apr 13

Lillen of fillen

Het is een kwestie van perceptie; meerdere factoren samenbrengen tot één beeld.
Hier slechts één hoek waarin ik kan aanschouwen. En wat ik zie maakt me niet blij.
Zakkerig, slap en gerimpeld; dit wíl je niet…
Voorzichtig tik ik ertegen aan; behalve een lebbertje naar voren en eentje naar achter verandert er absoluut niets aan de verschijningsvorm!


Geen idee waar ik op hoop als ik het aanraak, maar ik verlies het vertrouwen in enige verbetering. Zou dit soort moedeloosheid een midlife-dingetje zijn? Je troosteloos neerleggen bij zaken die je niet kunt veranderen?
Of koester je trots elk bewijs van langer leven, in heel je fysiek?

Zwaartekracht is een gemeenschappelijke factor waarop we, zonder takelende cosmetische ingrepen, weinig invloed hebben.
Wie trouwens de ontwikkelingen volgt in de wereld van ‘wanhopig corrigeren van een natuurlijk proces’, staat nergens meer van te kijken.

Bedenk het en het kan worden ‘gemaakt’. De aanbieders worden talrijker, de drempels lager en de resultaten universeler. Ik kan wat hebben; zelfs alle begrip voor een corrigerende tik aan moeder natuur, wanneer ze bij de ‘bouw’ enigszins sneu uit de bocht is gevlogen!
Maar ideeën van ‘een tikje in de goeie richting’, ontsporen vele malen vaker!

Neem de witte-bekken-maffia; rechtlijnigheid was al gewenst, maar dat Joling-wit als iemand breeduit glimlacht.
en glimlachen zúl je, om het spekken van de witte-bekken-maffia-kas te rechtvaardigen!
Waarom de natuur overtreffen? Kijk, vergane-glorie-geel hoeft ook niet, maar er zijn grenzen aan toonbaar wit!

Oooh, en nog ééntje, waarvan de uitwassen mij met stomheid slaan: opgespoten lippen!!
Heb ik het niet over een ‘verleidelijke, vrouwelijke welving’, nee, deze monsters tarten elke voorstelling van normaal (dagelijks) gebruik!
Zou je trouwens, na veelvuldig fillen van de lippen, risico lopen op een ‘lipverzakking’?

Dat ook je lippen twee lillende zakjes worden waarvoor speciaal bestek moet worden uitgevonden?

Want: lillen is ‘not done’!
Na je zwangerschap lijden onder lege tieten en een slappe buik??
Come ón zeg, don’t wúrriiee!!! Doe de ‘mommy-makeover’!
Drie voor de prijs van ééén!!

Ik word oud! Ga zeiken over ontwikkelingen die toch niet te stoppen zijn. En aanleiding was mijn eigen flubber-frustratie. Dat ik, wanneer ik lig en mijn arm op een bepaalde manier optil, geconfronteerd word met een zakkerig, slap en gerimpeld stukje onderarm!!
Let wel: níet mijn kipfilets; lillend slap, maar geenszins rimpelig!
Nee, dit rampgebiedje strekt zich uit van kipfilet tot halverwege mijn pols, aan de onderkant van mijn opgeheven arm!

Na rijp beraad en het inschatten van risico’s op verstoring van zinderende nachten als gevolg van een flubbertje hier of daar, besluit ik het probleem volledig Zen en ingreep-vrij op te lossen:
een flanellen pyjama met lange mouwen!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

apr 06

Koninklijke gast

Ineens is het voorjaar. De natuur kijkt niet naar data; hult zich in stilzwijgen zolang de kou in de lucht is, maar explodeert onder de milde voorjaarswarmte van de zon! Het voorjaar snelt de tuin in en binnen de kortste keren zijn de fluitconcerten oorverdovend hartverwarmend. Er wordt wat ‘gehengeld’ naar aandacht van de vrouwen! En dan… flitsend snel en ongelooflijk klein, is ie daar!!  Mijn favoriet, mijn welkome, koninklijke gast: de Winterkoning!!

