Tranentrekkers en smulpers

“Waarom Yolanthe vijf keer het alarmnummer moest bellen en zichzelf ternauwernood in veiligheid kon brengen…” lees ik onder een foto van een huilende Yolanthe.
“Waarom Frans 90 kilo afviel en 100 kilo aankwam…”, met een foto vóór en na. Bedoeling is dat ik gretig ga lezen wat absoluut niet gemist mag worden.
Maar ik zit prima, zo onder mijn steen!!

Ok, TV Privé (1975-1984, jaja…) was destijds tijdelijk een quilty pleasure, maar dat was nieuw en heel erg ‘toen’!
The king of gossip zien was geen onverdeeld genoegen, maar smeuïge details over Bekende Nederlanders waren hot.
De helft van de huidige BN’ers ken ik echt niet, dus blader ik blanco en vol verbazing door de roddelbladen bij kapper of tandarts.
RTL Boulevard schijnt goed te zijn om up-to-date te blijven, maar ik kan het niet opbrengen.

Naast alles moeten volgen en weten, noopt de (sociale) media je ook nog om overal iets van te vinden. Want wat heb je anders aan je weetje?
Afgelopen week kreeg ik te horen dat de Borsatootjes Leontine (moest naam ff checken) en Marco ‘uit elkaar’ zijn!
In mijn onnozelheid probeer ik nog “Och wat sneu, hebben ze dat vandaag bekend gemaakt?” Maar het schijnt al wéken volop in het nieuws te zijn.
In gedachten verhef ik de status van mijn steen tot hunebed; hoe zalig was die onwetendheid!

“Heftig zeg!”, reageer ik, hopelijk gepast. Voel geen betrokkenheid, maar scheiden doet lijden denk ik dan. Of je nou BN’er bent of niet.
Of er ook kinderen de dupe worden van de breuk? Geen idéé.
Wil dat eigenlijk ook niet vragen; naast mijn hunebed-staat woon ik in het Noorden en al snel wordt de conclusie getrokken dat daar alleen een naderende Elfstedentocht hot nieuws is.
“Hij scheen het te doen met een ander en had ook een burn-out!”
“Já, die burn-out, dát wist ik!” antwoord ik blij (en íets minder pissebed).
“Las ik op facebook!” (bedenkelijk) “Maar ik dacht dat te hard werken de oorzaak was!” (pissebed-status 100%)

Ik haak af. Blijf achter in verwarring. Ga me bezinnen op passend commentaar bij ‘non-nieuws’ (voor mij dan).
Neutrale, vriendelijke antwoorden die altijd zorgen voor gelijk spel bij het treffen gossip-freak versus pissebed!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Cookiestress

Het is toch al weer jaren geleden dat ik vol verwondering het www ‘op surfte’. Een wereld aan informatie lag aan je voeten met een simpele muisklik.  
Weg met woordenboeken en encyclopedieën, ruimte in je boekenkast.
Wat een zegen voor werkstukken, scripties of presentaties!
Alle informatie voor je neus en met slim knippen en plakken hoef je alleen nog maar op “print” te drukken en worden alle deadlines gehaald!
Van mijn verwondering is weinig meer over; irritatie viert hoogtij!

Heb eczeem en zoek onschuldig naar een (onschuldig) middel waar geen hormonen inzitten.
PATS!!
Dágenlang wordt ik viraal gestalkt met de meest uiteenlopende wondermiddelen die mij acuut van mijn eczeem afhelpen.

Mijn hond heeft klachten en kan er niet goed achter komen waar die vandaan komen. Met trefwoorden probeer ik mede-lotgenoten met vier pootjes op te sporen.
KEDENG!!!!!
Op ieder moment van de dag kotst mijn pc middelen en adviezen uit teneinde mijn trouwe metgezel als nieuw door het leven te laten huppelen!

Voor één van mijn blogs moet ik mij verdiepen in zaken rond de dood…
AMAI!!
Krijg een brei aan dood-gerelateerde producten voorgeschoteld.
Van de voordeligste uitvaart verzekeringen, tot de kekste doodskisten en alles daartussenin. Laat je fantasie de vrije loop; niks is te gek!

En zo wordt alles wat ik doe in ‘algoritmen’ vastgelegd en raak ik steeds verder verstrikt in het digitale plaatje van mij en mijn interesses!!
Ik verlies me in het verwijderen van mijn sporen door constant cookies en geschiedenis te verwijderen, maar de tentakels van de commercie reiken te ver!


Inmiddels is er een tweede kwelling bijgekomen: coaching!
Naast alle producten en oplossingen  voor álles in mijn leven, komt uit elke hoek en ieder gat het perfect passende coachingsvoorstel!!

En dat gaat ver!! In vrijwel alles waar ik mogelijk enige onwetendheid, twijfel, onmacht of gewoon moedeloosheid door laat sijpelen in mijn surfgedrag, word ik bekogeld met coaches.
Lijncoaches, kledingcoaches, make up coaches, kookcoaches, eetcoaches, kleurencoaches, inrichtingscoaches, kluscoaches, sportcoaches …etc…etc

En ze hoeven niet eens lijfelijk aanwezig te zijn!! Via je SMARTphone
‘neem je ze mee!’ en kun je ze overal desgewenst oproepen!
Hoelang duurt het nog voordat ik in mijn bed lig met ‘oortjes’ in waardoor mijn sekscoach advies geeft over de meest intense belevingen met mijn slapie??

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Hoe het ging…

Een soort ‘honeymoonweekend’ leek me wel wat, maar zaken gaan voor het meisje (ook al is ze de kersverse bruid), dus gewoon aan het werk.
In mijn blog van 23 november vorig jaar (
http://www.midlifepleasures.nl/alledag/om-praktische-redenen/)
was het al duidelijk; ergens zou getrouwd gaan worden en afgelopen donderdag was het zover.
En het is ons gelukt: we hebben allebei (uiteindelijk) “ja” gezegd!

Hoewel alles ‘uit praktische overwegingen’ zou plaatsvinden, sijpelt ergens emotie binnen! Vreemd genoeg het eerst bij Y, terwijl dat juist zijn verwijt
(= emotie…) aan mij was!
“We willen het puur praktisch houden, ga jij het op internet zetten!!”
“Dat is humor!” vind ik, “Met een dubbele laag. Dat snapt toch iedereen?”
“Ik niet!” briest hij, “Dus een heleboel anderen ook niet!”
Sus hem met de opmerking dat mensen zonder humor mijn blog niet lezen,

maar het is al te laat.

De éénna-goedkoopste ceremonie en daarmee het dichtst bij ‘praktisch’, is er eentje van twintig minuten.
Waarmee de deur gelijk op een kier ging; je mag een paar gasten meenemen!!
Voor we het wisten hadden broer en zussen met partners en een paar goede vrienden die ook geen ‘no for an answer’ namen, zich naar binnen gewurmd!
“Zie je wel, jij nodigt iedereen uit!”, kreeg ik te horen.
— dit argument zou voor de rechtbank geen stand houden, maar Y’s overtuiging hierin bleef overeind!—
Argumenten vlogen over en weer. En met de uiteindelijke conclusie dat een huwelijk zonder bubbels toch wel saai is, kwamen we ‘in goede harmonie’ tot een heus ieniemienie bruiloftsfeestje!!

Dus togen wij gepikt en genaaid stadhuis-waarts, met het dubbele gevoel van ‘functioneel met een feestelijk randje’.
Aldaar kennis gemaakt met de ambtenaar van de burgerlijke stand (haar verzoek om een kennismakingsgesprek hadden we als onnodig afgewezen) en namen plaats in de trouwzaal(!).
En wat was het heerlijk dat we niet alleen waren!!
Ik zou als eerste “ja” zeggen en kreeg dus ook als eerste de vraag waarom ik met Y wilde trouwen…
— hadden we nou verdomme dat gesprek maar wél gehad! —
Vliegensvlug maakte ik een afweging wat ‘gepast leek’ of wat mijn hart mij ingaf: “Ik houd van hem, hij heeft humor en is zó trouw!” Het bleek voldoende.
Y kwam, met meer bedenktijd, tot een liefdevol “Ze kan geweldig koken!”

Al snel kwamen we bij het moment suprême, waarop wij elkaar het jawoord moesten geven. Totaal onvoorbereid kreeg ik op strenge toon, aangesproken met mijn drie voornamen én achternaam de plichten te horen die de huwelijkse staat voor mij als vrouw inhielden.
— in een filmpje van dit moment is voor eeuwig mijn non-verbale reactie op de huwelijkse ketenen vastgelegd… —
Y had mij al weken grijnzend om de oren geslagen met deze teksten, maar ik verkeerde in de zalige onnozelheid dat zulks toch echt verleden tijd was!
Mijn jawoord ging verloren in lachend protest. Maar de ambtenaar was streng en ik moest volmondig toegeven dat ik aan boord van het huwelijksbootje stapte!  
Y zijn “ja” volgde snel en triomfantelijk!
 

Onder een regen van romantische rode rozenblaadjes daalden wij vervolgens als echte…lieden de trap van het stadhuis af om vervolgens, geheel om praktische redenen, de innerlijke mens te gaan versterken!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Adam… en Eva?

“We hebben wat te danken aan Adam”, bedacht ik me ineens toen ik zijn naam voorbij zag komen.
Niet geheel bijbelvast toch wat herinneringen uit mijn vroege jeugd opgehaald en natuurlijk dankbaar gebruik gemaakt van het (teveel) aan ‘kennis’: Google.

In het kort voor de ongelovige lezers: toen God de wereld schiep, heeft hij op de zesde dag een man gemaakt, Adam. En omdat God het sneu voor Adam vond dat hij alleen door het leven moest, maakte hij gezelschap in de vorm van Eva, die werd ‘gebouwd’ uit een rib van Adam!!
De vraag van de kip of het ei gelijk opgelost: het was de haan!!
En de toon was gezet in de positie van de vrouw; zonder Adam geen Eva.

Ze leefden lang. Adam meer dan 900 jaar. Hoelang Eva op deze aardkloot rondliep wordt niet vermeld in mijn bronnen. Ze kregen wel veel kinderen, waarvan vooral een paar mannelijke nazaten met naam en toenaam worden genoemd.
Na diepgaand onderzoek vind ik toch ook wat dochters gelukkig; per slot van rekening stonden Adam en Eva aan de wieg van de wereldbevolking.
— het moge duidelijke zijn: incest had toentertijd een andere betekenis —

Het moet een lange lijdensweg zijn geweest; na de zondeval (uiteraard op conto van Eva), was het Hof van Eden een no-go-area!
Om dan nog een jaartje of 800 de hectiek van alledag te leven, valt niet mee.
En wat te zeggen van Eva, die zich door de slang (satan) had laten verleiden een lekker appeltje te snippen en de gevolgen daarvan eeuwenlang moest meedragen!!

Vraag me af of ze al die eeuwen on speaking terms zijn gebleven? Kan me voorstellen dat Adam toch af en toe een hele oude koe uit de sloot haalde.

Teruglezend zit er dus ook in mij ergens nog een ‘Eva’.
Momenten waarin de emancipatie mij door de vingers glipt en ik onweerstaanbare behoefte heb om ‘iets’ (?) goed te maken.
Voor mijn

dan koester ik omgevingsfactoren ten einde ’s mans vruchtbaarheid tot hoge leeftijd te ondersteunen

Jeanette

Denemarken (1)

Het is zo heerlijk om af en toe de sores van alledag te verdrijven met mijmeringen over lang geleden. Van de Ryam agenda’s naar een latere fase waarin ik als ‘alleenstaande’ moeder door het leven ging.
Met mijn ‘gelijkgestemde’ vriendin (ook alleenstaand en één kind) maakten we plannen voor de zomervakantie.

H, altijd in voor een actieve vakantie, stelde voor om een groepsreis te maken naar Denemarken. Als einzelgänger ben ik een beetje allergisch voor groepen, maar voor de kinderen is het geweldig, zo troostte ik mezelf.
Bovendien reisden we met eigen vervoer en sliepen we in onze eigen tenten.
We ‘gingen’ met het Nivon, vandaag de dag omschreven als “Verenging met 95 jaar ervaring, voor mensen met een groen en sociaal hart” (…) naar een idyllische plek in de Deense natuur waar voor de gelegenheid een ‘camping’ was gecreëerd.

Niet gehinderd door echte kampeerervaring stelden we een lijst op van benodigdheden in de vrije natuur.
Voor onderdak leenden we een bungalowtent. Met ruime compartimenten, bood die plaats aan alles wat we nodig hadden om te slapen, keukengerei, kleding en schoeisel voor twee volwassenen en twee kinderen.
Aangezien de kinderen net oud genoeg waren voor een eigen slaapplek, namen we ook een kleine ‘bijtent’ mee.
We sloegen een ruime voorraad houdbare etenswaren in, om onder alle omstandigheden onze bloedjes van kinderen te kunnen voeden.

De dag voor vertrek kwamen we samen om alles in te pakken. Wilden de volgende ochtend vroeg vertrekken richting Denemarken; voor donker moest ons kampement zijn opgeslagen. Vol goede moed en tevreden over onze perfecte voorbereiding, begonnen we de auto in te laden. We zeulden de bungalowtent naar de kofferbak; als grootste bagagestuk moest die er als eerste in.
En toen was de kofferbak vol…
Aan de zijkant nog wat plaats voor sokken en onderbroeken, maar luchtbedden en slaapzakken moesten op de achterbank. Daar moest ook de tweede tent, stoeltjes, onze tassen met kleding, alle voorraden én schoenen en laarzen voor alle soorten weer.

Het was duidelijk: de kinderen pasten er niet meer in…

Een oplossing vinden op korte termijn viel niet mee.
De kinderen thuislaten was niet echt een optie, de respectievelijke vaders gaven hun ‘vrije weken’ echt niet op vanwege ons vervoersprobleem.

Een enorme dakkoffer monteren zou een weekje kosten en een busje huren met voldoende zitplaatsen en bagageruimte bleek onmogelijk in het hoogseizoen.

Er zat niet anders op: we moesten met twee auto’s. Enige schaamte over honderd procent toename van ‘onze uitstoot’ was ons vreemd; we vonden het alleen erg ongezellig om achter elkaar aan te rijden. We verdeelden alle bagage over twee auto’s en hielden zelfs ruimte over!!

Na een voorspoedige reis, waarbij we regelmatig tijdens de pisstops de (papieren!) wegenkaart moesten raadplegen, kwamen we aan bij de ‘camping’.
Het was duidelijk, wij waren de laatsten. Op een gigantisch veld omringd door bos, stonden in een ruime (dat moet gezegd) cirkel de koepel- en trekkerstentjes in het gelid. Als afgesproken met de ingang naar het midden.

Aangestaard door een dertigtal mede-kampeerders reden wij met twee auto’s het terrein op. Op aanwijzing van de groeps’leiding’ parkeerden we op onze plek en begonnen met uitpakken… en uitpakken… en uitpakken…
Voor de eerste keer een bungalowtent opbouwen is niet direct een makkie, maar gedreven door (voor ons gevoel) zuinig-kritische blikken, gingen we als uiterst efficiënt en geolied team te werk!! Met de juiste kamp-spirit had ieder zijn taak en bouwden we ons onderkomen op.

Uiteraard mochten de auto’s (die mijns inziens prima zouden voldoen als extra kastruimte) niet op het terrein blijven staan; teruglopend van het parkeerterrein, namen we onze omgeving open-minded op. Twee verrijdbare units herbergden toiletten en douches. Een grote pomp op een put zorgde voor (bron)water.
We werden uitgenodigd om plaats te nemen in de kring om het kampvuur (jaja) voor een voorstelrondje en kampregels. Gewapend met stoeltje en mok, namen we plaats. De kampleiding, bestaande uit een echtpaar met caravan, heette ons hartelijk welkom en vroeg eenieder kort iets over zichzelf te vertellen.
Het gezelschap bestond uit veel alleenstaanden (zowel man als vrouw) met kind(eren). Hadden we iets gemist in de reisbeschrijving??

Je zorgde voor je eigen maaltijden, tenzij de groep (of een deel daarvan) een gezamenlijke maaltijd organiseerde.
Er werd een corvee schema opgesteld voor het schoonmaken van toiletten en douches.
Naast een aantal geplande uitjes voor de gehele groep, werd het op prijs gesteld om als subgroepje leuke activiteiten te organiseren, vooral voor de kinderen. “Denk hierbij bijvoorbeeld aan speurtochten, wandelingen, zwemmen, balspellen of quizzen!”
Ik ging naarstig opzoek naar mijn ‘sociale hart’ en bedacht dat zó samen voor éénkind uit een éénoudergezin een geweldige belevenis moest zijn!!
Knipoogde naar mijn zoon P, die met een oorwurmengezicht het keurslijf van de groep aanhoorde. “We maken er iets leuks van!”, mimede ik.

Met de kinders knorrend in hun tentje, ontkurkten H en ik voor onze riante bungalowtent een fles wijn om de eerste dag te evalueren en mede-kampers ‘op onze waardes te schatten’.
Het werd een gezellige avond!!

Jeanette

– wordt vervolgd

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Murphy

Een migraine aanval is op zich al een staat waarin mijn lontje korter dan kort is. Overgang + migraine is dubbeltrigger voor een vlammend soort überirritatie!! Fikse pijnstilling, rust en stilte is mijn manier om te overleven.
Gek genoeg ligt Murphy bij mij op de loer om in te springen op de meest ongelegen momenten.
“If anything can go wrong, it will.”, zo luidt Murphy’s tweede wet.
Niks over het moment, maar misschien komt shit altíjd ongelegen.

Enfin, gister knalde internet er ieder moment uit. Can go wrong af en toe.
Lastig als je aan het werk bent, dus hier en daar lichtelijk tot stevig geïrriteerde reacties.
Halverwege de middag kondigde mijn hoofdpijn zich aan met een ‘aura’, dus op mij hoefden ze voorlopig even niet te rekenen.
Gelijk lang gepland uitje voor zaterdag afgezegd, waarmee al meerdere partijen worden geraakt door ‘mijn’ Murphy’s!

Vanochtend loop ik rond met mijn hoofd stil en recht op mijn romp. Plotselinge bewegingen zijn uit den boze, maar pilletjes dempen de naweeën.
Samen met onze IT-engel los ik het internetprobleem voorlopig op en ik bedenk dat Murphy wellicht verderop aan het buurten is…


Loop naar huis en zie op de rand van elke tweede tree naar de voordeur poep. Binnen zet dit patroon zich voort met een vaalbruin printje bij elke tweede stap… door het héle huis. Deels via een vloerkleed.
Bovendien meurt het overal! Naar poep!

“If there are two or more ways to do something,
and one of those ways can result in a catastrophe,
then someone will do it”, wet één van onze Murph.
Lontje opgebrand; ik ontplof!

Ren naar Y ter controle van beide schoenzolen. En ja, rechts zit een fikse stempel stront precies in het midden, met uitlopers tussen het profiel.
De ultieme tip voor ‘poep van je schoen’ is mij (nog steeds) niet bekend, dus met een krachtige waterstraal spuit ik Y z’n schoen schoon.
— mijn ervaring: bij jezelf lukt dit niet zonder je schoen uit te doen —
Inmiddels alle printjes verwijderd en ruikt het huis weer fris.

Korte blog vandaag.
Trek me nog even in alle rust terug in de hoop dat Murphy zich gedeisd houdt.

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Mijmermoe

… en, voor wie bovenstaande weergave te wensen overlaat:

Mijmermoe

Oud en nieuw
De start van
eindeloos
gemijmer

Hoe het was
hoe het wordt
Breed gedeeld of
meer geheimer

Terugkijken
melancholisch
van wat toch
net niet…

Gemiste kansen
in liefde, carrière
Of net te snel
gedelete

Hoe lokkend dan
te blijven hangen
drenzen en
her-kauwen

Zeurend, dreinend
zwaar ter hand
Pain in the ass
voor al de jouwen

Maar wee die rest
waar woede
wroetend heerst
over al die KUTzooi

Waar elk protest
wel bodem vindt
in oeverloos
Pleidooi

Van god los
en onopgevoed
En dan voorál
die ander…

Want wijzen
is het makkelijkst
Vér van die hand
in eigen boezem

En zinkt dat fel venijn
geestvervuilend
Als in oude wijn
een bodem droesem

SHIT, ik was toch
mijmermoe?
Vanwaar dan
dit gejeuzel?

Hoppa, terug naar
hier en nu
Klaar met klagen en
jengelend geneuzel

2020, twintigtwintig…
het bekt en straalt
Een jaartje waar ‘even’-
wicht bepaald!


Gelukkig 2020!
Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Post-itje

“Hallo, ik ben er even niet…”; simpel voicemail berichtje, vaak gebruikt. Als ik het hoor zweef ik in gedachten naar de ‘andere kant van de lijn’. Hoezo ‘ik ben er even niet”? Wat is de reden om er even niet te zijn? En wat is “er even niet zijn”?
Hang je even niet aan je mobiel? Ben je even zat van eindeloos beppen, appen, mailen, spelen of messengeren? Wil je gewoon even niks, met niemand?
Is dit een proces van mobiel onthechten?

Gaat dat verder? Wíl je ook even helemaal niemand zien, even helemaal niet socializen.
Post-it op je kamerdeur “Ik ben er even niet!!”
Of op je voordeur, op je tuinhek.
En wie zou dat respecteren? Even niks inspreken, even niet aanbellen, even niet roepen.
Misschien een klein, liefdevol post-itje terug met:

Heb het over ‘je’, maar ik zou best af en toe die post-itjes willen plakken.
En dan niet denkbeeldig, in één of andere retraite, of een mindfulnessgroep, met een goeroe die je de plek van je ‘stille zelf’ wijst!
Nee, gewoon zelluf, met echte post-itjes en kijken wie mijn post-itje respecteert.
Wie dat kleine post-itje terug schrijft uit medeleven met mijn “ik ben er even niet!”

Realiseer me dat dit wel een (mijn) midlife-dingetje is. Een kleine, liefdevolle vertaling van “SODEMIETER EINDELIJK EENS EVEN OP ALLEMAAL!!!”
Hou op te vragen “Waar liggen m’n sokken?”
Bedenk zelf eens wat ‘we’(!) gaan eten!!
Zoek zelf uit welke bult was schoon is en welke vies!” en stop met “Is er nog… ?”
Tijdens het typen word ik al meer zen!! Nu nog het post-itje; als bescheiden verzoek mij VOORÁL NIET LASTIG TE VALLEN!!

Nu we het er toch over hebben: ik ben hier even niet!!
Twee weken Kerstreces! Wil de site pimpen en dat kost (mij) veel tijd. Hoef mijn kerststress niet meer met jullie te delen, want dat deed ik al voorgaande jaren, bijvoorbeeld in http://www.midlifepleasures.nl/alledag/vrolijk-kerstfeest/ en andere verhalen waarvan je nog even kunt genieten in een post-it-momentje voor jezelf!!
Zie jullie weer op zaterdag 4 januari, dus voor nu:

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Klimaatdepressief of ecohypocriet

Het kon niet uitblijven, mensen met klimaatdepressies, ecostress of zelfs ecorexia.
Door de één weggezet als aanstellerige doemdenkers, door de ander liefdevol opgevangen in zogenaamde rouwcirkels.
Feit is dat paniekzaaierij en onjuiste berichtgeving ook een vruchtbare bodem kan zijn voor klimaatgerelateerde stressklachten.

Ik ervaar dat zelf. Volg noest de laatste adviezen op om mijn tuin een eldorado te maken voor met uitsterven bedreigde soorten.
— over verbeter de wereld en begin bij jezelf enzo —
Soms ondoordacht en soms ingehaald door een andere waarheid…  

Het hebben van een insectenhotel is een must!
Talloze ontwerpen bekeken, in prijs variërend van tien tot meer dan honderd euro; een royale suite voor een egel drijft de prijs op!  

Kom tot de conclusie dat de stapels haardhout voor de kachel, (ook hachelijk onderwerpje tegenwoordig) voldoende hotelkamers bevatten voor vele verschillende insecten.
Tevens voorkom ik onnodige uitstoot door een autorit naar het tuincentrum: twee vliegen in één klap!

Inmiddels spijt van deze ondoordachte beslissing. Delen van ons ‘insectenhotel’ worden opgeofferd voor de houtkachel en zorgvuldig ingenestelde insecteneitjes geroosterd. Bovendien bivakkeren er andere gasten in het hout.
Laat op de avond hoor ik een zwaar bromgeluid en even later vliegt een slaapdronken wesp in mastodontformaat langs mijn hoofd; door de warmte in huis gestoord in zijn winterslaap.
Moment van keuzestress: een levensparende reddingsactie of een genadige, snelle dood? Ik sla ‘m dood, wat de nodige ecostress oplevert!
Dus volgend jaar gewoon een hotelgebouw buiten!!

.. with room for a … hedgehog (egel)

Ten behoeve van de mezen, onmisbaar in de strijd tegen de eikenprocessierups, moeten we stoppen met bestrijdingsmiddelen van buxusmot.
Ik heb één redelijke grote, twintig jaar oude buxusstruik.
Nog nooit van buxusmot gehoord, dus ook niet van het bestrijden daarvan.
Buxus gelukkig, mezen gelukkig en ik gelukkig. Ecogeluk!

Tot de totale ommekeer in de ‘waarheid’ omtrent mezenbabysterfte!!
Zorgvuldige sectie op mezenbabylijkjes bracht aan het licht dat níet buxusmotbestrijdingsmiddel de boosdoener is, maar de rommel waarmee wij onze honden vergiftigen om vlooien te killen!
— btw, ga hier ecoblij vrijuit met natuurlijke oliën! —

Heen en weer geslingerd tussen rampscenario’s en ‘wetenschappelijke’ inzichten ervaar ik af en toe best ecostress!
Hoe huichelachtig welkom zijn dan de woorden van een heuse(?) klimaatkenner, dat het nog zeker duizend jaar duurt voor de mensheid uitsterft!

Pfff, we hebben nog ff!!
Beschaamd herken ik een nieuw fenomeen: ecohypocrisie…


Jeanette

Rijam!

Daar, in die kast, op zoek naar één of ander (lekker belangrijk) document, beging ik de fout.
Ik opende de doos, pakte de eerste, zakte op de grond en las… en las… en las, úrenlang!
Mezelf verliezend in herinneringen. 

Herinneringen aan vrienden en vriendinnen, baantjes, schoolperikelen, belevenissen, verliefdheden, liefdes en het allesverzengende liefdesverdriet.
Hartstochtelijk geuit in vele vormen, in mijn schoolagenda!!
De absoluut collectieve midlife-pleasure-herinnering voor mijn generatie, de musthave in mijn middelbare school periode:

dé Rijam agenda!!

Was geen trendsetter, ook geen -volger; ging min of meer m’n eigen gang. Maar die Rijam agenda, die hád je! Elk jaar de layout weer een verrassing. Foto’s met verhalen, tekeningen van Yrrah, reclame voor kauwgum en brommers.
Herinner me nog de maagdelijke nieuwheid elk jaar en hoe ik trouw begon met mijn naam en adres op de eerste pagina; mijn puberale “ik besta!”
Vanaf dat moment was ie van mij en dijde gedurende het schooljaar uit tot minstens tweemaal de oorspronkelijke dikte.

Lees mezelf door mijn middelbare schoolperiode. Die heerlijke onnozelheid van een redelijk zorgeloos bestaan. Was vergeten hoeveel ik toen al schreef. 
Dat school ondergeschikt was aan de rest van mijn leven, was duidelijk. Huiswerkopdrachten vrijwel onleesbaar, alleen de REP’s altijd in hoofdletters, ter irritante herinnering aan een wurgend schoolregime!
En het enorm aantal keren dat ik niet naar school ging, verbazen me nu: “vandaag niet naar school, griep! Bah! Vanmiddag naar de manege, laat thuis…” Gegronde reden dus!
Vond briefjes met verklaring voor mijn afwezigheid, beslist niet van mijn moeders hand!! Herken uit duizenden H haar handschrift, in een overtuigend volwassen versie!!

Zie namen van dates, die geen enkele bel meer doen rinkelen! Ene Cees!
WTF (who the fuck) was Cees?? Zo ook een Johny, en een Hotse!

Die laatste naam bleef wekenlang terugkomen, om naadloos plaats te maken voor Ronald uit Rotterdam!! Geen idéé waar ik die had opgeduikeld. Ik zat in Friesland en internet bestond nog niet.
Grappig om te zien hoeveel mensen uit je herinnering zijn gedreven. Passend bij een periode, maar te weinig indruk voor latere fases.

— misschien was het ook egoïsme; al lezend zie ik weinig betrokkenheid bij de rest van de wereld —
Maar voor de Liefdes ruimte te weinig! In vergulde letters prijkten ze pagina na pagina!! En hoe zwart de bladzijden van liefdesverdriet!

Noemde huiswerk maken werken: “vandaag hard gewerkt, schouderklopje!”
Mijn eigen taal zoals ‘omgediedeld’, ‘broesen’ en ‘dézig’ en ongestoord misbruik van d’s, t’s, ij’s en ei’s, maken het een feest om te lezen!
En vooral veel leven in één dag!! Sommige weken een aanéénschakeling van doen, en dan vooral leuke dingen!


Ik lees nog even verder; heb nog wat jaargangen liggen. Verborgen schatten van toen, vergeten in dozen, ver weggestopt. En op het juiste moment komen ‘bovendrijven’; ultieme midlifepleasures met lange winteravonden in het verschiet!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook