Leegte…

Ik zit nog volledig in de Truus en Toos modus; probleem nog niet opgelost en geen enkele stoere ridder(es) wierp zich op om de migratie in goede banen te leiden.
Wel veel tips en dat is lief; ben aan het overdenken welke ik ga gebruiken.
Dus mijn ‘bloghoofd’ voor deze zaterdag is nog leeg!!
Die leegtes, dat is toch wel een midlife — and fár beyond — dingetje.
Alsof plots alles wat je paraat zou moeten hebben even op reis is naar een ander lichaamsdeel en daar ook hardnekkig blijft.

Meestal merkt niemand dat en kun je het zwarte gat in je geheugen prima maskeren, maar soms moet je met de billen bloot.
Kom thuis met vier in plaats van vijf ingrediënten voor het avondeten, omdat ik BG (By God) niet meer kon bedenken wat dat vijfde was…
Murmel het excuus van een bewuste actie in het kader van consuminderen maar, afhankelijk van de status van het ingrediënt, kan ik dat niet altijd verdedigen.
Het komt erop neer dat een ander voor één boodschap naar de winkel gaat.

Vaak ben ik ook de enige die de leegte bewust ervaart.
— en dat houd ik graag zo! Dat is geen kwestie van schaamte; je hoeft die kleine beperkingen niet te etaleren —
Bij mij slaat die volslagen onwetendheid, die überleegte plots toe wanneer ik al weken naar volle tevredenheid in m’n nieuwe outfit woon en me ineens afvraag: “Wat had ik in vredesnaam hiervóór aan?”
Worstel me door wat (schone) wasbulten heen voor een ‘och-ja-natúúrlijk’ moment, maar meestal moet ik terug naar hard bewijsmateriaal, zoals foto’s.

Over píjnlijke leegtes gesproken…
Niet meer weten welke aandoening, diepe depressie, aandoenlijk verlies of dodelijke ziekte iemand heeft, terwijl je daar onlangs uitgebreid verslag van hebt gehad.
Het achterhalen van de (juiste!) aandoening is een heikel pad; met de nodige tact tast je af welk gebied het pijnpunt vormt. Open vragen met véél ruimte voor de ander om ‘los te gaan’ geven soms houvast.
En dan nog moet je uiterst voorzichtig zijn; mislukkingen hebben geresulteerd in verloren vriendschappen!!

Zou het fijn zijn, als je je niet meer bewust bent van die leegtes? Maar onbewust van leegtes, betekent ook onbewust van (storende) gedachten.
Leef je dan vrij en blij in een gedachten vacuüm? Of mis je elk houvast met de wereld om je heen, met de werkelijkheid van de dag? En met je naasten?

Ik ga die enkele leegte koesteren, want het betekent dat ik de rest nog redelijk ‘op een rij’ heb!!
En zodat ik die éne boodschap stralend en met verve kan rechtvaardigen : “Wees blij dat ik maar éven een leegte heb, hoe zou jouw leven eruit zien als ik in continue ‘staat van leegheid’ zou zijn??”

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Gedoogbeleid…

Mijn haat-liefde verhouding met spinnen heb ik eerder gedeeld in http://www.midlifepleasures.nl/alledag/gespinte/ maar dubbel glas tussen mij en de zespotigen voorkwam een te intieme relatie.
Doch, sinds zo’n week of zes, gedoog ik twee spinnen in mijn badkamer (die aan de slaapkamer grenst…)
Het is een lang proces geweest; telkens wanneer ze buiten zicht waren, zat ik niet geheel rustig in bad of op de plee. Je weet maar nooit of ze plots je gezichtsveld binnenlopen als je niet in staat bent te vluchten!!
Maar ik heb hun gedrag grondig bestudeerd en ik moet zeggen: voorspelbaarheid troef!!

De band heeft zich inmiddels dusdanig verdiept dat ik ze met naam aanspreek: Truus en Toos. Beide huisspinnen (Tegenaria domestica), behorende tot de familie van trechterspinnen (Agelenidae), dit ter info voor de liefhebbers.
T&T bestudeerden in eerste instantie kameraadschappelijk samen hun nieuwe omgeving, maar scheidden spoedig van tafel en bed om over te gaan tot LVAT (living very apart together).

Misschien zegt het iets over de verhoudingen dat Truus is blijven zitten en Toos zich heeft teruggetrokken tussen douche en kast.

Meet Truus

Truus’ buishuis; Truus zit binnen

Truus intrigeert! Ze heeft iets ongenaakbaars…
Ze laat zich moeilijk fotograferen en heeft een hekel aan licht. Álle licht, dus overdag is ze spoorloos en ’s avonds is ze buitengewoon ontstemt als ik de lampen aandoe. Een buisje door het plafond — geen idee waar het voor dient — is Truus’ perfecte schuilplek. Maar ik heb haar in al die weken nog niet één keer haar ‘buishuis’ in zien vluchten!!! Ze is er en zolang ik haar in de gaten houd beweegt ze niet. Maar ik heb m’n ogen nog niet afgewend of ze is verdwenen.

Meet Toos

Bij nader inzien (…) is Toos kleurrijker dan Truus; qua uiterlijk dan

Toos is uiterst benaderbaar! Blijft onverstoorbaar als ik in de badkamer mijn ding doe. Heb het idee dat Toos lichtelijk onnozel in haar webje hangt te hangen.
Maar misschien is ze gewoon een laissez-fair-spin? Of wellicht een man?
Het seksen van spinnen lijkt me een priegelig klusje, dus laat ik geslacht maar in het midden. En hoewel Toos overdag ook verdwenen is, is ze minder geagiteerd dan Truus wanneer ik de badkamer in het volle licht zet.

Ik verbaas me over de matigheid van beide gasten. Hoewel hun web weinig voorstelt (en ik wát er hangt ontzie), zou je toch nu en dan een vette prooi willen zien hangen. Per slot van rekening is dat de tegenprestatie voor inwoning!
— in mijn zorg voor beide dames probeer ik soms een heerlijk hapje, in de vorm van elektrisch geroosterde steekmug, in het web te werpen. Tref zelden doel, maar ik weiger ze uit mijn hand te leren eten… —
Misschien is dit hun vastentijd, maar mij dunkt dat een beetje wintervet geen kwaad kan!

Vorige week hing er plotseling een zwart bolletje in Truus haar web.
Verheugt over zo’n godenmaal, prees ik haar het buisje in!

Truus met haar bolletje

Nu echter blijkt dat het zwarte bolletje niet met kleine hapjes wordt verorberd maar langzaam een beetje groter wordt, vrees ik dat dit bolletje Truus-kindjes herbergt!!! Met die constatering is ook een groot probleem geboren!!
Ik wil geen 13 Truusjes aan mijn plafond! Maar ik wil Truus haar kroost ook niet ontnemen. Hoe organiseer ik een vredevolle migratie van moeder en nog ongeboren kinderen naar spinvriendelijke oorden?

Ik sta open voor suggesties! Misschien lezen er spinnen-deskundigen mee, die deze operatie met liefde van mij over willen nemen?
Als tegenprestatie bereid ik graag een heerlijk geroosterd hapje!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Chaos

Momenteel is de chaos in ‘de wereld’ toch redelijk groot (wat mij betreft
G R O O T) en zodra je je ogen opent krijg je dat via álle media genadeloos op je bordje geplempt!!
Aangezien ik ook een ‘licht’ chaotisch tiepje ben, probeer ik mezelf daar af en toe van af te sluiten, ‘in het nu’ te persen en me te concentreren op basale dingetjes.
Als het lukt ziet mijn dag er een stuk leuker uit!

Begin in de keuken.
Vraag me bij het uitruimen van de vaatwasser af waarom gebakvorkjes, die zich op één of andere manier altijd met hun tandjes in het bestekbakje vastbijten, zo’n kort steeltje hebben?
Ze zijn, net als gebakschoteltjes, eigenlijk altijd te klein!
En waarom spuuglelijk servies nooit aan diggelen gaat en ik niet de moed heb om het kapot te smijten?

Ongemerkt zweef ik bij mijn werkzaamheden in gedachten al weer naar mijn ecologische voetafdruk …. en vraag me af of ik geen vaatwasser-schaamte moet hebben en hoe ik dat kan compenseren??
Trouwens, wie kent nog de oorspronkelijke betekenis van voetafdruk (behalve de forensische wetenschap); wij zijn al geprogrammeerd om lichtvoetig, lichtlijvig en leeghoofdig over de aarde te zweven.   

Probeer fluitend mijn mindset te corrigeren van chaos naar zen-in-het-nu. Geen wonder dat je op facebook verzuipt in quotes van grote filosofen, mindfulnessgoeroes en spirituele leiders; velen zijn met mij op zoek.
Gooi er (naast wat zweverige, gejatte quotes) in dat je de ander bij de hand neemt naar zijn/haar innerlijke kind en daarmee naar een verlichte geest en je hebt duizenden volgers die gretig je boeken, cd’s en prullaria afnemen
— helaas heb ik die lucratieve afslag gemist —
En alweer drijven mijn gedachten naar waar ik ze niet wil hebben!!

“Een opgeruimd huis, is een opgeruimde geest!”
Geen idee welke goeroe deze waarheid als een koe heeft bedacht; het blijft mijn grootste en meest irritante trigger! Dus begin ik voor de zoveelste keer vol goede moed in KLEINe stapjes. Steevast kom ik dingen tegen die ik nooit gebruik, maar bewaar voor die éne keer!
moet gezegd: áls die ene keer komt, ik zóó ontzéttend blij ben met mijn bewaardrift. Er moet een quote komen voor dát gevoel!!
Maar het werkt niet; wat ik opruim voert mijn geest in weemoed of vreugd naar jaren her.

Misschien is míjn juiste mindset wel, dat ik mijn ordeloosheid (op sommige terreinen…) omarm als iets ‘wezenlijks’ van mijzelf, zolang het niet in totale chaos uitmondt??
Pfff, heb weer wat te ‘setten’ de komende tijd!
Maar zoals Prajnanapada (1891–1974), ook wel bekend als Swami Prajnanapada al zei: “
Wat we aanvaarden zal ons BEVRIJDEN… Wat we weigeren houdt ons GEVANGEN!”

Amen!
Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

De relatiecoach

(mijmering van járen her, héérlijk!)

“Dan heb ik niemand meer om m’n overhemden te strijken” antwoordde hij de relatietherapeut toen ze de eerste sessie opende met de vraag:
“Wat zul je het meeste missen van haar als jullie besluiten niet bij elkaar te blijven?”

Wat doet zo’n antwoord met je zelfbeeld?
Je zou woest het woord ‘huishoudsloof’ op je voorhoofd laten tatoeëren?
Wat zonder afbreekstreepje dan weer niet op één lijn past; ‘sloof’ moet voldoende zijn. Zo word je iedere ochtend als je in de spiegel kijkt, geconfronteerd met één van de belangrijkste skills in je relatie!!

Tegenwoordig heet een therapeut ‘coach’, omdat dat meer het idee geeft van iemand die langs de zijlijn staat met een fluitje en gele of rode kaarten. Beide partners aanmoedigend om toch vooral samen de eindstreep te halen! Tarieven zijn hetzelfde en de resultaten ook.

Je wilt als opstandige sloof gewoon op je kont gaan zitten langs de zijlijn, hopend dat je wederhelft vooral doorloopt en zich niet, zoals je lang —tevergeefs— verwachtte (en naïef koesterde), omdraait om je overeind te helpen.

Als relatiecoach weet je toch na één ‘consult’ wel hoe de vlag ervoor hangt? Waarom dan eindeloze sessies plannen, waarbij (meestal) jij je man ervan moet zien te overtuigen dat het misschien allemaal nog wel goed komt; “Als we onze huiswerkopdrachten maar samen doen!”
Die opmerking over de overhemden is toch duidelijk?

Volgende vraag aan jou zou (moeten) zijn: “Ben je tevreden als huissloof?”
“Nee!”, betekent verwijzing naar een mediator; die zou weten hoe je, zonder elkaar de hersens in te slaan, in goed onderling overleg, je relatie in (relatieve) vrede kunt beëindigen.

“Ja?”, heeft tot gevolg dat je als vrouw toch een aantal individuele gesprekken gaat volgen. Je moet namelijk leren je opstandigheid los te laten en, behalve huissloof zijn, ook op tijd je hoofd te buigen en nederigheid betrachten…

Maar onder het uiterlijk van sloof, woedt je drang naar gelijkwaardigheid, kameraadschap, liefde en voorál respect.
Daarom heb je je eega naar een coach gesleurd!
Niet om te horen wat je eigenlijk al wist.

Het moge duidelijk zijn… het was “Nee!!” (de mediator een brug te ver…)

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Tjerk, de haan

In een vlaag van verbijstering, waarin mijn verstand zei dat opruimen ook in kleine stapjes kan (…), een doosje met zooi gescand, teneinde het geheel dapper weg te flikkeren.
Missie’tje geslaagd… ware het niet… dat ik Tjerk tegenkwam!!
Aaah, Tjerk! Hij verdient zijn blog hier, ook al is het postuum.

Tjerk maakte deel uit van een toom kuikentjes, die onder de bezielende leiding van Pollewop, een struise Rhode Island Red, het leven leerde.
Pollewop werd eerder, in haar broze broedsheid, beloond met een nest naarstig ‘ingevlogen’ bebroede eieren.
Aangezien de man in Pollewops leven ontbrak, broedde ze de eieren uit zonder ooit seksuele geneugten te hebben geproefd; een soort onbevlekte ontvangenis.

Het boeide Pollewop niet; na de ‘geboorte’ van haar kinderen, stuk voor stuk rasechte Sussex, ontpopte Pollewop zich tot ware kloek!

Trots paradeert ze met haar kroost langs haar zussen Pietepiet, Pannelap, Pompom en Pauwela, onderwijl al klokkend de lekkerste hapjes aanwijzend in het gras en onder de struiken.
Ultieme prooien als wormen, larven of kevers ontlokken haar enthousiaste uitroepen, waardoor het grut met gezwinde spoed komt aanrennen om zich tegoed te doen aan het exquise gerechtje.
De honden, toch flink uit de kluiten gewassen rottweilers, bewaren respectvol de door Pollewop aangegeven afstand tot haar kinderen.
Ze weten dat het menens is als ze haar veren oppompt en met twee keer haar normale omvang de grenzen aangeeft.

Kippenkinderen groeien snel en na enkele weken zijn de rollen omgedraaid. Pollewop doet haar best om de hechtheid in het gezin te bewaken, maar het wit-zwarte gebroed pubert volop en onttrekt zich aan haar gezag. In deze tijd wordt ook duidelijk dat één van de kinderen man is; ineens hebben we een haan in het kippenhok! We noemen hem Tjerk.
Helaas betekent Tjerk ook een probleem.
Een eerdere ervaring met onze jonge haan Brutus, leerde ons dat buurman een hanen-kraai-allergie heeft. Dit uitte zich in het mobiliseren van twee agenten, die ons betichtten van ‘burengerucht’. — en dat terwijl Brutus de baard nog niet in de keel had!!! —
Brutus moest herplaatst en Tjerk wacht hetzelfde lot!!

Brutus vond bij vrienden een hemels hok met veel knappe kippen, dus voor Tjerk moesten we op zoek naar een andere foreverplek.
Ik schrijf me in op een kippenforum (het bestáát nog!) en vraag wie een fijne plek heeft voor onze Tjerk. Tjerk is een aanhankelijke schoot-kip en houdt ervan om geaaid te worden, dus mijn eisenpakket voor zijn nieuwe huis is aanzienlijk. Uiteindelijk kies ik voor Jan.

Kleine bijkomstigheid is dat Jan in België woont en wij in Friesland.
— het heeft lang geduurd voordat ik Tjerk’s bestemming durfde delen met vrienden en bekennen dat we 600plus kilometer hebben gereden om Tjerk (gratis) over te dragen aan een ware liefhebber —
Maar zodra Jan Tjerk in zijn armen sloot wist ik dat het goed was!!

Met Kerst krijg ik van Jan een allerliefst bericht met foto van Tjerk op tafel
(Y grapt nog —
heel fout — dat hij later het hoofdgerecht vormt);
ook onze tweede haan heeft een gouden thuis gevonden!!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Proeftocht…

Voorzichtig stap ik op het gazen trapje, wat keurig is uitgeschoven om het instappen te vergemakkelijken. Met een lichtvoetig hupje (waarmee ik zo’n licht beschamend zetje tegen m’n kont weet te voorkomen) stap ik verder omhoog de kar in. Houten bankjes langs de kant en een lange smalle tafel in het midden vormen het interieur van ons vervoermiddel.
Temperatuur 33 plus. J had al geadviseerd om achterin te gaan zitten om zoveel mogelijk ‘rijwind’ te vangen. Er zit een soort huifje boven ons hoofd. Waarschijnlijk bedoeld om droog te blijven in geval van stortbuien; zorgt er nu voor dat de hitte blijft hangen. Hoofden worden roder en overal vormen zich stroompjes zweet die (tevergeefs) weggedept worden.
Het feit dat we schouder aan schouder zitten draagt niet bij tot enige verkoeling. Gemoedelijk ingeklemd voel ik mijn temperatuur stijgen tot vapeur-onwaardige hoogtes!!!

De kar.
(hoewel ik afgebeelde personen niet ken, om privacy redenen geblurd )

“Rijden met dat ding!!”, smeek ik. Maar onze chauffeur, een buitengewoon hartelijke, gezellige en volslanke wijnboer bezingt alle verbeteringen aan zijn kar, waarbij hij zorgvuldig het deurtje sluit, mét splitpen. Dit moet voorkomen dat wij er straks één voor één uitvallen!
De tafel is niet bedoeld voor koele drankjes, maar geeft steun tijdens de tocht.

Na nog wat gejeuzel over het verkrijgen van een TüV keuring, teneinde gasten veilig te kunnen vervoeren (…) loopt onze gastheer naar zijn trekkertje.
Met een geweldige schok, waarbij we ons krampachtig vastklampen aan de tafel, begint onze trip. Dankbaar zoek ik verkoelende zuchtjes wind!

XXL koelbox en mandje droog brood

Slingerend door haarspeldbochten, langs afgronden en prachtige wijngaarden rijden wij naar onze eerste stop. Hier wijst onze gastheer trots hoever zijn druivenrijk reikt.
Nadat hij de enorme koelbox (bij gebrek aan ruimte ons voetenbankje) uit de kar heeft gezet en het trapje opnieuw heeft uitgeschoven, kunnen we uitstijgen.
Ieder krijgt een wijnglas aangereikt, waaraan een houder met touwtje. Bedoeling is dat wij het glas aan dat touwtje om onze nek hangen om verzekerd te zijn van ons eigen glas gedurende de hele reis.
De koelbox wordt geopend en de eerste wijnproeverij kan beginnen. Het touwtje is lang genoeg om te kunnen drinken, maar het vullen van het glas dwingt tot een ietwat ongemakkelijke buiging voor ‘onze’ wijnboer.

Niets verbroederd méér dan een lekker glas wijn en al snel vormen wij een hechte groep wijn’kenners’, die over elk glas wel iets te melden hebben.
De wijnboer schenkt royaal (iets met kosten voor de baat??) en voorziet ons van gortdroge stukken brood, waarna we buigend vragen om meer vocht teneinde dát weg te spoelen.
Met sprankelende oogjes en een brede glimlach, springen wij soepeltjes in ons rijtuig om de tocht te hervatten. Op de top van de berg met een adembenemend uitzicht, maken wij onze tweede ‘proefstop’. Een uitkijktoren nodigt uit tot beklimming om nog meer omgeving te kunnen bewonderen. Gewapend met een paar flessen ‘proef’ lokt onze wijnboer dorstige gasten de trappen op.

Y en ik blijven achter, samen met nog enkele hoogtevreeslijders.
Wij passen op de koelbox…

De tocht eindigt in het dorp op het terras van de wijnboer. Nadat alle wijnen zijn uitgestald op de tafels, mogen we nogmaals proeven voordat we onze voorkeuren invullen op bestellijsten.
Iets luidruchtiger dan eerder wisselen we smaken uit, en hier en daar zelfs delicate ontboezemingen… (waarvan men later hoopt dat de wijn ook ons aller geheugen heeft vertroebeld)
Dan ‘ontdekken’ we nog een keur aan hausgemachte Liköre, waarvan we toch moeten nippen ter beoordeling…
Uiteindelijk tipt onze gastheer dat we voor donker thuis moeten zijn.
— ik vermoed ter voorkoming van verder brallend overlast in de buurt —
Braaf gehoorzamend en struikelend over onze dankbetuigingen in het Duits rollen we op de bankjes van onze limousine en voordat de nacht valt levert hij ons af bij de camping. Opgetogen kletsend scharrelt een ieder in de richting van zijn of haar caravan.

Met dank aan H & J, die ons meetronen naar dit soort idiote belevenissen!
(zoals ook http://www.midlifepleasures.nl/alledag/spooktocht/ )
We hebben genoten en zo gelachen. Humor is overal!
Btw, ook zonder drank…

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Diepte-investering

Onlangs mijn wapenarsenaal uitgebreid. Het was nodig.
Oude verdedigingstechnieken bleken rommelig, lieten teveel sporen na en waren arbeidsintensief.
Het opzetten van een sluitend plan ter beveiliging, was een aanslag op mijn beschikbare tijd.
De techniek ook teveel persoonsgebonden; alleen ik beschikte over de juiste skills teneinde met dodelijke precisie toe te slaan.

Heb het over mijn nimmer aflatende strijd tegen de steekmug op de slaapkamer tijdens de zomermaanden.
Het nieuwe wapen is mij niet onbekend; een eerder exemplaar lag nutteloos vanwege het ontbreken van essentiële onderdelen… batterijen.
Het verdwijnen daarvan had alles te maken met het zoekgeraakte beschermkapje!!

Dus, in de herkansing met een gloednieuw ‘killing-gnat-by-electric’ racket.
Een bijzonder diervriendelijk wapen, aangezien de dood binnen een milliseconde intreedt.
Gebruik vereist een aanvalsplan. Schuin van boven geeft het beste resultaat, en tijdens benadering stroom inschakelen!
Geduchte training maakt het zelfs mogelijk de mug ‘in de vlucht’ uit te schakelen middels elektrocutie!! De sierlijk gerichte zwaai, waarmee dit wordt uitgevoerd, vereist toewijding en training; een Kendo meester waardig.

Echter, na de euforie van het ‘killing-moment’, een ‘down-to-earth’ dingetje: een nasmeulend lijkje kan niet in de prullenbak!
— mijn verleden als (inmiddels lang ex-)roker, leerde mij het gevaar van ‘doodgewaande’ peuken in afval —
Loop dus met mijn naknetterende slachtoffer richting bad.
Boven de kuip schakel ik de stroom uit en stort het lijk veilig af!
Voordeel van dit ritueel is tevens dat ik de volgende ochtend het aantal uitgeschakelde vijanden kan bijschrijven op mijn lijst ‘succesvol geëlimineerden’!! Naast een goede nachtrust toch een moment van heroïek!

Ben me bewust van de risico’s bij het online publiceren van zoveel oorlogszuchtige taal; zal voorlopig als ‘risicofactor’ gelden binnen de normen van de AIVD!
Echter, het genieten van nachten zonder ‘vijandelijk vuur’, overtreft ruimschoots het unheimische gevoel van ‘big brothers watching me’!

Jeanette

PS, volgende week geen blog; ben ff weg. Tot 7 september!

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Vakantie-archiefje: Voetjevrijen

Klik op onderstaande titel en verlies je (weer) even in een spannend samenzijn…

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Wie ben ik

Als ‘vliegende kiep’ in het bedrijf zijn mijn taken divers en niet omschreven in een overeenkomst. Anderen bepalen graag dat “dit nou net even (…) een klusje voor jou is!”, waarbij tijdrovende taken op mijn bureau belanden.

Aanvragen van eHerkenning bijvoorbeeld. (een soort DigiD voor bedrijven)
Nou had ik vorig jaar al eHerkenning aangevraagd en verkregen, maar, een goede overheid waardig, vragen verschillende instanties verschillende toegangsbevoegdheden (en aan elk bevoegdheidje hangt een prijskaartje).
Dus upgraden van bevoegdheid 2 naar bevoegdheid 3+
Maar dan mág je ook wat!!

“Piece of cake”, dacht ik vol goede moed; had het eerder volbracht.
Voordat ik überhaupt ben waar ik wezen moet om te kunnen begínnen met het beantwoorden van een eindeloze vragenreeks, is het eerste uur al verstreken!
— probeer uit alle macht de juiste mindset te behouden: zzzennnn —
Neem een bak koffie en nestel me voor mijn pc om te starten.

De derde vraag vereist een inschrijfnummer. Ik snel naar de map met inschrijfnummers en zoek koortsachtig de gevraagde gegevens.
Haast is geboden, want DUIDELIJK ZICHTBAAR loopt in de rechterbovenhoek van mijn scherm mijn beschikbare tijd op deze pagina!!!
“Over 11 minuten en 32 seconden wordt deze sessie automatisch beëindigd en dient u opnieuw in te loggen!”
Zwetend als een triatleet, heb ik na 3 nieuwe sessies alle gegevens (naar waarheid) ingevuld en hoop ik te kunnen afsluiten, pfffffff!

Eerst nog even digitaal ondertekenen(?) Er resten mij nog luttele minuten, maar zodra ik mijn ‘handtekening’ invoer krijg ik de vraag of ik eigenlijk wel gemachtigd ben om te tekenen.
Of ik wel even het bewijs daarvan als bijlage wil toevoegen: ‘geblurde’ kopie rijbewijs.
Strompel sessie 4 door!!
Alsof het allemaal nog niet genoeg is, moet er ook een papieren aanvraag met alle gegevens én getekend worden verzonden per post.
Ik overfrankeer de envelop; dáár zal het niet misgaan.

dav

Rustig wacht ik op antwoord. Overheidsinstanties eigen zal dit enige tijd in beslag nemen — drie tot vier werkdagen krijgen soms een totaal andere betekenis — Maar, na twee weken al een mail:
“Graag willen wij verifiëren, of u daadwerkelijk degene bent die de aanvraag tot upgraden eHerkenning heeft aangevraagd!
Binnenkort ontvangt u een mail van bedrijf X met het voorstel voor een afspraak tot
identificatie op locatie!!”
O      M     G!!! Hoe verzín je zoiets.
In de kleine lettertjes wordt liefjes vermeld dat “de kosten van deze identificatie later aan u worden doorberekend”!
Pas na langdurig mediteren krijg ik mijn mindset weer op standje ‘redelijk’.

Afspraak gemaakt, en per omgaande een mail met foto krijg toegezonden krijg van degene die mij komt ‘schouwen’.
(eigenlijk voer ik dus ook een ‘identificatie op locatie’ uit voordat ik mijn geblurde ID uit handen geef)
Enfin, waardig doorsta ik de identificatie; de goede man kan het niet helpen dat hij op pad wordt gestuurd om te controleren of ik wel ben wie ik zeg dat ik ben… toch? Ik blijf beleefd!

Snap het helemaal hoor: deze grondige manier van controle door de overheid voorkomt fraude! Ook in ‘uitkeringsland’ natuurlijk!!
En dat is goed voor ons allemaal!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Hitteprotocol

Mijn hoofd is vol
van het hitteprotocol
Alles wat ik moet
en vooral laten
Veel drinken is goed
voor de nodige nitraten

Helaas past alcohol
niet in het hitteprotocol

Ik word horendol
van het hitteprotocol
Hoe overleef ik in vredesnaam
nóg zo’n hete nacht
Wappers, water, open raam
wat heb ik nog niet bedacht

Doe me alsjeblieft een lol
vermeld dát in het protocol

Mijn hoofd is al zo vol
van het hitteprotocol
Hitterecord na hitterecord, jawel
Het lijkt alsof men streeft
in een misplaatst, verhit duel
niet wie de langste…, maar de heetste heeft

Wie brengt wie het hoofd op hol
in het hitteprotocol

Mijn hoofd is overvol
Van het hitteprotocol
Plots geven minder oudjes
de pijp aan Maarten
Water, fruit en zoutjes
oplevende oude taarten

Wellicht ook heel zinvol
Ná het hitteprotocol

Het zindert in mijn bol
als het hitteprotocol
twijfelt aan verstand bij mij
Alsof de hitte hersens kookt
tot een hersenbrei-gelei
— wel duurzaam zon-gestookt —

Het is zweten in een overvol
Nationaal hitteprotocol

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook