jan 19

Duurzaam

Per ongeluk twee stokbroden gekocht, terwijl (altijd al) één meer dan genoeg is.
Dus staat zo’n stukje bakkerstechniek stoer rechtop hard te worden.
“Weggooien kan altijd nog!” denk ik dan, en hak er, door het uiteinde van de stok stevig op het aanrecht te slaan, een stukje vanaf.

Voor de vogels!! Het eerste stuk wat ik neerleg is binnen twee tellen meegenomen door een kraai en dus blijft het kleine spul, zoals meesjes, mussen, winterkoninkjes, tjiftjafs, merels en zelfs de twee torteltjes beteuterd achter. Opnieuw met forse spierkracht een stuk afgebroken; nu slim verstopt voor de brutalen.

Terwijl talloze hummeltjes noest (maar tevergeefs) hakken in het brood, houden de rovers zich op afstand. Wachtend op het moment dat de prooi wordt achtergelaten. En ja hoor, onmiddellijk peuteren ze het stokbrood uit de verstopplek en nemen opnieuw de wieken met mijn goeie intentie. 

Dus besluit ik tot duurzaamheid in de keuken: paneermeel maken van oud brood.
Zet de oven op ‘warm’ en laat het stokbrood een halfuurtje ontvochten.
Als ik me úren later mijn voortvarend plan voor een duurzame wereld herinner, kan ik alvast één conclusie trekken: geheugenincontinentie en duurzaamheid is niet de gelukkigste combi…  

Onze oven is een oersterke energievreter uit de jaren 60 – toen energielabels nog niet waren uitgevonden – en de beoogde duurzaamheid met het verwerken van teveel gekocht brood tot paneermeel, is compleet teniet gedaan door mijn vergeetachtigheid.

Zwaar gebukt onder wat ik allemaal móet om milieu-verantwoord te kopen, te koken, te eten, te wassen, te drogen, te isoleren, te ontgassen, te scheiden, te schijten, te reizen, kortom te léven… krijg ik plots enorme behoefte tot ont-moeten!! 

Misschien heel klein beginnen met m’n eigen duurzaamheid voordat ik me stort op het wereldse behoud van wat ons nog rest. 

Jeanette

Deel met wie je dit Midlife Pleasure momentje gunt!
Heel gemakkelijk via onderstaande links!

jan 12

De mannen van Fair

De bel gaat en daar staat hij. Blond, gespierd en buitengewoon ongeïnteresseerd in haar. Zonder groeten banjert hij naar binnen en laat haar verbouwereerd achter.
“WTF?” denkt ze, truttig ontstemd. Loopt naar hem toe, tikt hem op z’n schouder en gaat uitdagend voor hem staan. Bo, de blonde god, staart over haar hoofd in de verte, niet in het minst onder de indruk van haar gekoketteer. Eerder lichtelijk verveeld.

Hij loopt naar buiten en inspecteert de tuin. Hij kent het terrein; heeft zich al vele malen ónverdienstelijk gemaakt met het grondig snoeien van struiken en bomen. Niet gehinderd door enige kennis, ontdeed hij vijg- en bessenstruiken van takken onder ‘handbereik’.
Het snoeiseizoen is voorbij, dus bevochtigd hij hier en daar de wortels. Zij volgt haar stoere tuinman op de voet, zich ondertussen afvragend hoe ze zijn aandacht kan vangen.
Haar haar in ‘toupeer-stand’ probeert ze stijlvol te imponeren. Tevergeefs!

Eindelijk vangt ze zijn blik, wanneer ze uitdagend met zijn favoriete speeltje voorbij komt. Hij reageert opgewonden maar maakt een nederige buiging om haar tot geven te verleiden.
Plots zijn de rollen omgekeerd. Zich haarfijn bewust van haar ‘macht’ keert ze hem haar kont toe en loopt heupwiegend weg. Hij volgt, hunkerend naar haar genade en bereidheid tot delen.
Bo mag blijven logeren; wellicht keren zijn kansen?
Maar zij koestert haar pas verworven ‘koninginne-status’ ongenaakbaar!

De bel gaat en daar staat hij! Zwart-grijs, atletisch elastisch, groot en met smachtende ogen! Begroet haar met een liefdevolle, maar natte kus op haar neus.
Romke, haar aanzienlijk jongere lover! Zijn ongebreideld enthousiasme vraagt om volwassen aanpak; ze wijst hem kort z’n plaats en dwingt hem haar te volgen.
Gaandeweg leert ze omgaan met zijn onbehouwen liefdesuitingen. Ze kan hem niet weerstaan; Rom(eo)ke, een meester in het verleiden tot doldwaze achtervolgingen.  
Hij dendert de tuin in en nodigt haar uit tot een onvergetelijk uur samen.

Nu zijn donshaartjes zijn verdwenen snapt hij haar beter, maar zij blijft hopen op meer inzicht in haar vrouwelijke behoeftes. Ze vraagt zich af hoe ze hem kan polijsten tot volwaardige, rijpe vrijer. Hoewel zijn capriolen niet aan energie inboeten, verandert zijn rol langzaam.
Soms durft hij haar zelfs – stoer mannelijk-  te bepotelen, terwijl zij smachtend op haar rug (in koele modder) ligt te rollen…
Romke blijft niet logeren, maar valt toch als een blok in slaap na een uurtje ravotten.
Met een grote grijns dromend over Haar!

En Fair? Die geniet haar modder-haarmasker-intensief (…) en mijmert over haar minnaars:
“Zálig, die vrijers af en toe! Maar wat een rust als ze weer oprotten!”

Jeanette

Deel met wie je dit Midlife Pleasure momentje gunt!
Heel gemakkelijk via onderstaande links!

 

 

jan 05

Kerst 2018…terugblik

‘Nee, dit jaar een heerlijk rustige kerst!’ Kerstavond elders, eerste kerstdag wordt van mij niet meer gevraagd dan pesto-pasta en sla en tweede kerstdag zijn we samen en creëren we een feestmaal uit alle voorraden die we toch hebben ingeslagen.  

Maar wee: ontbrekende kerststress is dodelijk! Geen paniek om menu’s, boodschappen, last minutes, deadlines, versierselen, schone ramen, plees en vloeren.
Een gevaarlijk soort gezapigheid neemt bezit van mij en daar gaat het mis.
Niks hoeft, alles mag.

Terugmijmerend naar vorig jaar, toen ik met het snot voor de ogen als een kip zonder kop de zaken op een rijtje probeerde te krijgen, me angstvallig aan ellenlange (vaak onzinnige) lijstjes vastklampend als een drenkeling aan een stuk hout.  

Door het gebrek aan lijstjesstructuur verlies ik de weekindeling uit het oog en spiek op m’n telefoon welke dag het is! Plots is het te laat voor de kerstkaarten. Mezelf sussend dat een ieder de schuld bij PostNL legt, ga ik toch voor “gezellige kerstdagen!”; kniesoor die daarover valt. 

Met een supermarkt die 365 dg per jaar geopend is, valt ook daar geen adrenalinestoot te halen. Niks dramatisch ineenstorten voor de net gesloten deuren vanwege een onontbeerlijke ingrediënt wat je vleesschotel nodig had.

En nu?? Bingewatchen? Ineens kan ik niet kiezen uit de lijst van 100 aanbevelingen. En bingewatchen plán je niet voor tweede kerstdag. Doorhalen voor de buis ontstaat spontaan; om één uur ’s nachts elkaar aankijken en dan gaan voor nóg een aflevering, en nóg één!!
— bingewatchen is trouwens wél perfect voor halfwas-bejaarden met een lichte neiging tot vergeetachtigheid, want bij één aflevering per week ontstaat een sinkhole in je geheugen, waarin de vorige aflevering totaal verdwenen is —

Verveeld pak ik de stofzuiger, die precies op dat moment de geest geeft na 15 vreugdevolle zuigjaren! Plots is stofzuigen een absolute levensbehoefte, maar zelfs Coolblue bezorgt niet op tweede kerstdag…
Pfff, hoe had ik mij verheugd op een paar aanééngesloten (2) vrije dagen met een zee aan tijd, in te vullen naar behoefte.

Verveling knaagt aan de randen van mijn kerstgeluksgevoel. Ik plof op de bank met nóg een appelbol en bedenk of ik die weg zal spoelen met koffie of met wijn. Dreigende kerstkilo’s negerend ga ik voor wijn; wellicht een stap naar de vrolijke noot in mijn treurige kerstbestaan.

Het is duidelijk: ik lijd! En wel aan een heuse kerst-depressie!! Mijn lief herkent de symptomen en zorgt voor een goed maal als bodem voor de overige glaasjes troost. Snikkend van het lachen rol ik niet al te laat in bed en verheug me op de vrolijke, vroege tonen van de wekker als start van een normale dag! 

Jeanette

Deel met wie je dit Midlife Pleasure momentje gunt!
Heel gemakkelijk via onderstaande links!

dec 22

2018 – 2019

dec 15

Alleensamen…

Soms hebben mijn gedichtjes ‘rijptijd’ nodig voordat ze de wereld in mogen.
Voor ‘Alleensamen’ is dat nu…

Jeanette

Deel met wie je dit midlife pleasure momentje gunt!
Makkelijk, via onderstaande links of facebook!

dec 08

Heerlijk avondje…

Als je wilt feesten, moet je zelf de slingers ophangen… zeggen ze.
Dus ga ik een lang vervlogen traditie nieuw leven inblazen en sinterklaasavond (sort of) ‘vieren’. De lauwe reacties negerend vul ik enthousiast in: beetje nostalgie met kaarsje, kruidnootje, chocomelk met slagroom, hapjes, drankjes, spelletje en een kleinigheidje met gedichtje. Voor vijven naar de supermarkt gesneld voor twee chocoladeletters, anders geeft het gedichtje zo kaal.

Stel voor om na het avondeten te beginnen met de feestelijkheden, dus vroeg koken en eten
— só not me — Als ik de keuken heb opgeruimd(…), liggen mijn huisgenoten languit op de bank; de één met één oog televisiekijkend en de ander geconcentreerd in zijn mobiel.

Venijnig roep ik op tot gezellige samenviering van sinterklaasavond.
Als we eindelijk met elkaar rond de tafel zitten, deelt de sint de kleinigheidjes (chocoladeletters) plus gedichtjes uit. Beide enthousiast ontvangen — het moet gezegd —
De sfeer alras ontdooid in heuse sinterklaasavondstemming, storten we ons op een potje Triviant!! Volgevreten van de chocoladeletters laten we de kruidnootjes, chocolademelk met slagroom, hapjes en drankjes voor een volgende gezellige winteravond!!

Avonden
Heerlijk eigenlijk, zo’n avondje zonder tv! Vraagt naar méér! Erger me aan mezelf als ik een hele avond bankhang en bij gebrek aan een goeie film of serie het aanbod gedachteloos consumeer. Ook dát is bijna verleden tijd, want tv kijken zoals wij (euh…’ouwetjes’) dat nog doen schijnt passé. Je kiest nu voor jezelf wat je wilt: oortjes in, ipad op schoot of je mobiel voor je snuffel. Niks geen zappende dictators of irritante ruis door commentaar wat doelloos in de lucht blijft hangen.
Heerlijk in je eigen wereldje muziek luisteren of bingewatchen; heel gezellig… En zo strekken de tentakels van internet zich via de straat, winkels, restaurants, kroegen, bioscopen, bus, metro en trein uit tot in de woon- of slaapkamer.

Soms verlang ik naar andere tijden; het lijkt allemaal zo te vereenzamen.
Weer wat meer ‘oog’ en ‘oor’ voor elkaar…

…naar de tijd dat we nog niet constant met de neus in onze mobiel zaten…

Jeanette

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt!
Makkelijk, via onderstaande links of facebook!

dec 01

Ook ik…

Elke dag geniet ik van het recept van Klaas Kasma in de Leeuwarder Courant.
De dagelijkse kost wordt gelardeerd door een stukje tekst, dat meestal hilarisch is.
Over zin en onzin in de keuken.

Zo langzamerhand heb ik een redelijk uitgebreide ‘Klaas-recepten’ bibliotheek
(digitaal, maar als backup een ouderwets en onhandig knipsel archief)

Soms is het recept bewaar-waardig en een andere keer vormt het onvervalste Klaas-commentaar op de (culinaire) wereld het pareltje in het recepten boek.


Onlangs bovenstaand recept voor schorseneren. De vergeten groente die aan populariteit wint. Voortvarend en braaf een kilo(…) gekocht.
Over modder gesproken… voor ik het maagdelijk wit onder de schil bereik, ben ik al door meerdere lagen heen geworsteld. Snijplank, mes, dunschiller en aanrecht onder het zand! Aangezien een ontblote schorseneer gezwind in ijswater moet, schil ik steeds drie voordat ik alle attributen afspoel en begin aan het tagliatelleren.
De eerste baantjes met de dunschiller zijn prachtig! Dan wordt het schorseneertje al dunner en dunner en blijkt het onmogelijk om er nog een redelijke tagliatel uit te halen.
Ik frommel nog wat korte stukjes en stort het resultaat af in het ijswater.

Ik moet zeggen, dát ziet er best profi uit! Ze blijven prachtig wit onder invloed van koude en een citroentje. 

Worstel verder! En zo langzamerhand vraag ik me af wie in godsnaam dit recept heeft bedacht. Dicht ik Klaas een dergelijke sisyfus-klus toe?
Multitasken is uitgesloten, dus nadat alle schorseneren min of meer keurig getagliatelleerd zijn, stort ik mij op de kaassaus waarvan de (uiteraard iets té) rijkelijk toegevoegde wijn moet inkoken. Hoe is het mogelijk dat zo’n kort receptje een volwaardige keuken-workout is?
Te laat begin ik met de quinoa; lees nu pas in de ingrediënten lijst dat het de gekookte variant betreft! Ik jongleer druk boven het fornuis en voel (naast lichte paniek) ook een soort van slappe lach opkomen. Wat wórdt dit???
Eindelijk kan ik het bedje van quinoa spreiden voor de authentieke schorseneren-tagliatelle met kaassaus!


Het smaakt zoals het eruit ziet…
De niet-smaak van de quinoa doodt volledig de creatief(?) uitgedachte en belachelijk arbeidsintensieve schorseneren-topping!

Op dit moment zie ik hem voor me:
Klaas Kasma, gniffelend in zijn knuist om wéér zo’n quinoa-kut die erin is getrapt!!

Jeanette

Deel met wie je een midlife pleasure momentje gunt!
Makkelijk, via onderstaande links of facebook!

nov 24

Saskia

Saskia
En toen was ze dood. Ik kende haar niet. Althans, niet persoonlijk.
En toch maakt haar dood me triest.
Ze was één van de oprichters van een forum. Het forum waarop we onze liefde voor onze honden deelden; voor onze rottweilers.
Het Rottweilerforum!

Maar we deelden meer dan verhalen over onze honden.
We boetseerden aan het beeld van elkaars leven.
Kleine beetjes gedeeld vormden het plaatje; een virtuele schets. Ook van haar.
Brokjes informatie waren als klei, waarmee het leven van de ander vorm kreeg.
Ook haar leven.

Het bleef behelpen. Nooit een oogopslag of klein gebaar, nooit een zucht van wanhoop of een schaterlach. Woorden, emoticons en af en toe een foto, waren de bouwstenen.

Voor mij de eerste (voorzichtige) stappen naar een internet community.
Ik ‘vond’ anderen in ten minste één gemeenschappelijke passie.
Ik wilde deel uitmaken van die groep, erbij horen. Besteedde uren van de avond of nacht in denkbeeldig samenzijn.
Beetje virtuele provinciaal was ik wel. Netjes en beleefd. Probeerde vooral (virtuele) lange tenen te mijden. Wat je schreef stónd er en íedereen kon er iets van vinden! Onzeker stond ik langs de lijn als er felle discussies werden gevoerd op het scherm.

Langzaam leerde ik wanneer het écht hard tegen hard ging; de virtuele degens fanatiek gekruist. Wanneer een ironische ondertoon leidde tot felle reacties, wanneer met respect en empathie naar elkaar geluisterd werd en hoe verschillend humor kan zijn.

Saskia wist het allemaal.
Gepokt en gemazeld door het leven (níets is haar bespaard gebleven) maar met onnavolgbare amsterdamse(?) humor laveerde ze feilloos langs grote en kleine ego’s.
Ze raakte ieder van ons met wie ze was.

Tot mijn spijt heb ik haar niet ontmoet; ons contact bleef virtueel.

Was dit dan virtuele ‘vriendschap’, zijn dit virtuele tranen en maakt dat het tot virtuele rouw? Bestaat er dan ook zoiets als virtuele dood??


Helaas is haar dood levensecht
Voor de liefsten in haar leven
een oorverdovend missen

Jeanette

nov 17

Reflectiemomentje…


Ter controle stijfjes met de wijsvinger over de randjes; vast item in Bed & Breakfast.
Meestal kritische types, die op deze manier de properheid van de tegenstander toetsen en daarmee het moment bepalen waarop ik zap!

— “Vluchtgedrag!”, zou de therapeut van de koude grond zeggen —
Mijn zapgedrag verandert. Wordt meer des mans, denk ik in eerste instantie.
Maar misschien is het des leeftijds en zap ik omdat ik de verhaallijn mis omdat ik héél even (écht heel even!) ben ingedut??

B(oer)Z(oekt)V(rouw) is dé uitzondering op de regel in deze. Zou zó m’n blog “Tergend…” van april vorig jaar opnieuw kunnen plaatsen. Kwestie van namen aanpassen.
Zelfde ervaring van slepende ergernis!
Toch volg ik het nieuwe seizoen, zonder zappen!
Psychologisch minder makkelijk te duiden! Wellicht tikje masochisme??
Ik lijd… tot de aftiteling… elke week wéér!!

Wat is dat dan, wel zappen bij B&B en niet (kunnen) bij BZV?
Na gedegen onderzoek ben ik eruit. BZV roept ergernis uit verveling op! Schimmige nieuwsgierigheid en nog vagere hoop dat het misschien toch nog leuk wordt, blijft broeien!
Die slome, quasi onverschilligheid weerhoudt mij ervan te zappen!

B&B confronteert! Weerstand als gevolg van herkenning!!
B&B gaat over sprankelende gastvrijheid (echt of commercieel), organisatietalent, twee rechterhanden (vaak vier!), properheid, netheid, creativiteit, eindeloze interieur ideeën en perfecte sfeer creëren. — vaardigheden die niet per se op mijn huishoudelijke cv staan — Opstandig grijp ik de afstandsbediening!

Waarom niet “Stoffig, maar liefdevol!”, “Niet perfect, maar heel gezellig!”, ”Niet gestreken, maar heerlijk fris!”, “Ongelapt raampje, maar prachtig uitzicht”!
Zeur niet over het ontbreken van een xxx-badjas die je thuis ook niet gebruikt. Láát dat stofje op de deurpost, dat ontbrekende haakje in het gordijn, dat barstje in de spiegel! Tijger niet onder het bed door teneinde een vergeten sok, vieze zakdoek, neuspeuters of een gebruikt condoom te kunnen inbrengen als “Kléin puntje van aandacht…!!!”
Pfffff, laat het los en KOESTER de imperfectie!!!

En kijk… alleen nog maar… naar de mens achter het stof, dat barstje, die vergeten sok!
Ik zou niet meer zappen…

Jeanette

Leuk als je dit verhaal deelt met wie je een midlife pleasure momentje gunt!
Makkelijk, via onderstaande links of facebook!

nov 10

De lamp…

Vandaag een ‘ouwetje’ (ca. 2009); kwam ik tegen en zeker het delen waard!

Al sinds de verbouwing, 3 jaar geleden, hangt er een kaal peertje boven de eettafel.
Een verbouwing geeft een scala aan excuses voor zaken die voordien al niet anders waren, alleen hingen de peertjes toen elders.

Maanden lang leven op een stuk oud tapijt op het beton met 2 stoelen, een tafel, de hondenmand, een bank en een teevee. Zo basic, dat we ons afvragen wat we eigenlijk nog meer nodig hebben. Hetzelfde gevoel overvalt je na een vakantie van drie weken in de caravan en baalt van alle onnodige meters die je thuis moet afleggen. Ons huis is groot, maar het was er al en dan moet je je daarbij neerleggen.

Terug naar het peertje. Tijdens een kort reisje naar Limburg zie ik een lampenwinkel.
Gelijk flitst het beeld van het peertje door mijn hoofd en ik besluit dat we híer en nú een lamp gaan kopen. Anderhalf uur later komen we compleet daas de winkel uit met een eettafellamp. Eentje waar je ‘doorheen’ kunt kijken, met flexibele lichtpunten en dimbaar. Wat wil je nog meer? Thuisgekomen wordt de lamp opgeborgen; een dergelijke verandering moet rijpen!

Verstoft maar niet vergeten halen we hem na een half jaar tevoorschijn. Het gaat gebeuren! Eén hoge trap is niet genoeg, dus staan er twee trappen op de eettafel. Eentje om op te staan en eentje waarop de lamp ligt. Manlief voelt zich geroepen dit klusje te klaren en vloekt en tiert zich door de eerste twee uren doe-het-zelf. Resultaat is triest pover; de beschadigingen aan het plafond niet! Het bevestigen blijkt klus voor de vakman. Gebeld, en gealarmeerd door onze wanhopige oproep staat hij binnen tien minuten voor de deur.
Binnen een half uur hangt de lamp waar hij hoort…

So far so good, maar weinig licht. De snoeren, waarmee het geval aan het plafond hangt zijn veel te kort. In de winkel leek het leuk, maar daar waren de plafons twee meter lager.
Bovendien is het (plus 50 euro kostende) vernuftige systeem om de lamp te dimmen onbruikbaar aangezien op de lichtschakelaar zélf een dimmer zit… Al met al een dure miskoop; de dertig dagen niet goed geld teruggarantie allang verstreken! Voorlopig laten we ‘m hangen. Een soort icoon voor ongeplande impulsen met duistere gevolgen.
Vrienden krijgen bij kaarslicht het hele verhaal. We zijn de schaamte voorbij, we gaan met de billen bloot, we bekennen kleur!

Goede vriend D ontfermt zich over de lamp. Nieuwe snoeren gekocht en twee dagen klussen voor kost, drank en logies. Het resultaat is bijzonder: wij hebben niks te regelen; de lichtsterkte verandert regelmatig op de meest onmogelijke momenten; lezen bij kaars- en dineren onder tl-licht. Tijdens deze lichtshows vermoeden wij D’s duistere krachten als bizarre groet van down under. Inmiddels groet eenieder bij ons aan tafel vrolijk terug; D heeft een grote schare fans!!

Jeanette

Leuk als je dit verhaal deelt met wie je een midlife pleasure momentje gunt!
Makkelijk, via onderstaande links of facebook!

Oudere berichten «