds duurde, wat kan duiden op onderliggende traumaatjes, die nu wellicht weer opborrelen!
Eén nog steeds wél vers in het geheugen liggend traumaatje was het sanitair; de douche- en pleewagens aan het begin van het veld.
Het verdelen van de schoonmaakbeurten baarde mij zorgen.  
— als ik íets belangrijk vind tijdens mijn vakanties, is het een brandschone plee!! Eéntje waarop ik lekker kan nestelen om in alle rust te doen waarvoor ik kwam —
Niet voor iedereen gelden dezelfde schoonmaaknormen en met enige argwaan zag ik dat veel mannen genereus gingen voor pleecorvee!!

Wurmde mezelf ertussen om ten minste één dag schoon te tronen.
Maar al spoedig bleek een dagelijkse poetsbeurt bij lange na niet voldoende.
..

Voor de watervoorziening waren we aangewezen op bronwater, wat uit de grond werd gepompt.
Het (in mijn ogen)verdachte bruine kleurtje bleek een ‘gezonde’ hoeveelheid ijzer in het water te zijn.
“Natuurlijker kán het niet!!”, kwijlden de back-to-nature-isten.  
Daarover dacht ons spijsverteringsstelsel en dat van de meeste groepsleden toch anders. Reeds de tweede dag spotte ik verschillende collega-kampeurs, die zich in een stijf galopje richting pleewagen begaven.
Binnen de kortste keren was het hele kamp al kotsend aan de schijt!!
Het was gezellig in de pleewagen…
corvee opgeschaald naar ‘indien nodig’…

Het groepsgebeuren was een kwestie van wennen. Na enkele dagen voelden we ons niet meer ongemakkelijk als we alleen voor onszelf koffie of wijn inschonken of ons van de kampvuurkring distantieerden. — een groep kan leuk zijn, maar ook snel veel —
We leerden de anderen een beetje kennen en waar feiten ontbraken, vulde onze fantasie dat aan! We creëerden de ‘ontbrekende’ partners van de alleengaanden, evenals de redenen waaróm ze ontbraken…

In sommige gevallen was het ontbreken van een passende deksel zó begrijpelijk!!
Neem Elina. Ze was alles wat wij niet waren (op zich is dat al knap) en dus zó irritant! Ze had ook een kind (best zielig) en we vroegen ons ook af waar dat vandaan was gekomen…
Mogelijk een one-night-stand met een door alcohol beneveld brein.
Elina was een moderne moeder, dus voor zoonlief was het geen ‘mama’ of ‘mam’, maar “Eeeeeeliiiiinááááá!!!” en dat de héle dag plus een deel van de nacht!

Tenten zijn gehorig…

Elina had ’s morgens om 7 uur al mínstens 8 kilometer gewandeld.
Op zich heb ik daar geen moeite mee, zolang je dat niet vóór de koffie luidkeels over het veld tettert … en na de koffie ook niet!!
Elina had ‘álles voor elkaar’. Een ieniemienie koepeltentje, 1 ieniemienie stapeltje kleding pp en exact het juiste equipment-to-survive!

Én met militaire precisie ingericht, waardoor ze nooit misgreep of iets kwijt was.
Ook dat wilde ik niet horen (in onze monsterlijk grote bungalowtent met vier kledingkasten en voorraad voor 6 weken), maar Elina was niet te stuiten.
— pyromanische neigingen waren mij tot dan toe onbekend… —

We hadden het nodig, H en (vooral) ik, ons dagelijks uurtje evaluatie voor het slapen gaan! Zoveel grootmoediger wist zij mijn moordneigingen terug te brengen tot behapbare irritaties.

– wordt vervolgd –

Blijf gezond!
Jeanette


PS, volgende week 1 keertje géén blog; lekker ‘archiefjes’ lezen!!

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Eva wacht op A-dam

Yes! Mijn eerste verdienste in bijna vier jaar Midlife Pleasures is binnen!!
Gewin, gewoon voor iets wat ik heerlijk vind om te doen.
Mijn bankrekening is niet gespekt, krijg geen uitnodiging om aan te schuiven bij Op1 en er is mij geen vaste column aangeboden in de “Linda”.
Nee, deze verdienste is leuker, hilarischer en volkomen passend in de toon van MP!

Ik heb twee onderbroeken cadeau gekregen!!
Mannenonderbroeken wel te verstaan!
Hoe gaaf is dat!!

Via PM (Franeker) voor MP (Midlife Pleasures)

Wellicht nog vers in ieders herinnering, het verhaal http://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/adam-en-eva/ met mijmeringen van Adam en Eva, tot mijn zorg voor ’s mans vruchtbaarheid.
Minder voor de hand liggend was de aanleiding van die blog: mijn cadeau aan Y in de vorm van een kekke en duurzame A-dam boxershort!
— zijn eerste boxer, in een lange traditie van degelijke herenslips —
Op proef wel te verstaan; Y hecht aan tradities.
Leidde het cadeau stapsgewijs in, alle verzet negerend.

En, het moet gezegd, eenmaal uitgepakt ‘verkoopt’ ie zichzelf!
Lekker stofje, fleurig dessin, een aansluitend model met beloftevol voorgevormd kruis; ik zie ‘m er wel in paraderen… in huiselijke kring!

Maar helemaal onweerstaanbaar bij dagelijks gebruik zijn de feelgood boodschapjes die je leest op het moment dat je je ‘crown jewels’ weer in een schone boxer neervlijt!

… geeft een boost, als je met natte haren van het douchen in je pijpen stapt.
Zo’n kort kattebelletje aan het begin van je dag geeft je gedachtegang de vrijheid in alle richtingen!

… kun je op door (dag)dromen…

… hoe filosofisch kan een spreukje in je onderbroek zijn?
En het leuke is, ze zitten aan de voorkant. Dus mocht je die van vandaag even vergeten zijn, hoef je niet alles te laten zakken
Binnenkort Vaderdag; aanvullen van de collectie

Ik wil Eva’s!! Kom op A-dam!
Zit al te broeden op de spreukjes…
“My lips are sealed”…

Blijf gezond
Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Coupe corona

Angst en onzekerheid bleken steeds een prima voedingsbodem voor het braaf opvolgen van door de overheid opgelegde beperkingen.
Maar de willekeur waarmee verschillende branches onder de anderhalve-meter-loep liggen, roept steeds meer weerstand op! En terecht!
Inventiviteit wordt luid geprezen, maar de volgende persconferentie even hard neergesabeld!
Veel maatregelen lijken een gevolg van schaarste.
Schaarste aan beschermende middelen, schaarste aan tests, schaarste aan ruimte om aan die 1,5 meter te voldoen en… schaarste aan het inschatten van gezond verstand.
Nee, wij snappen echt niet dat het nut van mondkapjes gekoppeld is aan de voorraden…

En nauwlettend in de gaten houden hoe andere landen hun inwoners blootstellen aan allerlei gevaren van ‘loslaten’!! Als daar nieuwe besmettingspieken uitblijven, kunnen ‘wij’ hier met een blij hoofd de teugels in willekeurige richtingen weer iets laten vieren. En misschien wel goed nieuws brengen aan iedereen die smacht naar versoepeling.
O ja, de beste stuurlui staan aan wal; ook ik geef lucht aan mijn frustraties en uit stevig mijn ongenoegen over de grilligheid van nieuwe regels. En dan vooral omdat het ‘waarom’ opnieuw vaag blijft of bewust niet genoemd! Of grenzen worden opgeheven die eerder heilig waren!
Maar, doe het maar eens goed…  

Er is een branche die ik het ook ongelooflijk gun dat ze weer van start mogen, maar waarvan ik stiekem hoop dat het nog éven duurt!!
Kapsels zijn de nieuwe graadmeter van afstand houden!!
Coronacrisis-kapsels houden de gemoederen in heel Nederland bezig!!
Hoe wij omgaan met decorumverlies of juist nieuwe invulling geven aan “als je haar maar goed zit!”
De talloze verklaringen dat Rutte er nog steeds niet bij loopt als een overjarige hippie. Knippende partners van BN’ers die ineens een podium krijgen. De talloze instructiefilms van zelf-knippen-en-kleuren en het ‘hoe-doe-jij-het-rondje’ aan talkshow-tafels. En de onuitgesproken schande die neerdaalt over verslaggevers die ‘het’ absoluut hebben gedaan!! I love it!!

Valt er op straat niks te beleven, behalve sierlijke pas-de-deux om elkaar op afstand te houden of woedende blikken als iemand dat verrekt; het detecteren van kapsel-fraude is een nieuwe vorm van tijdverdrijf.
Mutsen en hoofddoeken maskeren illegale praktijken, mislukte knippogingen of al te weerbarstige dossen.
Heerlijk, hoe sommige vrouwen(meestal) met verve hun uitgroei dragen of met allerlei kekke attributen de haardos proberen te temmen.
En de acceptatie, het ‘zuster-gevoel’ van “Ach mens, me too!” als je weer een onooglijk hoofdtooitje voorbij ziet komen.

Ik heb zelfs een ‘diadeempje’ (vooralsnog zonder oortjes) gekocht!! Het toonbeeld van Gooische truttigheid op een (toch redelijk) nuchter Fries hoofd!!

Blijf gezond,
Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Even terug…

Iedereen ontzettend bedankt voor alle lieve reacties in zoveel verschillende vormen!!
In de bizarre realiteit van dit moment, doet dat zo goed!!

Vandaag geen nieuwe blog; kan het nog even niet. Maar wel een bijzondere terugblik!

Fair stond vaker ‘model’ voor de verhalen hier. Haar eerste ‘optreden’ speelde zich af op Texel.

In de tijd, dat ze als adorabele pup werkelijk iedereen moeiteloos om haar pootje wond! (dat is ze blijven doen trouwens…)
Dus vandaag ‘Even terug…’ naar dat verhaal, toen we haar, 10 weken oud, meenamen naar Texel.

Sociali-sierung (mei 2014)

Ik en Fair

Duitsers hebben iets met mijn hond en mijn hond heeft iets met Duitsers. Overigens is zij zich hiervan niet bewust; haar oorsprong ligt in Duitsland. Überhaupt beperkt haar bewustzijn zich tot het hier en nu; een staat van zijn die ik al jaren probeer te bereiken, maar wat me slechts af en toe lukt.
De belangstelling van Duitsers voor haar ondervind ik aan den lijve.

Tien weken oud is ze als ik haar, als onderdeel van de socialisatie, meeneem naar de markt in Den Burg. Jong als ze is moet ik haar regelmatig dragen en voor het weet heb ik de eerste Duitsers aan mijn boezem hangen. Al snel wordt mij duidelijk dat het niet mijn onweerstaanbare voorkomen is waar ze voor vallen, maar het eigenwijze koppie wat op haar voorpoten over mijn arm hangt.

‘Aaach, ist das ein Rottweiler?’ ‘Jaja’ bevestig ik taalneutraal, terwijl ik bedenk dat ons ‘Rottweiler’ toch iets warmer klinkt. Na wat gekeuvel over leeftijd en geslacht volgt steevast de vraag of ze haar mogen ‘streicheln’. In het kader van haar sociale ontwikkeling stem ik toe en voor ik het weet neuzelen wildvreemden allerlei lieve woordjes ter hoogte van mijn borsten, terwijl ze haar aaien. ‘Wie súúúús! So ein kleines Mäuschen! Was ein süsser Welpe!’

Enigszins ongemakkelijk voelt het wel, dus zodra er even geen Rottweiler-Liebhaber in de buurt is, zet ik haar op de grond. Nu ze in volle glorie zichtbaar is, stromen nieuwe fans toe.
Ondertussen, door de lengte van haar riempje mijn intieme zone koesterend, vraag ik mij af hoeveel invloed alle Duitse kooswoordjes op haar zullen hebben. Tijdens deze essentiële inprentingsfase zo vaak ‘súúús’ of ‘Mäus’ horen moet toch impact hebben?

Na een uitgebreide knuffelsessie met mijn pup, volgen de verhalen en moet ik aanhoren hoe het is om hond te zijn bij onze oosterburen.
Het moet gezegd: honden verbinden!

Na een uur begin ik zelfs al Duits te denken en prevel ‘entschuldigung’ wanneer ik een vrolijke noorderling in een Fries shirt letterlijk tegen het lijf loop. Ik schakel onmiddellijk over en zwaai een vriendelijk “oant moarn!!”, wat mij een brede grijns oplevert. Een kort moment voel ik mij, dankzij mijn adorabele pup, een ware kosmopoliet.

Na deze overmaat aan prikkels (voor zowel ‘Mäus’ als mij) wordt het tijd te vertrekken. Door een steegje ontsnap ik aan de drukte en loop in alle rust de stad uit met een slapende pup over mijn schouder.
Naast volop genieten, is het soms ook afzien, die sociali-sierung!

Maar ik troost me met de gedachte dat ik over twee jaar waarschijnlijk alle ruimte krijg als ik met een volwassen Rottweiler over de markt loop.
Ongestoord wandel ik richting strand. Eenmaal daar doet ze, als gedreven door een eeuwenlange traditie van territoriumdrift, waar ze zo goed in zijn, die Duitsers: graven van de grootste en diepste kuilen!!

Jeanette

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Btw, Mäus is (ook) gebleven als één van haar roepnamen bij speciale gelegenheden…

Dag Fair…

Elke keer neem ik me voor mijn hart niet weer opnieuw totaal te verliezen aan de hond die op dat moment in ons leven komt.
Een soort ‘liefde-in-reserve’; alleen om mezelf te beschermen voor de pijn wanneer we ze weer moeten laten gaan.
En telkens lukt het niet.
Telkens groeit er iets in mijn hart, wat zich onwrikbaar vasthaakt.
Telkens weer val ik als een blok voor blikken, eigenheidjes, geur, gedrag en al het andere waarmee ze mij om hun poot winden.
Ik ben er niet tegen bestand… gelukkig

Dus ging ik stuk, toen we Fair voor altijd moesten loslaten.
Tranen vanuit m’n tenen, waarvan je denkt dat ze niet stoppen.
Ellendig verdriet, waarvan je denkt het vanaf nu altijd te voelen.
Ik weet beter, van al die andere keren. Ergens gaat het voorbij.
Ga je niet meer onderuit wanneer je een speeltje vindt,
die heerlijke kop je aangrijnst vanaf de zoveelste foto,
je een eitje teveel kookt,
je niet meer dat harinkie kunt delen,
die plek leeg blijft,
je niets meer ‘hoeft’ en de dag zich oneindig leeg voor je uitstrekt,
je ‘het’ nog een keer moet vertellen omdat iemand ’t had gemist…

Nu niet meer voor haar te hoeven ‘zorgen’, zoals alleen ik dat kon — vond ik —
Al schreef ik honderd A-4’tjes met instructies tot in de details…
Dat Fingerspitzengefühl, die puntjes op de i, kon het maar niet overbrengen.
Ben dus gewoon verslaafd. Verslaafd aan de liefde voor mijn hond, aan de zorg tot in de perfectie. Verslaafd aan het (licht verontrustende) idee dat ze zonder mij écht geen volwaardig hondenleven kon leven.
En dat wordt erger, naarmate ik ouder word. Net als de tuttigheid, waarmee ik haar soms omringde. Kussentje hier, warm mandje daar en een royale plek op de bank… (oké, oké, de hele bank…), de lekkerste dekens, de mooiste speeltjes.

Ach, ze heeft het allemaal verdiend. Fair was geweldig (meestal), voor ons en iedereen die haar kende! Patatje, Tatje, Taffus, Hatsentats, Pup, Mäuschen, Muis, Snotseltje, we missen je!!

Het helpt, het gemis te delen
Het helpt, alle troost
Het helpt, het verstrijken der tijd
En het geluk, dat ze haar leven hier leefde

Voor altijd in ons hart
Laisser Fair

Jeanette

No words…

Hoop ooit nog te ontdekken, hoe ik met de minste ‘woordvervuiling’ mijn verhaal kan doen! Tekeningen zijn daarbij misschien wel onontbeerlijk; ze dragen je fantasie en geven de tekst een plek…


Charlie Mackesy
31 maart om 17:40 · 
I hope you’re all ok. ❤️

Meer in het prachtige boek “The Boy, the Mole, the Fox and the Horse” van Charlie Mackesy

Vond het wel passend vandaag, op Stille zaterdag!
Tot volgende week, in een nieuw, te breedsprakig blog.

Blijf gezond en blijf lachen!
Jeanette


PS, dank voor alle brandnetelige tips!!

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Stekeligheid…

Kijk, we weten nu (of horen te weten) hoe het moet allemaal.
Bescheidenheid voorbij tetter je iedereen op de juiste afstand, je wast, je poetst, zingt, vecht, huilt, bidt, lacht, werkt en bewondert mee.
Maar er is een ding(etje) waarop ik nog antwoord zoek:
hoe krijg ik de brandnetels uit de tuin??

Bijna alles in de natuur groeit en bloeit onder liefdevolle aandacht, water en voedsel.
Zo niet onkruid; hoe harder je ertegen vecht, hoe meer het floreert!
Welke ‘mindvolle’ betekenis zit daarachter??
Niets doen is geen optie; het woord woekeren is ontstaan met de schepping van de brandnetel.
Wil geen gezever horen over de schoonheid van de brandnetel en zijn (moet mannelijk zijn…) waardevolle toevoeging in soepen en salades!!

En het zal een onontbeerlijke plant zijn voor bepaalde vlindersoorten; helemaal prima, maar ff níet in mijn tuin.
Ik gun iedereen plek om te leven; gastvrij huisvest ik al een keur aan insecten en ander gespuis.
De brandnetel-afhankelijk-gevleugelden verwijs ik vriendelijk doch dringend naar brandnetelvelden elders!

Een ieder (die langer meeleest) weet van mijn laissez-faire filosofie voor de tuin en de prachtige dingen die daaruit voortkomen! (http://www.midlifepleasures.nl/alledag/laissez-faire/ )
Hoe schrijnend is het nu te zien dat achter het hek met de buren vrijwel geen brandnetel te zien is, op een enkele sneaky uitloper van ons na!!
En zij hebben laissez-de-tuin-faire tot de derde macht verheven!!!
HOE KAN DAT???
Ik hak en ik plet, schoffel en graaf uit, zet kokend water in en spreek het enthousiaste prille prikgroen smekend toe hun biezen te pakken naar betere oorden.
Het is aan dovemansoren gericht; met hun frisgroene blikjes kijken ze uitdagend vrolijk terug terwijl ze ondergronds de aanval onstuitbaar voortzetten.

Misschien krijg ik steun uit onverwachte hoek. Brandnetels zijn indicatoren voor stikstof! Net als bramen overigens, waarmee ik ook een haat-liefde verhouding heb.
In de afgelopen tijd, waarin zoveel in onze jachtige wereld ‘on hold’ is gezet om mensen te beschermen, slaakt de natuur een zucht van verlichting!

Wie weet trekken mijn brandnetels zich vrijwillig een beetje terug, om ruimte te maken voor ‘ander’ groen en wordt natuurlijk evenwicht uiteindelijk hersteld?

Hoop biedt houvast op dit moment en dat deze hele onwezenlijke situatie ook zoveel moois doet ontstaan geeft troost.

Blijf gezond,
Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Miep Kraak en gebarentaal

Ik wist het, ergens diep in mij zat ze toch echt: Miep Kraak!
Sommigen zoeken hun leven lang naar het kind in zichzelf, of naar andere ‘ikjes’ die in één of andere gebeurtenis zijn blijven hangen.
Mijn Miep deed zich af en toe gelden om vervolgens weer in de krochten van mijn onderbewustzijn te verdwijnen!

Nu staat mijn Miep als een Dulle Griet in de voorste gelederen om met ijzeren discipline de omgeving te ontdoen van ongewenste lichaamssappen die anderen nonchalant achterlaten.
Helaas een filmpje bekeken waarin de ‘nies-sproei’ felgekleurd in beeld kwam. Je wilt niet weten waar die spetters en klodders heenvliegen en neerdalen!!
En hoe onschuldige omstanders even later achteloos hun pas ingeschonken bakje koffie oppakken….
Nachtmerries heb ik ervan gehad; Miep als constante hoofdfiguur grijnzend op de achtergrond!
Om te voorkomen dat ik in een smetvrees-depressie-van-ongekende-omvang terechtkom, heb ik eerst mezelf stevig toegesproken, en toen mijn omgeving.

Onze omgangsvormen hebben het karakter gekregen van een paringsdans op afstand. Bij gebrek aan liefdevolle aanraking wordt een nieuwe gebarentaal geïntroduceerd. Een taal die we allemaal binnen een dag onder de knie hebben! Een handkus is duidelijk, maar zo saai dat ie maar mondjesmaat wordt gebruikt. “Opzouten!!!” beslaat enkele pagina’s in mijn gebarentalen-woordenboek, maar wordt door iedereen herkend!
Maar meest gebruikte boodschap, subtiel maar absoluut niet mis te verstaan in deze nieuwe taal is wel de “Afkeurende blik”!
Soms bekruipt mij het idee dat ikzelf een wandelende afkeurende blik ben.
Zie overal wel íets wat niet past in mijn beleid van maatregelen. Een kuchje in de lucht, een ongebreidelde nies die niet volgens protocol wordt opgevangen, een nonchalante neuspeuter of een onafgemaakte handwas-ceremonie!!

Hiermee kom ik bij de tweede serieuze dreiging van dit alles: hoe voorkom je dat je elkaar afmaakt met inachtneming van anderhalve meter afstand?
Waar moet je heen met je agressie als je niet even iemand kunt slaan??
Hoe uiten wij onze onmacht in situaties waar we maar zo bitter weinig invloed op hebben? Naast alle danslessen, yoga, muziek, zang, meditatie en veelheid aan positieve virtuele inbreng in ons dagelijks leven, zal een korte cursus agressiebeheersing op je startscherm paraat moeten staan!
We smachten naar goed nieuws; prijzen die deskundige die ons hoop geeft op beter! Hoop blijkt sowieso van groot belang! Sprankjes waar we weer even mee voort kunnen.
Want wat nu is, is nieuw. Voor ieder van ons.
En dat brengt ook heel erg samen!

Ik geniet enorm van de eindeloze stroom nieuwe, geweldige initiatieven op sociale media om de dag of het moment van de ander te verlichten. Naastenliefde is de ‘Miep’ die velen even waren vergeten.
Omdenken, zorgen, compassie, begrip, liefde… het ‘samen’ groeit!
Zoals alles in de natuur er altijd is, maar elk jaar even stilstaat om ingehaald te worden door nieuwe bloei!

Blijf gezond
Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook

Verhaal van een week…

Het was wakker worden in een droom.
Het was wakker worden vóór de ontknoping.
Het was wakker worden in een soort ongeloof, waarbij je toch niet om de werkelijkheid heen kon.
Een werkelijkheid die moeilijk te vatten is, want hoe ga je hiermee om??

Een week van onvoorstelbaar veel nepnieuws, horrorverhalen die kant noch wal raken, de ene extra journaaluitzending na de andere, omvallende ministers en troostvolle toespraken van ‘hoge’ leiders.
Een week van bewustzijn, nietigheid, saamhorigheid, ongelooflijk aso-gedrag, woede, onmacht, warme initiatieven, zorg, liefde en vooral hoop!
Een week waarin ‘samen’ ineens niet meer vanzelfsprekend is. Waarin de angst voor eenzaamheid misschien wel groter is dan de angst voor het virus.
Een week van verwondering over de natuur die zich ongestoord ontvouwd in het voorjaar!
Een week van steeds opnieuw je gedachten ‘resetten’; nooit eerder geconfronteerd met zó veel van alles zó dichtbij!
Een week van (galgen)humor; een belangrijke pijler in ons wel-zijn. Even ontladen in voluit schateren om de meest bizarre filmpjes en ideeën.

Alledag
Ons bedrijf nog open. Hoewel niet vitaal in de eerste lijn, vinden we het van belang dat iedereen met vitale beroepen mobiel blijft!!
Organiseren onwennig de eerste maatregelen om verspreiding te voorkomen. Nemen alles met handschoenen in ontvangst, ontsmetten oppervlaktes en wassen (2 x happy birthday zingend) onze handen steeds opnieuw.
En zijn nog veel te beleefd! Die anderhalve meter weten wij ook nog niet goed te schatten en het blijft bij af en toe een stuntelige stap achterwaarts.
Gaandeweg de week verandert dat!
Wee de onnozele hals die onze regels met voeten treedt!! We ‘handhaven’ streng maar rechtvaardig!!

Ik erger me groen en geel — je moet toch wat met je emoties — op straat en in de winkel. Op de fiets ontkom je ternauwernood aan een virus-mist, wanneer een voetganger vrolijk zijn uitstoot de lucht in niest!!
En die mountain-biker, druk bezig zijn weerstand en conditie op peil te houden, maar bij gebrek aan papieren zakdoekjes, één neusgat dichtdrukt om de ander leeg te blazen… op straat!!!
Als ik uiteindelijk al slalommend bij de kassa van de drogist ben aangekomen, kan ik slechts met een woest dodelijke blik voorkomen dat mevrouw achter mij óver de rode streep van anderhalve meter stapt. Verbouwereerd trekt ze zich twéé strepen terug!
En ik realiseer me snoeihard, hoeveel IK we eigenlijk zijn.
Hoe angst er snel sluipend voor zorgt dat we zélf geen tekorten willen ervaren.

Maar ik word ook ongelooflijk blij en tot tranen toe geroerd, als ik zie waar WIJ voor staan! Al die creatieve initiatieven, groot en klein, alleen maar gericht op er voor elkaar zijn!! Prachtig!!
Krijg een appje van een vriendin die voor mij zingt om “vooral vandaag te genieten, want morgen is het vandaag al niet meer!”
En ja, ik heb gister om 12.00 uur buiten gezeten in meditatie. Iets met zon, voorhoofdchakra en licht en liefde instralen op het virus… Baat het niet…
en ik had een stil momentje voor mezelf! — momentje ook voor mezelf gehouden trouwens! —
Nieuw is de behoefte om elke dag even te horen of het goed is met iedereen!

Geef daar (nog) niet aan toe vanwege de isolerende werking tussen mij en mijn omgeving als ik de hele dag loop te bellen!

Wat hechten wij aan houvast, aan zeker willen weten dat ‘het’ wel goed komt.

En, nog beter, dat een ander daar ‘even’ voor zorgt!
Mijn grootste uitdaging (en wellicht van velen) is hoe om te gaan met het onzekere van alles momenteel. Vertrouwen vinden in mezelf en loslaten wat ik niet in de hand heb.
OMG, ik word emo-trut!!
Tot zover mijn blog van vandaag! Wellicht straks meer tijd om af en toe een update te geven!!
Blijf allemaal gezond van lijf en leden en voorál van geest!!
En lach! Elke dag!!

Liefs, Jeanette

Volg en deel deze blog naar hart-en-lust
Via onderstaande links of op faceboook