Post-itje

“Hallo, ik ben er even niet…”; simpel voicemail berichtje, vaak gebruikt. Als ik het hoor zweef ik in gedachten naar de ‘andere kant van de lijn’. Hoezo ‘ik ben er even niet”? Wat is de reden om er even niet te zijn? En wat is “er even niet zijn”?
Hang je even niet aan je mobiel? Ben je even zat van eindeloos beppen, appen, mailen, spelen of messengeren? Wil je gewoon even niks, met niemand?
Is dit een proces van mobiel onthechten?

Gaat dat verder? Wíl je ook even helemaal niemand zien, even helemaal niet socializen.
Post-it op je kamerdeur “Ik ben er even niet!!”
Of op je voordeur, op je tuinhek.
En wie zou dat respecteren? Even niks inspreken, even niet aanbellen, even niet roepen.
Misschien een klein, liefdevol post-itje terug met:

Heb het over ‘je’, maar ik zou best af en toe die post-itjes willen plakken.
En dan niet denkbeeldig, in één of andere retraite, of een mindfulnessgroep, met een goeroe die je de plek van je ‘stille zelf’ wijst!
Nee, gewoon zelluf, met echte post-itjes en kijken wie mijn post-itje respecteert.
Wie dat kleine post-itje terug schrijft uit medeleven met mijn “ik ben er even niet!”

Realiseer me dat dit wel een (mijn) midlife-dingetje is. Een kleine, liefdevolle vertaling van “SODEMIETER EINDELIJK EENS EVEN OP ALLEMAAL!!!”
Hou op te vragen “Waar liggen m’n sokken?”
Bedenk zelf eens wat ‘we’(!) gaan eten!!
Zoek zelf uit welke bult was schoon is en welke vies!” en stop met “Is er nog… ?”
Tijdens het typen word ik al meer zen!! Nu nog het post-itje; als bescheiden verzoek mij VOORÁL NIET LASTIG TE VALLEN!!

Nu we het er toch over hebben: ik ben hier even niet!!
Twee weken Kerstreces! Wil de site pimpen en dat kost (mij) veel tijd. Hoef mijn kerststress niet meer met jullie te delen, want dat deed ik al voorgaande jaren, bijvoorbeeld in http://www.midlifepleasures.nl/alledag/vrolijk-kerstfeest/ en andere verhalen waarvan je nog even kunt genieten in een post-it-momentje voor jezelf!!
Zie jullie weer op zaterdag 4 januari, dus voor nu:

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Klimaatdepressief of ecohypocriet

Het kon niet uitblijven, mensen met klimaatdepressies, ecostress of zelfs ecorexia.
Door de één weggezet als aanstellerige doemdenkers, door de ander liefdevol opgevangen in zogenaamde rouwcirkels.
Feit is dat paniekzaaierij en onjuiste berichtgeving ook een vruchtbare bodem kan zijn voor klimaatgerelateerde stressklachten.

Ik ervaar dat zelf. Volg noest de laatste adviezen op om mijn tuin een eldorado te maken voor met uitsterven bedreigde soorten.
— over verbeter de wereld en begin bij jezelf enzo —
Soms ondoordacht en soms ingehaald door een andere waarheid…  

Het hebben van een insectenhotel is een must!
Talloze ontwerpen bekeken, in prijs variërend van tien tot meer dan honderd euro; een royale suite voor een egel drijft de prijs op!  

Kom tot de conclusie dat de stapels haardhout voor de kachel, (ook hachelijk onderwerpje tegenwoordig) voldoende hotelkamers bevatten voor vele verschillende insecten.
Tevens voorkom ik onnodige uitstoot door een autorit naar het tuincentrum: twee vliegen in één klap!

Inmiddels spijt van deze ondoordachte beslissing. Delen van ons ‘insectenhotel’ worden opgeofferd voor de houtkachel en zorgvuldig ingenestelde insecteneitjes geroosterd. Bovendien bivakkeren er andere gasten in het hout.
Laat op de avond hoor ik een zwaar bromgeluid en even later vliegt een slaapdronken wesp in mastodontformaat langs mijn hoofd; door de warmte in huis gestoord in zijn winterslaap.
Moment van keuzestress: een levensparende reddingsactie of een genadige, snelle dood? Ik sla ‘m dood, wat de nodige ecostress oplevert!
Dus volgend jaar gewoon een hotelgebouw buiten!!

.. with room for a … hedgehog (egel)

Ten behoeve van de mezen, onmisbaar in de strijd tegen de eikenprocessierups, moeten we stoppen met bestrijdingsmiddelen van buxusmot.
Ik heb één redelijke grote, twintig jaar oude buxusstruik.
Nog nooit van buxusmot gehoord, dus ook niet van het bestrijden daarvan.
Buxus gelukkig, mezen gelukkig en ik gelukkig. Ecogeluk!

Tot de totale ommekeer in de ‘waarheid’ omtrent mezenbabysterfte!!
Zorgvuldige sectie op mezenbabylijkjes bracht aan het licht dat níet buxusmotbestrijdingsmiddel de boosdoener is, maar de rommel waarmee wij onze honden vergiftigen om vlooien te killen!
— btw, ga hier ecoblij vrijuit met natuurlijke olieën! —

Heen en weer geslingerd tussen rampscenario’s en ‘wetenschappelijke’ inzichten ervaar ik af en toe best ecostress!
Hoe huichelachtig welkom zijn dan de woorden van een heuse(?) klimaatkenner, dat het nog zeker duizend jaar duurt voor de mensheid uitsterft!

Pfff, we hebben nog ff!!
Beschaamd herken ik een nieuw fenomeen: ecohypocrisie…


Jeanette

Rijam!

Daar, in die kast, op zoek naar één of ander (lekker belangrijk) document, beging ik de fout.
Ik opende de doos, pakte de eerste, zakte op de grond en las… en las… en las, úrenlang!
Mezelf verliezend in herinneringen. 

Herinneringen aan vrienden en vriendinnen, baantjes, schoolperikelen, belevenissen, verliefdheden, liefdes en het allesverzengende liefdesverdriet.
Hartstochtelijk geuit in vele vormen, in mijn schoolagenda!!
De absoluut collectieve midlife-pleasure-herinnering voor mijn generatie, de musthave in mijn middelbare school periode:

dé Rijam agenda!!

Was geen trendsetter, ook geen -volger; ging min of meer m’n eigen gang. Maar die Rijam agenda, die hád je! Elk jaar de layout weer een verrassing. Foto’s met verhalen, tekeningen van Yrrah, reclame voor kauwgum en brommers.
Herinner me nog de maagdelijke nieuwheid elk jaar en hoe ik trouw begon met mijn naam en adres op de eerste pagina; mijn puberale “ik besta!”
Vanaf dat moment was ie van mij en dijde gedurende het schooljaar uit tot minstens tweemaal de oorspronkelijke dikte.

Lees mezelf door mijn middelbare schoolperiode. Die heerlijke onnozelheid van een redelijk zorgeloos bestaan. Was vergeten hoeveel ik toen al schreef. 
Dat school ondergeschikt was aan de rest van mijn leven, was duidelijk. Huiswerkopdrachten vrijwel onleesbaar, alleen de REP’s altijd in hoofdletters, ter irritante herinnering aan een wurgend schoolregime!
En het enorm aantal keren dat ik niet naar school ging, verbazen me nu: “vandaag niet naar school, griep! Bah! Vanmiddag naar de manege, laat thuis…” Gegronde reden dus!
Vond briefjes met verklaring voor mijn afwezigheid, beslist niet van mijn moeders hand!! Herken uit duizenden H haar handschrift, in een overtuigend volwassen versie!!

Zie namen van dates, die geen enkele bel meer doen rinkelen! Ene Cees!
WTF (who the fuck) was Cees?? Zo ook een Johny, en een Hotse!

Die laatste naam bleef wekenlang terugkomen, om naadloos plaats te maken voor Ronald uit Rotterdam!! Geen idéé waar ik die had opgeduikeld. Ik zat in Friesland en internet bestond nog niet.
Grappig om te zien hoeveel mensen uit je herinnering zijn gedreven. Passend bij een periode, maar te weinig indruk voor latere fases.

— misschien was het ook egoïsme; al lezend zie ik weinig betrokkenheid bij de rest van de wereld —
Maar voor de Liefdes ruimte te weinig! In vergulde letters prijkten ze pagina na pagina!! En hoe zwart de bladzijden van liefdesverdriet!

Noemde huiswerk maken werken: “vandaag hard gewerkt, schouderklopje!”
Mijn eigen taal zoals ‘omgediedeld’, ‘broesen’ en ‘dézig’ en ongestoord misbruik van d’s, t’s, ij’s en ei’s, maken het een feest om te lezen!
En vooral veel leven in één dag!! Sommige weken een aanéénschakeling van doen, en dan vooral leuke dingen!


Ik lees nog even verder; heb nog wat jaargangen liggen. Verborgen schatten van toen, vergeten in dozen, ver weggestopt. En op het juiste moment komen ‘bovendrijven’; ultieme midlifepleasures met lange winteravonden in het verschiet!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Om praktische redenen…

… worden vele beslissingen genomen.
Gespeend van enige emotie kan heel makkelijk zijn. Lekker rechttoe rechtaan; het is niet anders, dus doen we het zo.
Scheelt een hoop discussie en oeverloosheid.

Joechei, we gaan trouwen!!
Weliswaar om praktische redenen, maar we hadden ook kunnen gaan voor ‘geregistreerd partnerschap’; helemáál prozaïsch!
De notaris liet ons de keuze hoor; adviseerde, in een wirwar van te regelen zaken, een huwelijk/partnerschap als ‘makkelijkste oplossing’!
We stappen in het huwelijksbootje! Na een jaartje of 25 samen ‘smaakt’ het toch een beetje vreemd!

Onderweg naar huis grinniken we ons door de te verwachten ceremonie, ontdaan van enige romantiek, gewoon praktisch.
Ok, we vertellen het niemand. Alleen de kinderen, die kunnen dan gelijk optreden als getuigen! Heel praktisch!
Zijn dan tevens onze bruiloftsgasten! Feestje vieren met z’n vieren is heel leuk!
Sparren nog een beetje over onze kleding. Y ziet mij in maagd’lijk wit door de trouwzaal schrijden. Help ‘m snel uit z’n droom.

Thuis sober ik verder. Mijn laatste bruiloft was vol getuigd, dus geen referentie.
Ik google “trouwen” heel subtiel, maar word dagenlang gehersenspoeld met aanbiedingen; geen nee te koop voor de mooiste dag van je leven!  
Pulk er wat praktische zaken tussenuit: het huwelijk dient minimaal twee weken tevoren worden aangegeven bij de gemeente. Tijd voor ‘het gezag’ ons te screenen en voor ieder ander bezwaar te maken tegen onze plannen!
— geen idee in welke kast nog lijken zitten, maar wie wil mag ze afstoffen —

Het krijgt vorm: op dé Dag naar het gemeentehuis met ID, getuigen schuiven aan, een ambtenaar van de burgerlijke stand wil onze bevestiging in de vorm van een Ja!”, tekenen en klaar.
En toch… en toch…  als ik Y aan de telefoon hoor zeggen: “geen toeters en bellen hoor, gewoon een zakelijke overeenkomst…”, breekt mijn hart!
… het beeld van een kerstboom zonder piek, het taartje zonder kers, een fietsstuur zonder bel, een feestje zonder slingers …
Snikkend sleep ik er een etentje met onze getuigen uit!!!

Stralend besluiten we te gaan voor grátis, ten behoeve van vijf gangen!!
Ik zoek het op en constateer dat gemeentes vooropstellen dat trouwen loont! ‘Voor nop’ is van de prijslijst gevallen en staat ergens verloren vermeld:
“maandagochtend om 9.00 uur voor een ceremonie van 10 minuten, zonder gasten en/of toespraken”
We gaan ervoor, informeren de kinderen en prikken in overleg een datum vóór de komende feestdagen.

Kunnen we als echtelieden onder de kerstboom; hoe romantisch!