Ik ben niet belangrijk; word niet begroet met een koninklijke buiging voor de hartelijke ontvangst in de winterkoning-vriendelijke-laissez-fair-tuin.
Nee, first things first en dat is inspectie van zijn koninkrijk.
WTF”, twittert hij, “welke onverlaat heeft, duidelijk zonder enige kennis van zaken, mijn klimop gesnoeid en daarmee de paleistuin gehalveerd???

Met het schaamrood op mijn kaken geef ik toe dat we niet heel zorgvuldig te werk zijn gegaan. “Als gevolg van stormschade moesten we met de botte bijl redden wat er te redden viel!”, probeer ik de kaalslag goed te praten.
Duidelijk geïrriteerd, vervolgt hij al mopperend zijn inspectieronde.
Zijn stijf rechtop staande staartje spreekt boekdelen!

  Illustratie Jeanette

De dagen daarna is hij alleen maar bezig een geschikte plek te zoeken voor zijn paleizen; zijn naam eer aandoend, gaat hij voor groots en veel!
Ik vraag me steeds opnieuw af hoe het mogelijk is dat uit zo’n klein lijfje zóveel lawaai komt! Alleen al dáárdoor krabben vele andere gevleugelden zich achter hun oor, voordat ze zich in het koninkrijk wagen.

De ‘no-go-area’s’ haarfijn afgebakend met zijn felle “PRRRRRRRT!!”, waarvoor zelfs Fair, onze hond terugdeinst!
Maak je niet zo druk”, sus ik ‘m. Tevergeefs.
Naast zijn grootse territoriumdrift, vindt hij tijd voor het bouwen van de mooiste paleisjes! Knusse holletjes, bedekt met mos, als broedplaats voor de vorstin en nest voor zijn koninklijke nakomelingetjes.

Nest winterkoninkje

Als zijn paleizen klaar zijn voor inspectie, is het zaak de allermooiste koningin te scoren; zijn ieniemienie vrouwelijke evenbeeldje, maar dan zonder zangtalent.
In de buurt van zijn mooiste bouwwerken, stuurt hij hartstochtelijke serenades de lucht in om zijn liefdesboodschap te verspreiden. In de verre omtrek spitsen wulpse winterkoninginnetjes hun oren. Smeltend onder zijn gepassioneerde lokroep komen ze ingevlogen. Winterkoning keurt het aanbod en kiest (om redenen waarnaar ik slechts kan gissen…) zijn winterkoningin.  Op haar beurt kiest zij zorgvuldig de echtelijke woning uit het royale aanbod. De daad zelf blijft voor mij verborgen; ik moet hopen op vruchtbare nachten.

Helaas had mevrouw de Winterkoningin dezelfde bezwaren als haar man ten aanzien van de paleistuin in de klimop; ze koos een paleis buiten mijn zicht!!
Dagelijks verwijt ik haar al pruttelend deze keuze: “Verwende trut!”
Maar heel stiekem moet ik haar gelijk geven; het oog wil ook wat!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

mrt 30

Logistiek & snelheid

Badmatje… check
Douchekruk… check
Zeep, shampoo, handdoeken, extra kruk, (schone) onderbroek, broek… dubbelcheck


Stopwatch aan
Leg het badmatje in de douche en plaats de douchekruk erop.
Ik kleed me uit, naast de douche, op m’n ‘buitenkruk’.
Check nog even of alles, onder de gordel gedragen, binnen handbereik ligt!

Vliegdekschip-overschoenen (1) uit, gevolgd door de gipsschoenen (2), teenslippersokken en uiteindelijk jogging- en onderbroek.

Vliegdekschip-overschoen (1) en gipsschoen gepimpt (2)

Naakt, maar nog niet ter plekke; ik wil douchen.
Dus: 2 én 1 aan
braaf gehoorzamend aan het strenge voorschrift van mijn arts in geval van verplaatsing te voet
Flapvoet de douche in, pak de douchekop en draai als bevallige Yeti in de kleine ruimte met een allerminst bevallige beweging…
Zijg neer op de douchekruk; onaangenaam koud aan kont en edele delen (yep, vrouwelijke variant!)
Hengel de buitenkruk tegen de douchecabine
het gebrek aan een royale inloopdouche luid mopperend betreurend
Friemelend in de kleine ruimte, opnieuw de dubbele laag schoeisel (1 en 2) afgepeld.

Voorzichtig plaats ik alles op de buitenkruk, samen met een handdoek voor m’n voeten en ééntje voor het lijf.

Inmiddels bibberend naakt, pak ik de douchekop en draai de kraan open, hetgeen soepel heupwerk vereist.
Als uiteindelijk warm water over mijn lijf stroomt, weet ik weer waarom ik wilde gaan douchen!! Héérlijk!
Was mijn haar en mijn lijf (voor zover zittend bereikbaar) en geniet.
Met tegenzin draai ik de kraan dicht en gooi de douchedeuren open.
Kille lucht stroomt naar binnen en plakt aan mijn natte huid.

Ik leg mijn rechterbeen op de buitenkruk en droog voet, kuit, knie en bovenbeen. Wurm m’n voet in 2, om vervolgens stabiliteit te garanderen met 1.
Mijn linkerbeen en -voet wacht dezelfde behandeling.

Zuchtend sta ik op, zet de buitenkruk opzij en flapvoet de douchecabine uit. Droog de rest en herhaal zittend het uittrekken van de schoenlagen 1 en 2, teneinde m’n kleren te kunnen aantrekken.
Als ik eindelijk tevreden het laatste klittenband van 1 dichtdruk en ga staan om m’n broeken over m’n kont te trekken, ontdek ik dat ik de linkerpijp van mijn onderbroek niet aanheb…
‘Not-amused’ op links in de herkansing:

1 (fucking-vliegdekschip-overschoen) uit,
2 (klere-kleurige-gipsschoen) uit,
linkerbroekspijp uit,
… adem in … adem uit …
linker onderbroekspijp aan, gevolgd door
linker broekspijp,
2 en tot slot
m’n charmante 1.

Fris en fruitig druk ik m’n stopwatch uit… 18 minuten en 27 seconden!
Nieuw record, ondanks het linkerpijpie!! Ik koester mijn zegeningen!
Nog een paar weekjes en ik hang 1 en 2 voorgoed aan de wilgen!!

Jeanette
(volgende week het voorjaar in met een koninklijke gast!!)

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

mrt 23

FF niet

Hállo, ik ben er ff niet… dus vandaag geen nieuwe blog! Heb wel even ‘juweeltje’ uit het archief opgedoken; vind ‘m zelf nog steeds leuk en voor de ‘newbies’ is het wellicht een ‘newblog!’

http://www.midlifepleasures.nl/midlife-issues/pamperhok

‘Pamperhok’ uit maart 2017

Deze link kan naar hart-en-lust worden gedeeld met wie je midlifepleasures gunt!

Jeanette

mrt 16

Moetmoe

Heb het zó gehad met moeten
Bewegen, socializen, zorgen, stylen, doen…

of juist niet
En voorál het moeten stoppen
met alles wat ik lekker vind

Moet stemmen
Geloven in beloftes
van buitelende
politieke haantjes en
vermeende watermanagers

Moet volgen
Liefst blindelings
en willoos beïnvloed
door nepnieuws en blabla
op sociale media

Moet stoppen met eten van vlees
Want koeien scheten en boeren
broeikasgas de lucht in
Maar hoe vegan zijn míjn scheten
na een vleesloos maal van bonen en tofoe?

Moet naar klimaatneutraal,
‘ontgassen’ en over op ‘groen’
Nadenken over alternatieven
voor mijn dierbaar fornuis
en lief pruttelende dieselbak

Hoe moet je nog vredig zélf je einde inzetten
Als zowel oven als auto
volledig elektrisch worden 
Moet dan een klap van de windmolenwiek
de verantwoorde groene keuze zijn?

Moet me bewust zijn
van mijn ‘footprint’ op de aarde…
Moetmoe peinzend bekijk ik de énige, wezenlijk reële voetafdruk…

Fair’s milieuvriendelijke honden-modderpoot
op mijn witte, natuurwollen vloerkleed

Jeanette             

Deel deze blog naar hart-en-lust; makkelijk via onderstaande links 
of volg en deel  Midlife Pleasures op facebook

mrt 09

“Alles opslaan”

Heel af en toe gebeurt het:
een vlaag van onachtzaamheid, een bizarre speling van het lot of catastrofaal natuurgeweld…
die ene creatieve uiting, die artistieke schepping…
alles wat je tot dan toe hebt gedaan… gewoon wég!
Mijn reactie loopt synchroon met de hoeveelheid verlies en uit zich al even creatief in onmachtige woede!

Hoe het ging
In een flow waarin gedachten moeiteloos op papier verschijnen, in de juiste volgorde, met de juiste toon en de juiste kleur. Vliegend de woorden aaneengeregen op mijn scherm.

Alles klopt, mijn schrijvershart davert mee in het ritme van de woorden….
Hier word ik nou zo blij van!!! Dit is het! De lezer begrijpt elke lading en elke kwinkslag en leest in dezelfde hartklop mee; ziet de film die ik zag en in woorden vertaalde. Hier doe ik het voor! Wát schrijversblok, wát gebrek aan inspiratie???
Ik ratel al typend verder!

De deurbel gaat en verstoord klik ik op het kruisje rechts boven…
Een vrolijke pakketbezorger probeert mijn dag te maken met mijn langverwachte bestelling.

Ik gris het uit zijn handen, prevel een bedankje en ren terug naar mijn laptop.
Ik moet in de flow blijven; in mijn hoofd vormt zich al het vervolg.
Snel, snel, voordat alles verdampt en onbereikbaar wordt!!

Ongelovig staar ik naar het scherm. LEEG!!
Ik strompel naar ‘Word’, naar het laatst bewerkte document. NIKS!!
Wat er staat is oud. Wanhopig probeer ik combinaties van toetsen waarmee ik het verlies hoop te herstellen.
Een ‘ctrl-alt-terugzet-knop-van-het-laatste-onopgeslagen-document’ moet toch kunnen op dit moderne apparaat ….

Ik ram alle combi’s die ik kan bedenken op de toetsen, bestaand en volkomen idioot. Veroorzaak enkel meer chaos.

Verwerking
In mijn hoofd hemel ik mijn verdwenen verhaal op tot ongeëvenaard literair werk.

De ommekeer tot gelauwerd schrijver vervlogen door een kruisje. Diepe droefenis en leegte achterlatend.
Razendsnel hengel ik enkele pakkende passages die vaag in mijn geheugen schemeren. Maar de woorden willen niet plakken tot een vloeiende zin. Het is niet anders, ik moet opnieuw beginnen.

Maar hoe verschillend wordt de tweede versie? Alsof ik met andere ogen naar hetzelfde kijk. Soms helderder, soms blind.

Zou het zo gaan, als je ’s nachts vergeet de vorige dag ‘op te slaan’ en je geheugen langzaam steeds grotere gaten vertoont? Hoe is het om je leven op die manier ‘kwijt’ te raken? Is de knop ‘bestand opslaan’ op een dag verdwenen en brokkelen herinneringen nog verder af?
Zonder mogelijkheid tot ‘ctrl-alt-opnieuw’?
Heet dat dan Alzheimer, of dementie?

Ik hoop dat de pil “Alles opslaan” snel wordt uitgevonden en we het hele verhaal van wie we zijn, steeds opnieuw kunnen vastleggen!
Tot het einde!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel Midlife Pleasures op facebook

mrt 02

Haarscherp…

Soms is het een geur, soms een enkel beeld, soms een stem, een lied of gewoon een klein voorvalletje wat ineens een herinnering uit je jeugd oproept.
Lang vergeten, weggegleden in alle nieuwe gebeurtenissen in je jonge jaren.
Onlangs had ik er één. Totaal onverwacht! Voor de spiegel.

Daar zit ie!! Voorzichtig glurend uit mijn linkerneusgat. Verontrustend dik, onbuigzaam en zwart… Ik buig me over mijn vergrootspiegel, biddend voor een zinsbegoocheling en hoopvol twijfelend aan echtheid. Kan er niet omheen, hij is écht!
Ik bestudeer een onontkoombaar nieuw fenomeen in mijn midlife bestaan. Een onvervalste, solitair groeiende ouwevrouwen-haar!!! Koppig zwart in oprukkend grijs!

Het verwijderen, middels een ferme ruk met een pincet, veroorzaakt bittere tranen.
Wat als mijn door leeftijd getergde follikels hebben besloten tot een andere verschijningsvorm van mijn gezichtshaar?? Niks geen donsvachtje meer als vrouwelijke baardvorm en uitsluitend zichtbaar bij strijklicht en met een goede bril.
Nee, broedend in het haarzakje wachten struise, zwarte, onbuigzame monsters hun kans af om mijn kin te bezetten.

Ik tuimel terug in mijn jonge jeugdjaren.
Regelmatig kregen wij bezoek van een ‘tante’, tante Zuster in dit geval. Geen tante en ook geen zus. — in die tijd had ik talloze ‘ooms’ en ‘tantes’, vrienden van mijn ouders, die voor het gemak een soort familiestatus kregen omdat ze vaker over de vloer kwamen dan de echte —
Ik denk dat ze haar titel dankte aan het feit dat ze, naast vriendin des huizes, als verpleegkundige de scepter zwaaide in de operatiekamers van het ziekenhuis.

Tante Zuster was een bijzondere verschijning; niet gehinderd door enige charme was ze doortastend aanwezig. Haar skills binnen operatiekamers, strekten zich uit tot het dirigeren van (vooral) de gastheer. Tante Zuster bepaalde wanneer wij tv keken en voorál naar welk net! Weliswaar beperkte zich dat in die tijd tot 1, 2 en 3; desalniettemin toch licht despotisch als de gast bepaald. Mijn vader volgde goedmoedig haar voorkeuren en wijzigde desgewenst de zender via de knoppen aan de televisie. — gelukkig voor mijn vader ging tante Zuster voor sport en met name voetbal —
Maar haar zenderkeuze was mijn minste zorg.

Haar momenten van komen en gaan bezorgden mij hoofdbrekens. Kordaat als ze was greep ze mij bij binnenkomst (en vertrek) vast voor een heuse ‘tante-Zuster-hug-met-twee-kussen’! Wanhopig worstelend in haar omarming probeerde ik me tevergeefs te onttrekken aan het kusmoment!!
Daar lag het zeer! In de vorm van talloze korte, harde, onbuigzame, zwarte baardharen.
Met mijn vriendin H (getergd door dezelfde traumatische begroetingsrituelen als tante Zuster bij hén aanschoof) heb ik vele strategieën bedacht en ingezet om te ontkomen aan het innige, maar stekelige onthaal van tante Zuster.
Het is ons niet gelukt.

Wanneer het is gestopt weet ik niet meer. Wellicht door het verscheiden van tante Zuster of misschien werden wij te oud voor innigheden met een neptante.
Maar één ding is zeker: er was slechts één zwarte neushaar nodig om de ‘tante-Zuster-hug-met-twee-kussen’ en bijbehorend gevoel haarscherp op te diepen uit mijn jeugdherinneringen!

Jeanette

Deel deze blog naar hart-en-lust, als je genoten hebt van het verhaal!
Makkelijk via onderstaande links of volg en deel  Midlife Pleasures op facebook

feb 23

Zinnig stil of uitgeluld?

“Zou ik nou nooit uitgeluld raken?”, vraag ik mezelf soms af. Wat als ik geen woorden meer kan vinden om mijn blog te vullen met levenszaken en jolijt?? Hoe doen dichters dat, of singer songwriters? Hoe vaak is de liefde al bedicht en bezongen? Is taal dan nooit ‘op’?
Aanvulling van onze woordenschat is niet echt hoopgevend voor de romantici. Laadpaalklever doet, behalve ergernis, geen zoete emotie vloeien. Net zomin als digibesitas, pietenpact of sjoemelsoftware.
Het blijft een recept; woorden die je kent, mengen tot jouw boodschap.

Er wordt wat geluld! Is het niet verbaal, dan wel digitaal en vaak zó inhoudsloos. Lullen om te lullen, doodsbenauwd voor stiltes. Merk het bij mezelf. Zie zorgwekkende overeenkomsten met een praatzieke, ouwe tante uit mijn jeugd. Net als zij voorkom ik enge stiltes met leeg gewauwel. Misschien onderken ik de kracht van stilte?
Is er voor het woord stilte maar een enkel synoniem; voor de láding van stilte schieten woorden tekort! Beladen, vredig, vijandig, gezwollen(!), liefdevol, dreigend, af- of goedkeurend, zoet, eindeloos, licht, etc., etc.
Besluit (mijn) stiltes te onderzoeken.

Onlangs een langere autorit met mijn lief. — nog in min of meer ‘ontvoette’ status, hang ik als aangeschoten wild met de pootjes omhoog achterin; een goede onderzoekspositie —
Ontdek, dat wanneer ik niet oeverloos loos lul, grote delen van de rit in stilte verlopen. Onderzoeksvraag: is dit een inhoudslose, veilige, verveelde of volwassen stilte? En wie begint met stil zijn?
Bedenk hoe vaak ik in een restaurant naast buitengewoon zwijgzame lieden zit. Vroeg me altijd af wáár ze in godsnaam zijn gestopt met praten… en waarom? Bedacht nooit positieve redenen voor hun stilte, zoals begrip, weten, liefde.
Y z’n stilte is niet ongemakkelijk, míjn ingehouden stroom geblaat legt een drukje!

Ik heb wat te leren in mijn stilzijn! 

Ik zou willen dat ik stilte kon gebruiken in mijn teksten. De kracht van stilte is ongekend; voor wie het horen wil!
Hoe indrukwekkend de boodschap van stilte kan zijn bleek in de speech van Emma Gonzalez, na het afschuwelijke schietincident op haar school in Parkland, Florida. Wereldwijd had deze stilte meer impact dan alle kogels die in luttele minuten zovele levens verwoestten.
Misschien is de kracht van stilte wel groter dan de kracht van het woord. Maar stilte in het geschreven woord werkt niet. Drie weken aaneen een blanco pagina op Midlife Pleasures geeft weinig sjeu aan ons midlifezware bestaan! Vele lezers zouden uit onbegrip afhaken.

Dus blijf ik hier voorlopig gezellig schrijvend kletsen. En ondertussen onderzoeken welke kracht in mijn stiltes huist. Wellicht moet ik een stilte-retraite ondergaan, maar als het zover is, zal ik jullie daarvan onverbloemd verslag doen.

Jeanette

Deel met wie je dit midlife pleasure momentje gunt!
Makkelijk via onderstaande links

feb 16

Met de pootjes omhoog…

Beide voeten gelijktijdig opereren. “Geen enkel punt”, zeiden ze. “Met één geopereerde voet kun je net zo weinig als met twee!” Half overtuigd ging ik voor het voordeel van de halve revalidatietijd!! 
Echter niet gerekend op het gevoel wat je krijgt als je ‘ontvoet’ bent!

Het uitzicht op twee verbandklompjes, waarop je in geval van nood niet uit de voeten kunt zonder praktische, doch ietwat oncharmante revalidatieschoenen, die je ook niet even snel aanschiet!
Twee weken met de pootjes omhoog om zwelling te voorkomen.
En, naar voorschrift van de behandelend geneesdame het lopen beperken van bank/bed naar de plee en terug. Waarbij lopen synoniem staat voor voortstrompelen op twee vliegdekschip-schoenen, wankelend tussen twee krukken. 

Het vooruitzicht om eindelijk alle boeken te verslinden die liggen te wachten op een vakantie en bingewatchen tot je vierkante ogen hebt, is na een paar uur staren naar mijn onbruikbare voeten al verschrompeld van een vaag verlangen tot matig tijdverdrijf. Mijn mindset hapert.
Alhoewel, het voeren van het commando vanaf de bank (waarmee ik  naar verwachting de aller-, állergrootste moeite zou hebben) went verrassend snel! Murmel ik eerst liefjes of er nog een glaasje water kan worden gebracht; alras heb ik een lijst van tien dingen die moeten worden uitgevoerd. En het liefst nú! 

En… Teentraining… Is… Een… Dingetje. Vanaf dag 1 (!) na de operatie moeten beide grote tenen 3 x daags een fikse training ondergaan! Geen punt, ware het niet dat ik röntgenfoto’s heb gekregen van beide voeten vóór en na de operatie!! In de herziene versie van mijn onderdanen zitten wat schroeven om doorgezaagde botten bijeen te houden en bovenin zit een soort niet met (waarschijnlijk) ook een bindende functie. 
(Let op: onderstaande afbeelding kán als schokkend worden ervaren…)

Elke teentraining moet ik met handkracht m’n grote teen vanuit het tweede gewricht zover mogelijk omhoog duwen en vervolgens zo ver mogelijk naar beneden. Vijftien keer per teen!!! Ik moet mijn verstand op absolute nulstand zetten om geen beeld te krijgen van het geweld op mijn gehavende botten! Naar verluidt voorkom ik hiermee blijvende stijfheid van mijn teengewricht!
Dus: marteling loont! 

Blijven koelen is werkelijk een waardevolle tip; voetopvliegers is een nieuw fenomeen!! De uitslaande hitte wordt ingesloten door drukverband en veroorzaakt een smeulend proces, een veenbrand waardig! Ik wil nog maar één ding: m’n blote poten onderdompelen in ijswater!!! Dat kan nu ff niet! Dus heeft Y voor mij een perfecte koelzak gemaakt, met doperwten en… tuinbonen. “Diepvries groen is diepvries groen!”
Ik ben hem zo dankbaar! Doperwt of tuinboon; de honderden ijsklompjes vormen een weldaad voor mijn bevallige onderdaantjes … in spe!
 

Het érgste van alles: die tijd om te zeiken. Belachelijke klaagzang over kortstondig iets beperkt zijn! De ‘pleasures’ zijn talrijk; je moet ze zien.
Vanuit elke positie!

Jeanette

Deel met wie je dit midlife pleasure momentje gunt!
Makkelijk via onderstaande links

feb 09

Hallux-lujah!

Een grijswijs overwogen besluit doet me opnieuw de strijd tegen verval oppakken.
Het begon met een (half) knietje, maar dat was in de pre-midlife-pleasure periode en derhalve niet gedeeld.
Ergens in de afgelopen jaren vertroebelde staar het zicht in beide ogen en was ik gedoemd tot kunstlenzen.
Alle neppers droegen niet bij tot hernieuwde erotische geladenheid. Onromantische, degelijke protheses; puur praktisch.
Ter voorkoming van strompelend blind worden.  

Allengs drongen de tanende fysiekjes door in Midlife Pleasures. En terecht, want tanen heeft vaak een hilarische kant!
In “Lady’s of the rings” (23 december 2017), de door wijn gekleurde brainstormsessie met M, mijn vriendin, die de aanloop vormde tot een weinig idyllische ingreep — cosmetisch hoogstandje, diep privé —
Zo kan gedeelde smart leiden tot herkenning én leuk zijn om te lezen. Kleine of grote (midlifegerelateerde) ongemakjes verbinden.
Het kleurt de gesprekken; een rondje fysiek doet het goed als ijsbreker in gezelschap!

Let wel: beperk het aantal in te brengen aandoeningen!

Mijn volgende projectje bevindt zich in de laagste regionen van het lichaam: mijn voeten.
En dan met name mijn grote tenen. Halluces valgus (meervoud) ontsieren de bevalligheid van mijn toch al niet heel fraaie voeten — naast het ongemak is de aanblik als ik lig te zonnebaden buitengewoon storend —
Tijd voor actie! Gesteund door goeie berichten (live!!!) gekozen voor in halluces valgus gespecialiseerde kliniek. Hun reclameslogan “Je hebt maar één…” gaat in dit geval niet op: ik sta op de rol voor twee voeten tegelijk.

Indien interessant en passend in de Midlife Pleasure gedachte van minstens een glimlach, zal ik jullie de komende tijd op de hoogte houden van mijn strompelend bestaan. Acht weken lang ben ik, naast gipsachtige constructies,  veroordeeld tot speciale schoenen. Functionele no-nonsense schoenen zonder onderscheid tussen links en rechts; handig bij nacht en ontij of na een avondje doorzakken.

Met onderstaand onderschrift bij de schoen was mijn keuze snel gemaakt…


“Deze schoen ontworpen door DJO biedt de mogelijkheid om langdurige opsluiting van de patiënt en de gevolgen daarvan te beperken”

Jeanette

Deel met wie je dit Midlife Pleasure momentje gunt!
Heel gemakkelijk via onderstaande links!

Oudere berichten «