Sstilte…

Soms denk ik niet te weten wat stilte is.
Is het de rustgevende pauze in een gesprek van mens tot mens?
Maar waarom worden velen daar dan zo onrustig van?
Is het op een plek staan, waar menselijke geluiden niet reiken?
En waar vind je dat in Nederland?
Is het niks horen, omdat doppen in je oren álle geluid weren?
Of stoort dan het geruis van bloed of het (on)rustig kloppen van je hart?
Zijn het je ‘in-ears’, waarmee je je hoofd vult met enkel muziek?
Kun je stilte vinden in geluid?

Soms vind ik het fijn, dat geroezemoes van anderen te horen.
Lig op het strand, m’n kont en schouderbladen comfortabel in passende kuiltjes gewroet en m’n hoofd op een samengevouwen handdoek.
Ik sluit m’n ogen en hoor alles.
Het af en aan ruisen van het zeewater, de wind, de krijsende meeuwen, een vissersboot die van ver z’n motorgeluid kustwaards stuurt, het geklets van mensen en het enthousiaste joelen van kinderen.
Alles komt samen, in een soort hypnotiserende brei van geluid.
— slechts storend als het zou verstommen —

Fiets door een Texels bos. Alleen.
Het is later in de avond en iedereen lijkt buisgekluisterd.
Ineens hoor ik het, de stilte!
Het gevelgerommel van de bonte specht, het driftige graven van de merel in blad en mos, de koekoek (altijd te ver en daardoor magisch), windgeruis door de takken en het rammeltje van mijn eigen fiets, net te zacht om te storen.
En vol, vól volume de zomeravondzang van de vogels.
De stralen van de zakkende zon gefilterd door de bladertakken; bijna het geluid van groen.

Fiets het bos uit en het geluid verandert mee: open, wijder, dragender.
Even voeren kikkers luidkeels de boventoon, tot ik verder trap.
Fiets het bos weer in,

waar het licht zich even eerder klaarmaakt voor de schemer.
Het is zo mooi, deze stilte!

Wanneer je hoort wat de natuur te zeggen heeft,
kun je slechts luisteren en zwijgen!

Nu weet ik (weer) wat stilte is…
echte stilte zit in je hoofd…
als je ‘stil’ bent en heel goed luistert!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

Fijn aan de flexilijn…

Een flexilijn voor je hond is makkelijk en je ziet ze heel erg veel.
Voor de hondennono’s: een flexilijn is een apparaatje met een opgerolde hondenriem erin.
Er zit een schuifje op met 3 standen: 1 is ‘vrij’ stand, je hond ‘trekt’ dan de lijn uit het apparaat tot jij het schuifje op 2, de ‘rem’ zet en 3 is ‘inhaleuh’!
Zo’n flexilijn kan ideaal zijn, zeker wanneer je om wat voor reden je hond niet los kunt laten lopen.
Kun je hem in alle ‘vrijheid’ lekker laten snuffelen en rondstruinen.
Een flexilijn kun je in verschillende lengtes kopen, tot wel 15 meter lang! Als je je hond roept en hij komt onmiddellijk naar je toe gerend, zet je standje 3 in en de lijn rolt keurig in het apparaat.
Geen wonder dat de flexilijn aan populariteit wint.

Vraag me af hoe het gaat met een Chihuahua aan een flexilijn. Ten eerste moet het hondje enig gewicht in de strijd gooien om de lijn uit te trekken. Met een stevige bries op de kont zal dit wellicht zonder hulp lukken, maar in de praktijk zul je zelf eerst de hele lijn moeten uitrollen, voor je Chihuahua het commando “Vrij!” geeft, waarna hij naar hartenlust rond mag rennen binnen de lengte van de lijn. Groot voordeel van zo’n ieniemienie aan een flexilijn is, dat je hem bij dreigend gevaar (zoals monsters van rottweilers, herders of erger, ‘vechthonden’), met één druk op knop 3 tot binnen handbereik kunt laten vliegen!
En daarmee buiten bereik van op Chihuahua’s beluste honden!!
Nadeel is, dat een wapperende Chihuahua een te leuke prooi wordt om achteraan te jagen!

Praktijk is, dat er veel honden aan een flexilijn lopen omdat het een perfect excuus zou zijn om niet naar de hondenschool te hoeven. Het gevoel van ‘volledige controle’ is sterk.
Bovendien kun je met één hand het schuifje regelen, zodat je de andere vrij hebt om je mobiel te bedienen.
Het is zo vermakelijk te zien hoe het commando “Hier!” wordt vertaald naar het binnenhengelen van de hond, als hij op 15 meter afstand de boel op stelten zet:
Stand 2 is stap 1 om te voorkomen dat hij nog verder afdwaalt naar waar je hem niet wilt hebben. Vervolgens sleur je je hond een eindje terug waarbij je tegelijkertijd stand 3 gebruikt, waardoor de lijn een stukje korter wordt. Herhaal deze stappen tot de hond naast je staat.
Dit alles vereist oefening, kracht, doorzettingsvermogen en énige welwillendheid van je hond!
En een dosis geluk, want een lantaarnpaal of enig ander obstakel kan het hele proces doen falen.

Vermakelijk, zolang niemand in gevaar is! Want als het mis gaat, is controle over de situatie ver te zoeken!
We rijden de camping af met de auto en moeten daarvoor een onoverzichtelijke bocht nemen. Het is altijd weer een verrassing wat er aan tegenliggers komt.

Als bijrijder zit ik wat uit het raam te staren.
 “Stop!!!” schreeuw ik en gelukkig reageert Y metéén! We staan stil en 30 centimeter voor het rechtervoorwiel staat een Teckel blij te kwispelen aan z’n flexilijn. Het duurt even voordat het baasje de bocht om komt, de situatie overziet en gelijk een halve hartverzakking krijgt!!
Hoewel ik de neiging heb om vreselijk tegen dat mens tekeer te gaan (reactie op míjn hartverzakking) ben ik blij dat we teckelmans niet uit het bandenprofiel hoeven te pulken…
Toch fijn, zo’n flexilijn…

Jeanette

Gaten…

Ik relativeer de gaten in m’n geheugen. “Had ik ook toen ik dertig was…”
Beter. Stel dat ik over beginnende alzheimer panikeer bij ieder ‘gat’.
Had ik dat schrikbeeld vanaf m’n dertigste met me meegenomen. En, als het daadwerkelijk zo vroeg z’n intrede zou hebben gedaan, zat ik hier nu geen blog te schrijven.
Maar toch, ik herken de slinkse manier waarop ik naar m’n gaten kijk en ze in een luchtig daglicht plaats! Mijn moeder kon zonder aarzelen háár gaten zó redelijk verklaren, dat ik dacht dat ík het mis had! Groot verschil is dat zij dat deed toen ze twintig jaar ouder was dan ik nu…

Mijn chaoot zijn helpt ook niet. Dacht passend tevreden een laisser faire stijl te leven, maar het ontbreken van structuur (en het verbergen daarvan) zorgt voor kamertjes vol zooi, waarvan ik de deur stevig dicht heb getrokken. En niet alleen in m’n hoofd…
“Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd!” schetteren de damesbladen in aanloop naar talloze therapieën die ‘mind’ en ‘home’ samenbrengen. Mijn hekel aan huishouden staat een objectieve beoordeling van mijn ‘state of mind’ in de weg! Of is gewoon een excuus om de boel de boel te laten!

Terug naar alledag, want ik heb nog geen mindfulle poging gedaan enige harmonie te brengen in de chaos. Waar ik het meest tegen aanloop zijn namen die, na de eerste seconde dat ik ze hoor, in een zwart gat verdwijnen en niet meer boven komen. — was ook al zo op m’n dertigste trouwens —
Natuurlijk inmiddels diverse slinkse technieken ontwikkeld om erachter te komen; “Dank je Mam!”
Maar het blijft (te) vaak pijnlijk stil, als ik uit alle macht in mijn zwarte gat naar de juiste naam roer!!

Hoe sukkelig ben je dan, als je járenlang terugkomt op dezelfde camping??
En dus vaak dezelfde mensen tegenkomt. Vooral de ‘randfiguren’(af en toe een praatje vanachter het windscherm) vormen het probleem; helemaal als ze niet als ‘paar’ komen beppen. Vooral mannen alleen roemen hun partner bij naam (waarvan akte!!), maar houden die van zichzelf angstvallig geheim!

Er lopen hier op de camping talloze figuren rond die ik heb ‘benoemd naar omschrijving’. Omdat ze lijken op iemand die ik ken, vanwege ‘silly walks’, haardracht, kleding, schoeisel, tics en, niet te vergeten, hun huisdier (RollmopsBeagle of TerribleTeckel)
En eindelijk een ‘Keep-notities’ aangemaakt in mijn telefoon: “Texel-camping-lui-with-no-name”.
Moet alleen, om e.e.a. helder te houden, niet vergeten hun werkelijke naam te koppelen aan mijn omschrijving.

Heb even teruggebladerd in mijn MP archief: inmiddels is mijn geheugen al meer dan tien keer een rode draad in mijn blog geweest… Moest ik trouwens ook opzoeken…

Jeanette

PS Voor wie het nog niet weet: volgende week zondag heb ik examen!
De ultieme test of er überhaupt iets van wat ik erin probeer te stampen, (lang genoeg) blijft hangen!

Uithuilen en opnieuw beginnen…

Heb een soort haat-liefde verhouding met de kauwtjes in onze tuin.
Of eigenlijk meer een liefde-haat verhouding; ze zijn zo grappig, ze zijn zo slim, mooi en zo lief voor hun lief, waaraan ze een leven lang trouw blijven!!
Vrijende kauwtjes zijn een lust voor het oog. Ze kroelen, pluizen, kussen en aaien elkaar.
— zie nooit wie van de twee het meest hartstochtelijk is, want volgens mij zijn er geen specifieke gender verschillen tussen man-en-vrouw-kauw —

De kauw is een zangvogel… en familie van de kraai. Het zal deze ‘zangeigenschap’ zijn, die mij niet zo bekoort. Zolang ze als paartje een beetje tegen elkaar zitten te jeuzelen, klinkt het gezellig en kan ik het gesprek bijna volgen. Maar wee, als er ongevraagd wat familie neerstrijkt naast het paar!!
Het getetter is niet van de lucht en klinkt allerminst vriendelijk!
Zie Romeo driftig over de nok van het dak hippen, naar de ongenode gasten: “WTF doen jullie hier??”
De gasten, een beetje overdonderd, deinzen wat terug: “Doe ff normaal man, plek zat hier, of wat??” Kom er niet achter hoe de familiebanden precies liggen, maar de gasten blijven en het gepruttel ook.
Op één of andere manier is de vroege ochtend het moment om de grenzen weer even duidelijk te stellen. Bij voorkeur van vijf tot zes; het moment waarop wij blij zijn dat we nog een uurtje kunnen tukken.

Moet nadenken over wat ik aan de lijn hang. Pluis is perfect nestmateriaal en als het niet aan de trui zat, dan is dat na een grondige hak- en verzamelbeurt van de kauwen wel het geval! En laat ook geen sok ongeknijperd; die verdwijnt in z’n geheel als kauwen-baby-dekbed in het nest.
Soms strooi ik Ché z’n voer hier en daar neer; iets doen voor je eten kan geen kwaad.
De kauwenfamilie heeft het allang door (in tegenstelling tot Ché…), zij scoren brok na brok op de plekken waar Ché even niet is!
Denk niet dat ze ooit verhuizen! De schoorstenen op de daken van de buren geven, naast een prima nestelplaats, perfect zicht op de omgeving.

Tot… twee weken terug het drama zich voltrok!! In het kader van broodnodige energiebesparing gebeurt er nogal wat op (oa) daken. Dakpannen worden verwijdert en nutteloze schoorstenen ontmanteld.

Te laat ontdekken de werklui de nesten met ongeborenen en rest hen slechts één ding: afvoeren!! In trieste stilte kijken alle kauwen-ouders toe hoe het nageslacht achteloos wordt weggesmeten! Ik zie het gebeuren en in stilte lijd ik met hen mee!!
In één dag is het kauwen-bolwerk van minstens twee decennia met het dak gelijk gemaakt!
’s Avonds brand ik een paar kaarsjes…

Maar, een eigenschap van de kauw die ik nog niet had benoemd, is opportunisme!! Het rouwen van kauwen duurt niet lang. Er is werk aan de winkel!
Zorgen voor nageslacht is essentieel voor het voortbestaan van de kauw, dus op zoek naar nieuwe nestelplaatsen… liefst in de buurt… want daar is het vertrouwd… Ziedaar! Vier prachtige vergaarbakken hangen te hangen aan de achtergevel van Ché’s huis!

Kat in het bakkie, oftewel kauw in het bakkie!!
Verheugd over zoveel woonpotentieel, kunnen ze hun geluk niet op! Takken, mos, stenen, sokken, pluis, álles komt van pas. De nieuwe huizen zijn diep, dus plempen die hap!
Mijn meerouwen-met-de-kauwen is snel verdwenen! Potverdorie! Bij de eerste en beste regenbui dondert het water niet in de goot, maar naar beneden!!

En zo ontstaat er een felle strijd!
Takkezooi erin en plempen… takkezooi eruit en afdekken met gaas!
Gaas eruit, takkezooi erin en plempen… takkezooi eruit en afdekken!!
We worden bekogeld, want zij waren eerst!

“Niet dus!”, bries ik naar boven, “Opzouten!!”
Het voelt dubbel, ik snap ze! Maar al zou ik het gutsende water voor lief nemen, de kauwenkinderen zouden keer op keer verzuipen in hun vergaarbak-nest!
Probeer het uit te leggen, maar spreek helaas geen ‘kauws’.


Jeanette

“Dat heb ik óók!”

Het fysiek; altijd dankbaar onderwerp! En veilig! Want neuzelen over welke kwaal ook, leidt de aandacht af van échte sores, waarover we het liever even niet hebben. Het ‘rondje fysiek’ doorspekt het gesprek vanaf een bepaalde leeftijd.
Uitzonderingen daargelaten; helaas moeten zij vele jaren hun ‘rondje’ ontberen. Ze zijn gewoon te vroeg met hun fysieke sores!
Uitzonderingen zijn vaak de lul.
Eén geluk: als je als ‘uitzondering’ tijd van leven hebt, komt het goed!

Het begint onschuldig.
De eerste rimpels, een kleine verzakking hier of daar, ongewenste stijfheidjes die zich op verkeerde momenten manifesteren! Het is te behappen vóór we aan de borrel toe zijn.
Maar met het stijgen der jaren, domineert het fysiek vaak het gesprek en zorgt “Dat heb ik óók!” ervoor dat onderwerpen tot op medicijn-niveau worden uitgediept!
‘Me too’ is een verbindende factor, maar vaak buitengewoon irritant!
Dat-heb-ik-ook laat de eerste inbrenger van de kwaal in de kou staan!
Want nummer twee lijdt hetzelfde euvel in overtreffende trap. En voor je het weet wordt er opgeboden!
Ik wacht altijd op “bingo!”: de állerergste, de meest trieste of gruwelijkste kwaal, waardoor iedereen stilvalt!

Arme, gezonde oudere! Buitengesloten van enig gemeenschappelijk leed, moet hij het rondje uitzitten. Wanhopig probeert hij z’n likdoorn als ernstig belemmerend in te brengen… tevergeefs. Wanneer de likdoorn niet wordt veroorzaakt door invaliderende teen- of voetstand, blijft hij buitenstaander.
De uitzondering, gewoon te laat! Maar wie weet, als hij tijd van leven heeft…
Want dat wil je toch; ergens bij horen! De gemene deler delen.

Werd je vroeger gepest vanwege je gebrek, nu is het ontbreken daarvan een dingetje.
Faken is de oplossing! Verzin een lekkere kwaal, brei er een verhaal omheen en stort je in het rondje fysiek!!
Alertheid is overigens geboden; nergens zoveel ‘medische kennis’ als tijdens het kwalenuurtje!

Ik weet weer even hoe het gaat. Gekrukt ben je een wandelende kwaal, waarop iedereen naar hartenlust zijn of haar ‘me-too-met-krukken’ botviert!
— en als het niet ‘me’ is, dan wel ‘she’ of ‘he’ of kennissen daarvan —
Gelukkig is het tijdelijk en kan ik straks weer meedoen in de alledaagse rondjes ‘dat-heb-ik-ook!’

Jeanette

Emoticonibeet

Iemand moet dit herkennen; het onvermogen om binnen luttele seconden de juiste emoticon te vinden!
Vroeger was het simpel: voor elke emotie (globaal 6 à 7) was er één emoticon. Alras was dat onvoldoende.
Ik huil, maar snif ik een beetje, rollen er tranen over mijn wangen of brul ik onbedaarlijk met snikkende uithalen?
Ik lach; een glimlach, neplach, volle lach, LOL?
Elke emotie heeft wel twintig verschijningvormen en elke nuance moet ge-emoticoniseerd!!
Er is dus sprake van óver-emoticonisering!! Gevolg: pagina’s met emoticons.

Ik hoopte mijn behoefte om alles uit te leggen en nogal breedvoerig te schrijven, een beetje te kanaliseren met emoticons!
Één smiley in plaats van drie zinnen waarin ik vertel dat ik blij ben!
Nu volstaat één zin met toelichting op de emoticon!
Maar hoe groter de keuze wordt, hoe moeilijker ik de juiste emoticon bij mijn gemoed vind.
Om maar niet te spreken over het vínden van de juiste!! Op elk apparaat staan ze op een andere plek! Inmiddels ben ik erachter, dat ik beter drie zinnen kan typen, dan één emoticon opzoeken!
Mijn blinde-vlek-voor-de-juiste-emoticon wordt met de dag groter!

Ik moet ontemoticoniseren!!
Het blijkt een soort afkicken; probeer nu de emoticon te omschrijven, waarbij ik, naast oeverloos lullen, ineens ook ver van mijn eigen gevoel (emotie) afdrijf!! Het is gewoon raar! Emoticons zijn een soort universele vertalers geworden van emoties. Je hoeft ze niet uit te leggen en niemand die er nog enige waarde aan hecht!
Behalve de emoticons voor je gevoel/activiteit! Die staat, (nadat je hem eindelijk hebt gevonden) mét uitleg, boven je FB bericht:

Jeanette — emoticon met dreigend uiterlijk — voelt zich vastberaden!!
Dus IEDEREEN weet gelijk hoe mijn vlag erbij hangt!! Kan ervoor kiezen het uit te leggen, maar het ook zo laten. (maar dat haat ik dan weer; mensen die zeggen dat ze diepbedroefd zijn, maar niet uitleggen waardoor!!)

Ach, misschien moet ik gewoon proberen emoticon-neutraal te worden; ga kijken of ik daarvoor ook een emoticon vind!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

ChéChé rijmt op nee…

Ché kent het woord “nee” zo zijn eigen betekenis toe. En “Nee!” betekent niet dat iets niet mag; “Nee!” maakt het iets buitengewoon interessant.
Ik heb drie brillen. Één daarvan draag ik het meest (computer/lees geval)en overal; grootste kans dat die ergens rondslingert. Ché scoort en draaft de tuin in.
Met één brillepoot links en één rechts van z’n hoofd, fungeren de glazen als een slecht passend bit…

In een flits moet ik mijn strategie bepalen. Weinig opties die het gewenste resultaat opleveren.
Elke actieve nadering nodigt uit tot ‘pak-me-dan-als-je-kan’…  
Negeren en weglopen geeft geen rust; teveel risico op een korte malende beweging van zijn kaken uit frustratie.
Ik geef mijn beste performance van ‘freeze and shout’.
Maak me groot, sta stevig stil en brul “Lós!!” op een toon die geen tegenspraak duldt.
Ik overtuig. Overdonderd laat hij mijn bril vallen, loopt pompidompidommend weg en piest hoog tegen de eerste en beste struik. Zijn equivalent voor een middelvinger of uitgestoken tong…

Maar de conditionering heeft z’n werk al gedaan: déze bril is rete-interessant!! Heeft inmiddels vier aanvallen overleefd. De laatste vroeg om interventie van de brillenboer; één pootje was tot moes geknaagd en de pasvorm liet te wensen over. Met een noodverband en kundig boetseren is de grootste schade hersteld. Wonderlijk genoeg zijn de glazen nog steeds heel en onbekrast!!
— “De schat, hij weet wat de échte pijnpunten zijn!”… —
Heb ‘m al goedkopere alternatieven aangeboden, maar die zijn niet “Néé!”

In en rond huis schiet ik vaak even m’n Crocjes aan en, als ik even ergens zit, net zo makkelijk even uit. Ché snuffelt aan een Crocje en ik zeg “nee”…
… moet op één Croc en een blote voet achter m’n andere Croc aan.
(niet gevoerd zijn Crocs trouwens (bijna) onverwoestbaar hondenspeelgoed)
Mijn conditionering loopt achter bij de zijne! Voordat ik doorhad dat “Nee!” de trigger is, zijn al talloze voorwerpen tot ‘nee-items’ gekwalificeerd.

Destructie is niet het doel; aandacht en spel des te meer! Het feit dat ik nu met twee krukken niet heel snel kan reageren, verhoogd de feestvreugde tot 2.0!
Je kunt ‘m uittekenen met z’n ‘nee-item’! Stralende ogen, een big smile, staart recht omhoog en constant in de startblokken!
En een onnavolgbare ‘radar’ om de sfeer te proeven! Een glimp van een glimlach is genoeg om het feest te starten, zijn natuur om voorál door te gaan staat garant voor de toeters, bellen, slingers en ballonnen!!

Ik probeer nu slim te anticiperen. Bij een vuile onderbroek uit de wasmand, blijf ik ijzig kalm.
Net als bij het pas gekochte plantje wat nog geplant moet worden. Of bij mijn bundel aantekeningen die ik nog moet uitwerken. Dat leuke boek wat ik cadeau gehad heb, die sok waarvan ik al maanden maar één exemplaar had, het zwarte t-shirt waarop je kwijl en haren zo goed ziet, die schoen waarvan de veter al bijna door is en de wc borstel die net even voor het grijpen ligt…
Soms helpt het niet en kiest hij toch zijn eigen favoriet. Meestal schoon, opgevouwen en met een vrolijk knalgeel kleurtje (tennisballengeel) of vlammend rood (fox red…)

Gister werd het krat met groenten van Hofweb gebracht.
Dat ruikt heerlijk naar natuur, buiten, vers en lekker. Bovenop lagen 3 stralende, rode pepers…
Ik heb “Nee!” gezegd…
 

Jeanette

De Ouwe Peer en ik

Eén mensenjaar is zeven hondenjaren zeggen ze en gezien het verschil in groeispurten in de eerste jaren, is dat aannemelijk.
Dat andere levensritme is duidelijk; terwijl het mensenkind zich de eerste maanden van luier naar luier drinkt, slaapt en blèrt, dartelt een pup na een paar weken vrolijk rond, verkent de wereld met al z’n zintuigen en leert per dag honderd nieuwe dingen.
Sommige wezentjes leven een heel leven in één dag, terwijl andere met gemak een eeuw bestaan.
Het is zó iets van ‘ons mensen’, om leven in tijd te vatten en er een oordeel aan te hangen.

Nu mijn relatie met de ouwe peer zich heeft verdiept tot innig contact de afgelopen tijd, wil ik weten hoe oud ik ben in perenjaren.
Zijn bestaansleeftijd van 100+ is gemeten naar menselijke maatstaf.
Denk dat Peer zo rond zijn vijfentwintigste de puberleeftijd bereikte en de sapstromen hem naar ongekende hoogten stuwden!
De meeste bomen groeien maar een paar maanden per jaar in de lengte en worden elk jaar een beetje dikker.
Dus Peer viert zijn verjaardag niet elk mensenjaar, maar houdt er een geheel eigen jaartelling op na!
— viert trouwens ook op ingetogen, eigen wijze zijn verjaringen (verjaarringen) —

Ik vermoed dat ik in perenjaren ergens tegen de veertig hang!
Mijn reiken naar de hemel duurde (gelukkig) aanmerkelijk korter, maar de ‘diktegroei’ is een dingetje om rekening mee te houden…
— mijn ‘jaarringen’ zeggen meer over leefstijl dan over leeftijd —
Ik zag hem grijnzen toen ik ‘gekrukt’ de tuin in kwam!
“Tanend fysiekje??”, vroeg hij fnuikend, “Nu al??”
“Ben solidair!”, wees ik hem terecht.
Nadat hij z’n kop vervaarlijk had laten hangen na storm ‘Eunice’ zijn we toch een reddingsoperatie gestart; zijn kop verlicht door het amputeren van z’n zwaarste kopzorgen en zijn opgetrokken wortels goed ingestopt met vruchtbare aarde.


We zijn gezamenlijk aan het revalideren! Hij neemt daarvoor zijn tijd, terwijl ik niet kan wachten om de krukken weg te donderen!

Wat een rijkdom, zo’n wijze Ouwe Peer! Hoef ‘m maar aan te kijken om alles weer even in perspectief te zien en m’n leeftijd te relativeren tot wat het is...

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

De bal

Flexitariër… demitarist… vleesmijder… vleesminderaar… vleesminderaar light… semi-vegatarisch…
Zo even een paar begrippen waarmee we de bochten aangeven waarin we ons wringen om ‘duidelijk’ te maken dat we héél goed bezig zijn in het reduceren van onze vleesconsumptie!
Iedereen doet wel een beetje z’n best om dierenleed te verminderen en de aarde te sparen.
En de commercie speelt handig in op onze behoefte verantwoord te kanen:
je kunt een 15-daagse cursus “Vleesminderen” volgen bij de Hippe Vegetariër (alwaar je, als goedgelovige, ook je ‘Vegabijbel’ kunt bestellen)

Ook ik ben zoekende naar mijn identiteit als vleesetend karakter.
Behoor ik tot de flexitariërs?
Het begrip flexitariër is al zo uitgerekt, dat zelfs de meest hypocriete demitarist zich senang voelt bij dikke biefstukken, gehaktballen, schnitzels, kippendijen of rollades… maar dan wel héél af en toe!!
De ene flexitariër eet voornamelijk vegetarisch en één of twee dagen per week vlees, de andere eet één of meerdere dagen per week géén vlees…
Het begrip is net zo flexibel als de invulling.
Je kunt ‘vleesarm’ eten of vlees mijden en dan ben je een ‘vleesmijder’.
Het spectrum van ‘vleeslozen’ naar ‘vleesminnaars’ is breed!
— ik mis overigens de ‘vleeslozen’ als groep; wellicht roept deze term andere associaties op. Ach, en nu ik erover nadenk; in het me-too tijdperk is ‘vleesminnaar’ ook dubieus… —

Ik hang, buitengewoon hypocriet, ergens tussen vleesarm en vleesminnaar!
Niet in de laatste plaats omdat ik kook voor twee notoire vleesliefhebbers!
Ben dus al langere tijd, ook voor hen, aan het vleesminderen.
Dat vereist strategie!
Mijn idee om zonder meer de kippendijen te vervangen door een vage-vega-variant, viel niet in goeie aarde. Toegegeven: het was ook niet te vreten!!
Maar af en toe een vleesloze maaltijd op tafel gaat prima, mits het vleesloze niet wordt benadrukt met pruttige alternatieven. Gewoon een (h)eerlijke vegetarische maaltijd is een stap in de goeie richting.
Maar mijn vleesminderdrang gaat verder!

Met schaamrood op de kaken moet ik toegeven dat ik uit een pond (runder)gehakt (geen kiloknaller!) vier ballen draai…
Inclusief alle extra’s om zo’n bal tot een exclusieve ‘Sjaan-bal’ te maken, haffelen we toch p.p. iets meer dan anderhalf ons naar binnen.
Dat moest anders. Ik draai nu van hetzelfde pond 6 ballen… Voor twee dagen vlees bij de maaltijd.
Zelf heb ik aan zo’n balletje eigenlijk al teveel, maar mijn tafelgenoten staarden vol ongeloof naar hun bal en naar mij!
“Ok, als je je bal voor morgen nú wilt eten, prima! Heb je morgen geen vlees!” Wie dan leeft, wie dan zorgt; beide ballen waren in een mum verdwenen.

De Bal

Net als ten tijde van vier ballen, bleef er nu ook één balletje achter in z’n jus: mijn balletje voor morgen!
Probeerde hem met hand en tand te verdedigen, maar het was zinloos; de vleesminnaars deelden de buit triomfantelijk.
Mijn straf was passend: twee dagen vegetarisch!!

Jeanette

Delen is lief! Wordt iedereen blij van!
Makkelijk via onderstaande links of faceboook

De humor ligt op straat…

Maar nu even niet…

Vrijwel alle maatregelen rondom corona beëindigd; het feest kan beginnen!
Joelend je mondkapje afwerpen, elkaar in de armen vallen, kussen, uiteten, carnaval vieren, vakanties boeken…
Wég met alle beperkingen waar we zó klaar mee waren.

En ineens is daar een andere realiteit; krijgt de ‘vrijheid’ waar we zo naar snakten met z’n allen, een andere dimensie.
Ineens is het oorlog. Heel dichtbij

— en dat maakt het anders —
Beeld na beeld zie ik plotseling weer wat vrijheid betekent als het je écht ontnomen wordt…

Mijn blog was bijna af, maar delen voelt niet goed.
Heb humor hoog in het vaandel, omdat het licht en lucht kan brengen, zelfs in wat heel donker is.
Nu ff niet

Jeanette