Bel burgerlijke zaken en vertel wanneer we in het huwelijk willen treden, voor de zekerheid een marge van drie weken aanhoudend.
“Dat gaat niet lukken! De eerstvolgende mogelijkheid is in april 2020!”…
Om praktische redenen stellen we ons huwelijk nog even uit…

Jeanette

Buffer…

Er roert zich iets

in mijn systeem


Verre van de vraag


Zwarte Piet…


of-toch-maar-niet

Getriggerd, soms

door strooigoed


vroegvallend duister


dwarrelblad of


ordinaire-herfstdip

Neemt de zin

het over

Stoofpotten

stamp of snert

grote-pannen-voer

Omringd met

goeie glazen

Ter vertering

en vermaak

winterkost-smaak

Samenzijn

met kaars en

knappend vuur

Noopt tot

plankjes-borrelhap

Het hééft een doel

mijn herfst-zin!

Trotseer naderende kou

met een extra laagje

winterwondervet!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Alzheimer

Het was collecteweek. Nou is het elke week wel collecteweek voor iets, maar dit was de mijne; met de bus langs de deuren.
’t Is een dingetje, voorbehouden aan de iets oudere, meestal vrouwelijke medemens voor wie ‘nee’ zeggen moeilijk is of affiniteit met het doel.
Eerder ervaring opgedaan bij de Hartstichting, maar naarmate ook mijn hersencellen vergrijzen bedel ik graag voor onderzoeksgeld voor de meest voorkomende vorm van dementie.

“Ik loop voor Alzheimer”
Wat een belachelijke openingszin, bedenk ik me terwijl de muntjes in mijn bus rammelen.
Ok, iedereen snapt het, maar taalkundig kondig ik mijn doel gebrekkig aan.
Dus voordat ik op de volgende deurbel druk, bedenk ik wat alternatieven.
Móet ik eigenlijk wel iets zeggen, vraag ik mij af? Ik steek m’n bus, met de A van Alzheimer duidelijk naar voren, richting gulle gever of gierige knijper.
Maar in het schemerige licht van de voordeur worden nonverbale signalen gemist en het is niet geversvriendelijk.

Ik loop wel (van deur tot deur) maar het gaat niet om mij, dus probeer ik:
“Wilt u een bijdrage leveren voor onderzoek naar Alzheimer?”

Pff, hóe formeel en oubollig klinkt dat.
Dus swing ik met een nieuwe het volgende tuinpad op:
“Góedenavond!!…” (vrolijk, goed volk in het donker)
“… Ik collecteer..” (dus trek de beurs maar vast)
“… voor stichting Alzheimer!” (hét doel) Punt!
Yes!! Dit is ‘m! Merk het aan de reacties én in m’n bus.
— word trouwens argwanend wanneer een eindeloze stroom munten in de gleuf verdwijnt. Grap nog dat alle kleine beetjes helpen, maar vrekken ontbreekt het aan humor! Veel gerinkel, een bus met overgewicht en tegenvallende cijfers —

Mensen die bekend zijn met het doel geven gul. En delen graag hun verhaal.
In dit geval van een partner, familielid of goede vriend met Alzheimer.
Ik luister, als kleine tegenprestatie voor hun donatie. De schrijnende verhalen rechtvaardigen alleszins het vragen om steun voor onderzoek!
Daarnaast dragen vele anderen dit en andere doelen een warm hart toe en doneren graag.

Maar ook dit jaar weer hier en daar een ‘Nee!’ Via een sticker op de deur, het ontbreken van een (werkende) deurbel of via het excuus dat er ‘hélemaal geen kleingeld in huis is…’! Wil niet flauw zijn met de opmerking dat papiergeld ook door de gleuf past, dus presenteer ik enthousiast de QR code op de bus!!
Tadáá! Pareer hun excuus met modern betalingsverkeer!!
— moet zeggen dat klinkende munt een stuk sneller gaat… —
Maar nee hoor. Terwijl hun iPhone 11 Pro Max snel wordt weggemoffeld, verkondigen ze zonder gêne óók geen betaalapp te hebben…
Ga de discussie niet aan; we leven in een vrij land.

Het is weer voorbij, die ene week per jaar dat in huize MP strikt om 18.00 uur wordt gegeten. Klokslag 18.30 ga ik op pad met m’n bus.
De ‘donatiedrift’ is stukken groter na een goed maal; met een gesust geweten buikt het lekker uit!

Jeanette

PS, het kan nog he!

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Gewoon… geluk

Deze week wat minder woorden… gewoon… omtoch…

De herfst is prachtig! Nuances rood, geel, bruin en groen verven de saaiste hoeken.
En soms, als een teveel aan druilerigheid mijn stemming dreigt te somberen, breekt ie door…
gewoon


Geluk is niet te koop, zeggen ze…
soms gewoon wel!


Gewoon een ‘plaatje’ cadeau, gratis en voor niks!
Metershoog strekt ze zich uit naar zon en hemel, in teer stralend rood.
Een eenzame knipoog naar de herfst, maar vol belofte…


Samenzijn met goede vrienden…


Een late-herfst-laissez-fair-verrassing…


Het is niet allemáál gewoon… geluk!
Een halve mandarijn als zelfgemaakt, duurzaam en citrusgeurend waxinelichtje!
Het lijkt te mooi om waar te zijn. En dat is het ook!
Na anderhalf uur tenenkrommend gefröbel en een hoogrode-oorwurm-look, brandt het ‘lontje’ 5 seconden om daarna te doven in een walmende, verschaalde oliegeur.

Gewoon… kut

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Niets veranderd…

Wij, huisvrouwen, huismannen en huismensen(gn) hadden al in 2014 het Malieveld moeten bezetten!  
Op de barricaden!! Voor(op)lopers van de huidige boerenprotesten tegen overrompelende en wazige milieueisen.
— qua volume hadden we geen indruk gemaakt; een John Deere van 4 ton dwingt respect af en is handig voor opgeworpen versperringen.
Tegenover één zo’n monster hadden wij minstens 100 demonstranten moeten inzetten —


… 2014…

het jaar dat werd besloten het wattage van stofzuigers om milieuredenen te verlagen…

Volkskrant 31 augustus 2014(!):
“’Werkelijk? Dat wist ik niet.’ De woordvoerster van een van de grootste elektronicaketens van Nederland hoorde er begin deze week voor het eerst van: vanaf 1 september (2014) mogen stofzuigers niet meer dan 1.600 watt verbruiken. Een maatregel van Brussel om energie te besparen. Vanaf 2017 moet het maximale vermogen zelfs tot 900 watt zijn gedaald.

Ook een woordvoerster van een grote stofzuigerfabrikant blijkt niet volledig op de hoogte van de veranderingen. Ze weet wat er maandag verandert, maar niet wat er over drie jaar op stapel staat.

Als fabrikanten en verkopers de nieuwe normen al niet kennen, hoe zit het dan met de consument? Die weet ook van niks. De meeste winkelketens zeggen er in elk geval geen vragen over te krijgen van klanten. Dan Engeland. Daar is zo ongeveer de revolutie uitgebroken over ‘de zoveelste bizarre maatregel uit Brussel’. That Sucks!, vatte The Mirror het sentiment deze week samen. De Engelsen zijn verontwaardigd, omdat stofzuigers met minder vermogen hun werk vast veel minder goed doen.”

(wellicht de eerste aanzet tot de Brexit???)

Van 2000 naar 900 watt!! Maar, zo werd gezegd, wij (huishouders) moesten niet meer denken in “watts = zuigkracht”!! Nee, die overtuiging moest overboord en jarenlang zochten fabrikanten ‘verkoopbare’ oplossingen voor onze hardnekkige misopvatting! Na jaren hebben ze het dan gevonden: ‘zuigkwaliteit’!!! Stofzuigers worden uitgerust met meerdere borstels, er zijn zakloze met krachtige cycloonfilters die zuigkracht (dus tóch!!) moeten garanderen en we zien herintreding van de steelstofzuiger!! En het (werkelijke) wattage wordt zorgvuldig verborgen gehouden!
Hoe treffend vertaalde The Mirror destijds de emotie: “It sucks!!”
Nou, níet dus!!! It sucks voor geen meter!!

Voor ik ga zuigen moeten er twee borstels klaarstaan! Één voor de harde ondergrond en één voor de kleden (waarbij hoog- en laagpolig ook nog verschil maakt!!) Natuurlijk vergeet ik dat en rag ik met de harde vloerborstel over de tapijten…
Úren kost het me om nadien alle haartjes en draadjes uit de rubberachtige borstel te verwijderen: “watt-the-fuck”!!!
Bovendien ben ik al twee keer zoveel zuigtijd (jaja) kwijt om enig resultaat te zien! Het is (al jarenlang) mijn terugkerende frustratie, die overgang naar minder watt en de brainwash naar zuigkwaliteit!!  

Bij het eerstvolgende boerenprotest naar Den Haag, sta ik langs de kant van de weg te liften met mijn ??? watt Miele. Terugdraaien van díe maatregel zal niet lukken, maar met de zuigslang kan ik het boerenprotest al zwaaiend ondersteunen!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

I did it my way…

Een update voor diegenen die mijn avonturen met Truus en Toos gevolgd hebben in (http://www.midlifepleasures.nl/alledag/gedoogbeleid/
‘My Way’ spookt door mijn hoofd als ik dit verhaal met jullie deel:

Regrets, I’ve had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do
And saw it through without exemption


I planned each charted course
Each careful step along the byway
And more, much more than this
I did it my way’

Het is gebeurd!! Bij uitblijven van (professionele) hulp zelf het heft in handen genomen. Na lange studies over de meest spinvriendelijke manier van migreren koos ik twee manieren, waarvan één mijn voorkeur had, maar die bleek helaas niet in beide gevallen bruikbaar.
Uiteraard gooide Truus roet in het eten. Behalve haar onmogelijk te bereiken woon- en verblijfplaats, verdween zij bij het minste gevaar in het buisje, waar ik haar met normaal migratietuig niet kon bereiken. Zelfs de naarstig aangeschafte ‘spinnenvanger’, bleek niet geschikt voor Truus’ uitgekookte verdwijntrucs!

Wat betreft Toos kan ik kort zijn. Reeds voor de spinnenvanger per koerier arriveerde, had ik Toos al in alle rust gevangen.
Immer al een flegmatiek beestje, was mijn aloude vangtechniek, een glas en een stevig vel papier, ruim toereikend.
Eerbiedig heb ik haar, onder het mompelen van een gemeend woord van dank, naar frissere oorden gebracht: het houthok.
Mocht het haar daar niet bevallen, is ze vrij een andere plek te zoeken.
En de afstand naar onze badkamer is groot genoeg om ongewenste terugkeer te voorkomen.

Toen Truus. De methode die ik voor haar had bedacht is niet geheel onbekend, maar in dit geval ging ik voor een goeie afloop. Voor Truus!
Onze zakloze stofzuiger heeft een stand waarmee je gordijnen kunt zuigen, zonder dat de zuigbuis je halve gordijn opslurpt.
Een heel beheerst zuigje zorgt ervoor dat de ragjes en stofjes bijna geruisloos verdwijnen.
Ideaal voor Truus en haar (vermeende) nageslacht!

Het vereist enige voorbereiding. Omdat de stofzak ontbreekt heb ik de route die Truus gaat volgen als ze de stofzuigerslang uitkomt, goed in beeld. Het is me alleen niet helemaal duidelijk of ze gelijk in de grote opvangbak komt of eerst in een soort zeefje. Ik maak alles zorgvuldig schoon; mijn Truus zal niet worden verstikt door (fijn) stof!
Ik besluit om op de plek waar ik haar loslaat de hele bak uit elkaar te halen, zodat ze zowel uit het zeefje als uit de opvangbak kan komen.

Aangezien ook zij zich alleen bij nacht vertoonde, was ik gedoemd mijn exercitie in de late uren uit te voeren.
Gewapend met stofzuiger en langste zuigbuis zonder borstel sluip ik de badkamer binnen. Om te voorkomen dat ze zich terugtrekt werk ik in het donker. Pas als ik alles in stelling heb gebracht en de stofzuiger gestart, knip ik het licht aan. Met een snelle haal nader ik Truus en haar bolletje. Het lukt. Zonder het bekende geluid van een voorwerpje wat door de buis vliegt, is Truus + toekomstige kroost verdwenen!!

Ik snel met de bak naar het houthok en prevel ook voor haar een dankwoord. Demonteer de boel en laat alles achter om haar tijd en ruimte te geven de omgeving te verkennen. Wellicht vormt Toos een warm welkomstcomité!
De volgende ochtend ga ik kijken of Truus daadwerkelijk heeft gekozen voor een nieuwe verblijfplaats. En ja, ze is verdwenen. Missie geslaagd!

Ten dele; want in haar onstuitbare drang nieuwe werelden te ontdekken heeft ze haar bolletje nageslacht achtergelaten.

Mezelf bewust dat ik niet de hele wereld kan redden schud ik het bolletje uit het zeefje. Misschien dient het deze winter als welkom hapje in barre tijden en anders is dit nageslachtje helaas nutteloos verloren gegaan.

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

Leegte…

Ik zit nog volledig in de Truus en Toos modus; probleem nog niet opgelost en geen enkele stoere ridder(es) wierp zich op om de migratie in goede banen te leiden.
Wel veel tips en dat is lief; ben aan het overdenken welke ik ga gebruiken.
Dus mijn ‘bloghoofd’ voor deze zaterdag is nog leeg!!
Die leegtes, dat is toch wel een midlife — and fár beyond — dingetje.
Alsof plots alles wat je paraat zou moeten hebben even op reis is naar een ander lichaamsdeel en daar ook hardnekkig blijft.

Meestal merkt niemand dat en kun je het zwarte gat in je geheugen prima maskeren, maar soms moet je met de billen bloot.
Kom thuis met vier in plaats van vijf ingrediënten voor het avondeten, omdat ik BG (By God) niet meer kon bedenken wat dat vijfde was…
Murmel het excuus van een bewuste actie in het kader van consuminderen maar, afhankelijk van de status van het ingrediënt, kan ik dat niet altijd verdedigen.
Het komt erop neer dat een ander voor één boodschap naar de winkel gaat.

Vaak ben ik ook de enige die de leegte bewust ervaart.
— en dat houd ik graag zo! Dat is geen kwestie van schaamte; je hoeft die kleine beperkingen niet te etaleren —
Bij mij slaat die volslagen onwetendheid, die überleegte plots toe wanneer ik al weken naar volle tevredenheid in m’n nieuwe outfit woon en me ineens afvraag: “Wat had ik hiervóór in vredesnaam aan?”
Worstel me door wat (schone) wasbulten heen voor een ‘och-ja-natúúrlijk’ moment, maar meestal moet ik terug naar hard bewijsmateriaal, zoals foto’s.

Over píjnlijke leegtes gesproken…
Niet meer weten welke aandoening, diepe depressie, aandoenlijk verlies of dodelijke ziekte iemand heeft, terwijl je daar onlangs uitgebreid verslag van hebt gehad.
Het achterhalen van de (juiste!) aandoening is een heikel pad; met de nodige tact tast je af welk gebied het pijnpunt vormt. Open vragen met véél ruimte voor de ander om ‘los te gaan’ geven soms houvast.
En dan nog moet je uiterst voorzichtig zijn; mislukkingen hebben geresulteerd in verloren vriendschappen!!


Zou het fijn zijn, als je je niet meer bewust bent van die leegtes? Maar onbewust van leegtes, betekent ook onbewust van (storende) gedachten.
Leef je dan vrij en blij in een gedachten vacuüm? Of mis je elk houvast met de wereld om je heen, met de werkelijkheid van de dag? En met je naasten?

Ik ga die enkele leegte koesteren, want het betekent dat ik de rest nog redelijk ‘op een rij’ heb!!
En zodat ik die éne boodschap stralend en met verve kan rechtvaardigen : “Wees blij dat ik maar éven een leegte heb, hoe zou jouw leven eruit zien als ik in continue ‘staat van leegheid’ zou zijn??”

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook